Απάντηση στο podcast του Compasso ( Ξένη Δημοσίευση) – Συζήτηση για το Κουρδικό

5 Δεκ.

Μετά από τον επανειλημμένο δεικτικό σχολιασμό του ξαδέρφου μου (γράφει με το γράμμα Y στο blog) για την απόφαση του να παρακολουθήσει τις προπαρασκευαστικές διεργασίες του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, μου έστειλε το παρακάτω mail απαιτώντας να μπει στο blog μου . Αν και το έχει πάρει πιο σοβαρά από εμένα που κάνω πλάκα και τον πειράζω, ορίστε το κείμενο:

Η Συζήτηση για το Κουρδικό στην προπαρασκευαστική συνάντηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ (Χώρουμ)

Πρόλογος – απάντηση στη ραδιοφωνική εκπομπή
Λοιπόν, μετά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις που έχω δεχτεί για τη μία από τις δυο δουλειές μου, θα αναγκαστώ να κάνω μια μικρή εισαγωγούλα σε αυτό το ποστ. Για να μη γράψω την ιστορία της ζωής μου θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Λοιπόν έχω σπουδάσει διεθνείς σχέσεις και πολιτική επιστήμη. Το έχω σπουδάσει επειδή το γουστάρω και απαιτώ να δουλεύω στο αντικείμενο των σπουδών μου. Κι επειδή δε γουστάρω να δουλεύω στα γραφεία των κυρίαρχων πολιτικάντηδων ή για την εργοδοσία (εκεί δηλαδή που είναι τα λεφτά και οι προοπτικές καριέρας όταν κανείς έχει κάνει τέτοιου είδους σπουδές), έχω πιάσει δουλειά σε μια ερευνητική ομάδα που μελετά και καταγγέλει τις σχέσεις των πολυεθνικών εταιρειών με τους οργανισμούς της ΕΕ – http://www.corporateeurope.org/. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα σπεύσουν να πουν ‘σιγα ρε μεγάλε, αυτό είναι τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια’, αλλά αυτοί καλά θα ήτανε να κοιτάξουν λίγο γύρω τους και να δουν ότι το ιδεολόγημα ότι η ΕΕ είναι δημοκρατική περνάει στην πλειοψηφία των εργαζομένων (σε αντιπαράθεση μάλιστα με ΗΠΑ και μουσουλμανικό και υπόλοιπο κόσμο) και για να να αλλάξουν γνώμη χρειάζεται κάτι περισσότερο και κάτι πιο απτό και συγκεκριμένο από την επανάληψη της φράσης ‘η ΕΕ του κεφαλαίου’ σε κάθε σελίδα του Ριζοσπάστη.

Το ΕΚΦ
Η οργάνωση αυτή – που λέτε – με έστειλε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Κων/πολη επί πληρωμής, ωστε να βάλω κάποια θέματα στο πρόγραμμα και να κάνω κάποιες επαφές. Πήγα λοιπόν για λόγους
επαγγελματικούς. Ήταν βέβαια καλή εμπειρία – αν και συχνά ιδιαίτερα εκνευριστική – από την άποψη ότι ήταν ενδιαφέρον να βλέπεις πώς ένα μάτσο γραφειοκράτες στηριζόμενοι στενά από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς προσπαθούν να κατασκευάσουν ένα ‘πανευρωπαϊκό κίνημα’ στα μέτρα τους και με βάση τις γραφειοκρατικές τους εμπνεύσεις κάνοντας τις τελευταίες απέλπιδες προσπάθειες να κρατήσουν ζωντανή μια δομή που πεθαίνει (αφού ήταν άλλωστε και θνισιγενής). Το ότι δεν υπάρχει βέβαια πανευρωπαϊκός συντονισμός των κινημάτων των εργαζομένων, των αντιπολεμικών, αυτών εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων κλπ., είναι πάρα πολυ αρνητικό ιδίως αν αναλογιστούμε το βαθμό συντονισμού και αλληλεγγύης των αστικών τάξεων στην Ευρώπη. Ωφείλουμε ακόμα να παρατηρήσουμε ότι οι κομμουνιστές έχουν κάνει σε αυτή την κατεύθηνση ακόμα λιγότερα από ότι το ‘κίνημα των Φόρουμ’, ίσως λόγω της σχετικής αδυναμίας τους στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Ας ελπίσουμε ότι σημαντικά βήματα θα γίνουν σύντομα σε αυτή την κατεύθυνση.

Κουρδικό
Η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση που έλαβε χώρα (σχεδόν η μόνη ενδιαφέρουσα) στην προπαρασκευαστική αυτή συνάντηση ήταν αυτή για το κουρδικό ζήτημα που είναι σε έξαρση τελευταία όπως ξέρετε.

Τη συζήτηση άρχισε ένας Γερμανός από την Αττάκ παρουσιάζοντας ένα κείμενο του γερμανικού κινήματος ειρήνης το οποίο καλούσε σε ταυτόχρονη παράδωση των όπλων από το PKK και σταμάτημα των επιχειρήσεων και της καταπίεσης από τον Τουρκικό στρατό. Για τις επόμενες δύο ώρες οι δεκάδες Τούκοι και Κούρδοι που βρίσκοταν στην αίθουσα θα έπαιρναν διαδοχικά το λόγο. Το TKP δεν ήταν εκεί φυσικά, αλλά ήταν διάφορες μικρές ‘αριστερίστικες’ οργανώσεις, συνδικαλιστές, τουρκοί ‘ΣΕΚίτες’, τύποι από το ODP (που συμμετέχει στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς’ αλλά και λίγοι Κούρδοι (η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε Τούρκους αριστερούς – ειδικά από την Ανατολία – και Κούρδους είναι λίγο συγκεχυμένη).

Ο πρώτος ομιλητής μετά το Γερμανό καταδίκασε έντονα το σημείο του γερμανικού ψηφίσματος που αναφερόταν στον αφοπλισμό του PKK. Τα όπλα του PKK υπερασπίζονται το κουρδικό λαϊκό κίνημα, είπε.

Ο δεύτερος, λέει ότι οι Κούρδοι υποφέρουν ότι υπέφεραν στο παρελθόν οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, αλλά και η Κύπρος που ‘είχε’ καταληφθεί.

Ένας δάσκαλος από τα Άδανα καθιστά την προσοχή στο γεγονός ότι δεν υπαρχει γεωγραφικός διαχωρισμός ανάμεσα σε Τούρκους και Κούρδους. Έχει πολλούς Κούρδους μαθητές, υπάρχουν πολλοί μεικτοί γάμοι. Οι Κούρδοι και οι Τούρκοι ζουν μαζί. Εμείς οι Τούρκοι διαλέξαμε τη γλώσσα μας, λέει, το ίδιο δικαίωμα επιλογής πρέπει να δωθεί και στους Κούρδους. Πρέπει να υπάρξει μια ειρηνική λύση ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Γι’αυτό πιστεύει ότι το PKK θα έπρεπε να αφήσει τα όπλα ‘για να μας επιτρέψει να χτίσουμε την ειρήνη’.

Ένας νεαρός ομιλητής λέει ότι ο πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα ‘στον τουρκικό στρατό και τον κουρδικό λαό’ καταδικάζει όμως τους εθνικιστές και των δύο πλευρών. Στο Κοινοβούλιο λέει δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να μπορεί να συμβάλει θετικά. Υπάρχουν μόνο οι συντηρητικοί (ΑΚ), οι εθνικιστες (CHP) και οι υπερ-εθνικιστές (ΜΗP). Η θεμελιακή αρχή του τουρκικού κράτους ήταν ότι απαιτούσε από όλους να έιναι Τούρκοι. Κι αυτή η αρχή ισχύει ακόμα. Πρέπει να αναγνωρίσουμε τις άλλες εθνότητες. Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να αφήσουν τα όπλα. Πρέπει να στηρίξουμε το Κούρδικο κόμμα (άτυπα με ‘ανεξάρτητους΄ βουλευτές) στο Κοινοβούλιο.

Συνεχίζει νεαρή ομιλήτρια λέγοντας ότι τη σύγκρουση δημιουργούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ότι οι ΗΠΑ παίζουν δόλιο ρόλο δίνοντας όπλα στο PKK και προσπαθώντας να τραβήξουν την Τουρκία σε παγίδα.

Ένας συνδικαλίστης από το Κας (απέναντι από το Καστελόριζο) επιστά τη προσοχή: τα παιδιά στο δρόμο μιλάνε ρατσιστικά. Ένας είναι ο υπεύθυνος: o ιμπεριαλισμός. Προσπαθούν να κάνουν στην Τουρκία ότι έκαναν και στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Δε πρέπει, λέει, να ξεχνάμε την κοινωνική διάσταση. Στην νοτιο-αντολική Τουρκία καταπιέζεται όλος ο λαός ανεξαρτήτου εθνικότητας και γλώσσας, ενώ οι ξένες εταιρείς αρπάζουν τους πόρους μας. Η καταδίκη των ΗΠΑ πρέπει να είναι πρωτεραιότητα.

Μια σουηδέζα παίρνει το λόγο και μιλά για την ανάγκη να καταπολεμηθει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Εκπρώσοπος της οργάνωσης Revolutionary Proletariat λέει ότι το γερμανικό ψήφισμα κάνει μόνο ζημιά. Η λύση δεν είναι η παράδοση των όπλων, αλλά η ένωση των δυνάμεων όλως των εργατών από όλες τις εθνικότητες. Η λύση είναι ο σοσιαλισμός. (…) Το να χαρακτηρίζεται το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση είναι σα να ζητά κανείς από τους Κούρδους να απαρνηθούν την ταυτότητά τους.

Τότε βγαίνει και ο ΣΕΚίτης και κάνει μια ελληναράδικη τοποθέτηση (είναι και Κύπριος ο καημένος άλλωστε) πέρι μη ίσων αποστάσεων ανάμεσα στο Τουρκικό καταπιεστικό κράτος και τους Κούρδους αντάρτες, για την απελευθέρωση του Οτσαλάν και τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα και λέει ότι το ΕΚΦ πρέπει να απαίτησει να φύγει το PKK από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων.

Ένας Τούρκος μετά κάνει λόγο για κάποιο κοινό ελληνο-τουρκικό κίνημα για την αποστρατικοποίηση της Κύπρου (??? είναι κάτι του ΑΚΕΛ με τους τουρκοκύπριος άραγε?) και λέει ότι η ένοπλη πάλη του τουρκο-κουρδικού λαού είναι νομιμοποιημένη.

—-

Βασικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό κατά τη συζήτηση αυτή γιατί δε περίμενα να ξετυλίξουν όλοι τις απόψεις τους μπροστά στους άσχετους ξένους με τόση άνεση. Θαυμάζω το κουράγιο αυτών των ανθρώπων που σε μία Τουρκία της οποίας οι δρόμοι πλημυρίζουν από φανατισμένα πλήθη με τουρκικές σημαίες κάθε φορά που ανακοινώνονται νεκροί Τούρκοι στρατιώτες στο μέτωπο, σε μια Τουρκία που καθαιρεί και συχνά και φυλακίζει τοπικούς άρχοντες επειδή μιλούν τη γλώσσα αυτών που εκπροσωπούνε, να λένε αυτά που λένε δημόσια. Τόσο αυτών που στήριζαν το δικαίωμα των Κούρδων στο ένοπλο αγώνα (φαναστείτε κάποιος να υποστήριζε ανοιχτά τον ένοπλο αγώνα για την αυτονόμηση μιας περιοχής της χώρας , όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε οποιαδήποτε αναπτυγμένη δυτική δημοκρατία που θα τον μπουζουριάζαν, ή μάλλον αντί να φανταστείτε δείτε την Ισπανία), όσο και αυτών που αντιτίθονταν στον ένοπλο αγώνα, αλλά έριχναν την ευθύνη στις εθνικιστικές βάσεις του τουρκικού κράτους και στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Το δίλλημα ένοπλα ή μη ένοπλα δεν είναι απλό και εμείς από δω μπορούμε να λέμε ότι πίπα θέλουμε, αλλα γι’αυτούς εκεί τα πράγματα είναι πολύ λεπτά. Φαντάζομαι βέβαια ότι για κάποιους το ντουφέκι είναι μονόδρομος επιβιώσης.

Αυτό που θαυμάζω στους Τούρκους αριστερούς είναι ο βαθύς αντι-εθνικισμός και διεθνισμός τους, που θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι σε εμάς είναι πολύ πιο αδύναμος. Ελπίζω ότι είναι επειδή ζούμε σε ένα πολύ λιγότερο πολυεθνικό κράτος και ότι η παρουσία των μεταναστών θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τον άξεστο εθνικισμό μας που το κράτος της αστικής τάξης και της δεξιάς μας έχει εμφυσήσει εδώ και έναν αιώνα (και το ΠΑΣΟΚ φυσικά μόνο το συνέχισε).

Θαυμάζω επίσης το κουράγιο τους να συνεχίζουν να αγωνίζονται με τις μορφές (και τους ευρωπαίους συμμάχους) που επιλέγουν και μέσα στην πολυδιάσπασή τους, μέσα σε ένα κράτος που ξέρει και εναλάσσει χαλάρωμα και άγρια καταστολή με καταπληκτική ταχύτητα, ανάλογα με το τι χρειαστεί.

Κι ενώ η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ είναι μια πίπα που ΠΟΤΕ δε πρόκεται να συμβεί, η κατάσταση στην περιοχή γίνεται εκρηκτική και εξαιρετικά αβέβαιη.

Καλό κουράγιο και καλή αντίσταση σε όλους.

Advertisements

20 Σχόλια to “Απάντηση στο podcast του Compasso ( Ξένη Δημοσίευση) – Συζήτηση για το Κουρδικό”

  1. compassocap Δεκέμβριος 5, 2007 στις 2:24 μμ #

    εγώ απλά να σχολιάσω ότι σου κάνω πλάκα και προφανώς δε κάνεις απλά καλά που δουλεύεις στη CEO, αλλά μακάρι να είχαμε όλοι αντίστοιχες ευκαιρείες να κάνουμε αυτό που θέλουμε σα δουλειά. Όσο για το αν έχουν γίνει βήματα στο συντονισμό των κομμουνιστικών κομμάτων θα διαφωνήσω. Το κόμμα προσπαθεί με συνεχείς συναντήσεις των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά απ ότι γνωρίζεις τα πράγματα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν είναι και τόσο καλά. Μακάρι να μπορούσαμε να στήσουμε ξανά τη διεθνή… Όσο για την εικόνα που έφερες έχω να πω ότι οι δύο πιο off ομιλίες ήταν του ΣΕΚίτη (συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια) και της νεαρής ομιλίτριας που λέει ότι προσπαθούν να τραβήξουν τη Τουρκία σε παγίδα. Απίθανη. Δε ξέρουμε τπτ παραπάνω γι αυτή?

  2. erythros Δεκέμβριος 5, 2007 στις 3:10 μμ #

    Τί ειπώθηκε στη συζήτηση αυτή για το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.; αυτό έχει ενδιαφέρον και από εκεί θα βγάλουμε συμπεράσματα και για το συγκεκριμένο ζήτημα.

  3. Y Δεκέμβριος 5, 2007 στις 3:16 μμ #

    Δε μίλησα για το συντονισμό των ΚΚ, αλλά για το τι κάνουν τα ΚΚ για το συντονισμό των κινημάτων (εργατικού, αντιπολεμικού, κατα των ιδιωτικοποιήσεων κ.α.). Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Οι ροζάκηδες χρησιμοποίησαν αυτή τη φόρμουλα των Φόρουμ, που από ότι φαίνεται δεν μπορεί να πάει μακριά. Νομίζω ότι υπάρχει ανάγκη για νέες πρωτοβουλίες για τον πανευρωπαϊκό συντονισμό. Για παράδειγμα αυτή τη στιγμή υπάρχουν αυτή τη στιγμή ισχυρα φοιτητικά κινήματα στη Γαλλία και την Ελλάδα… δε θα ήταν θετικό εκπροσώποι τους να συναντηθούν χωρίς προ-απαιτούμενο το να συμφωνούν μεταξύ τους πολιτικα?

    Γιατί οφ η παρέμβαση του ΣΕΚίτη? Δε πρέπει όντως να βγει το PKK από τη λίστα?

    Και της Τουρκάλας η τοποθέτηση ίσως να μην είναι τόσο παλαβή… γίνονται διάφορα περίεργα στην περιοχή. Το χειρότερο θα ήταν ένα σενάριο ‘όλοι εναντίον όλων’ ενώ κανόνικα θα πρέπει να γίνει ‘όλοι ενατίον των αμερικάνων’

  4. compassocap Δεκέμβριος 5, 2007 στις 3:25 μμ #

    «Τότε βγαίνει και ο ΣΕΚίτης και κάνει μια ελληναράδικη τοποθέτηση (είναι και Κύπριος ο καημένος άλλωστε) πέρι μη ίσων αποστάσεων ανάμεσα στο Τουρκικό καταπιεστικό κράτος και τους Κούρδους αντάρτες, για την απελευθέρωση του Οτσαλάν και τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα και λέει ότι το ΕΚΦ πρέπει να απαίτησει να φύγει το PKK από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων.»
    γι αυτό λέω.

  5. compassocap Δεκέμβριος 5, 2007 στις 3:27 μμ #

    δε λέω μόνο για το τέλος. Και βασικά δε νομίζω ότι αυτή πρέπει να είναι η τοποθέτηση ενός έλληνα σε μια διθενη συναντηση

  6. Y Δεκέμβριος 5, 2007 στις 3:46 μμ #

    @erythros

    Δε συζητήθηκε καθόλου θέμα αυτό. Καμία αναφορά.

    Ξέρουμε βέβαια ότι το κόμμα ODP που ήταν εκεί και συμμετέχει στην ‘Ευρωπαϊκή Αριστερά’ [http://www.european-left.org/about/memberparties] είναι υπέρ της ένταξης. Τώρα μόλις έιδα ότι στην απόδειξη για τα χρήματα που έδωσα για τη συμμετοχή έχει σφραγίδα αυτού του ιδρύματος http://www.sodev.org.tr/sodef.htm που συνεργάζεται άμεσα με την ΕΕ (δείτε χαμηλά στη σελίδα). Από την άλλη, το κόμμα των Κούρδων που διαλύουν παραδοσιακά κάθε ένα με δύο χρόνια και ξαναεμφανίζεται με άλλο όνομα (HADEP, DEHAP σήμερα DTP http://en.wikipedia.org/wiki/Democratic_Society_Party ) είναι κι αυτό υπέρ της ένταξης, θεωρόντας οτι θα βοηθήσει τους Κούρδους να αποκτήσουν κάποια δικαιώματα.

    Οι Τούρκοι ΣΕΚίτες δε ξέρω τι θέση έχουν γι’αυτό, αλλά σίγρουρα εκεί μέσα υπήρχαν οργανωσεις που ήταν εντελώς κατά και ίσως και γι’αυτό κανείς δεν αναφέρθηκε, για να μη γίνουν τελείως κώλος.

    Το θέμα κατά τη γνώμη μου είναι να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή η ένταξη δε θα συμβεί γιατί οι ίδιες οι ισχυρές χώρες της ΕΕ δε θέλουν και θέλουν απλά να κρατάν απίκο την Τουρκία και να επωφελούνται από τις αγορές της.

    Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσοουν τόσο το καλύτερο

    @compassocap
    συμφωνώ

  7. erythros Δεκέμβριος 5, 2007 στις 4:25 μμ #

    Μα με την Ε.Ε. και τη στάση έναντί της ακριβώς είναι το θέμα. Και εκεί είναι ένα από τα αδιέξοδα του ΕΚΦ. Θολώνει τα νερά σε σχέση με την Ε.Ε. Και στο συγκεκριμένο ζήτημα που προβάλεις το ζήτημα της ένταξης τηςΤουρκίας στην Ε.Ε. έχει σημασία. Η Ε.Ε. σαφώς σε μία μεγάλη αγορά -με την οποία η Τουρκία είτε ως μέλος είτε ως συνδεδεμένο, πάντως μέσα θα είναι- δεν μπορεί να δεχθεί οργανώσεις τύπου ΡΚΚ. Άλλωστε, οι θέσεις της για το ζήτημα είναι γενικά ήξεις-αφίξεις. Και το ΕΚΦ δεν πρόκειται ποτέ να καταγγείλει την Ε.Ε. ως έναν ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, διότι δεν το βλέπει έτσι. Κατ’ αυτό, ακόμα και αν μπορούσε να πάρει μία επιμέρους σωστή θέση -στο ζήτημα το κουρδικό φαίνεται πως δεν το μπορεί ούτε αυτό- η θέση αυτή θα αναιρείτο εξαιτίας της συνολικής οπτικής του θέματος. Τα νόμιμα κόμματα των Κούρδων σαφώς μπορεί να βλέπουν το ζήτημα πιό λεγγαλιστικά, καθώς οι κοινωνικές αναφορές και ανάμεσα στους Κούρδους σαφώς διαφέρουν. Εδώ, άλλες αντάρτικες κουρδικές οργανώσεις οι ιμπεριαλιστές τις ανέχονται, άλλες -το ΡKK- όχι (π.χ. τους; αντάρτες που δρουν στο Β. Ιράν, όχι Ιράκ, τους υποστηρίζουν ανοιχτά και μάλιστα παλαιότερα οι Αμερικάνοι είχαν προτείνει στο ΡΚΚ να δρά στο έδαφος του Ιράν και έτσι να το αποχαρακτηρίσουν από τρομοκρατική οργάνωση).

  8. Y Δεκέμβριος 6, 2007 στις 10:18 πμ #

    @erythros

    Το ΕΚΦ – έχεις απόλυτο δίκιο – ότι στάθηκε απόλυτα ανίκανο να πάρει οποιαδήποτε θέση για το κουρδικό. Εξάλλου είναι ένα ζήτημα ιδιαίτερα περίπλοκο και αυτοί δεν μπορούν να πάρουν θέση σε άλλα πολύ πιο απλά.
    Για τη σχέση ΕΕ – Κουρδικού τώρα, νομίζω ότι η Τουρκία (που είναι συνδεδεμένη με την ΕΕ από το 1963) είτε μέσα είτε έξω από την ΕΕ το PKK δεν θα το ανέχεται.
    Το θέμα είναι όμως ως πότε θα μπορεί να καταπιέζει ένα λαό τόσων εκατομυρίων…
    Τα ζητήματα του ένοπλου αγώνα ή όχι, διατήρηση των συνόρων της Τουρκίας ή όχι είναι νομίζω ιδιαίτερα περίπλοκα για να τα λύσουμε από εδώ, αλλά υπάρχουν κάποια μίνιμουμ σημεία στα οποία η διεθνής αλληλεγγύη θα μπορούσε να προβάλει σαν απόλυτες πρωτεραιότητες:
    – Η πλήρης χορήγηση γλωσσικών, πολιτιστικών, πολιτικών και αυτοδιοικητικών δικαιωμάτων στους Κούρδους
    – Η μη εισβολή του Τούρκικου στρατού στο Ιράκ και η κατάργηση της ειδικής ζώνης επιχειρήσεων στην Τουρκία

  9. makits Δεκέμβριος 7, 2007 στις 12:10 μμ #

    Βασικά σχετικά με την όλη συζήτηση θα ήθελα να προσθέσω δύο πράγματα.
    Η ύπαρξη του «Κουρδικού προβλήματος» στην τουρκία είναι τόσο σημαντική, όσο και η ύπαρξη της ιδιόμορφης σχέσης στρατού-κρατικής εξουσίας, γιατί ότι και να λένε για τους Ερντογάν-Γκιουλ ο στρατός είναι η εξουσία στην Τουρκία. Ένα πρόβλημα τέτοιου μεγέθους αποτελεί, για το Τουρκικό στρατιωτικό κατεστημένο, στοιχείο που του επιτρέπει να διατηρήσει τα πολιτικά-οικονομικά οφέλη του και τη νομιμοποίηση του στα μάτια των τούρκων πολιτών (σε αντίθεση με το 90% των Κούρδων που φυσικά τον συχαίνονται). Συνεπώς θα το βλέπουμε για πολύ καιρό ακόμα, άλλες φορές σε έξαρση και άλλες όχι. Αυτό αποτελεί μια σημαντική πτυχή του θέματος και ίσως τη σημαντικότερη. «διατηρώ την εξουσία, διατηρώντας τις συνθήκες που με οδήγησαν σε αυτή» μου είχε πει ένας κοσσοβάρος που σπούδαζε πολιτικές επιστήμες στην Άγκυρα.
    Δεύτερο στη Τουρκία είχα πιάσει κουβέντα με διάφορα άτομα για το Κουρδικό, από Τούρκους Εθνικιστές (ε οι γκρίζοι λύκοι δεν είναι και τόσο κακά παιδιά απλά το παρακάνουν που και που), αντι εθνικιστές (με μια θέση κατανόησης του Κουρδικού, αλλά εναντίωσης στη βία του PKK)και γενικά με άτομα με διαφορετικές πεποιθήσεις και backround. Αυτό που συμπέρανα είναι ότι η καταπίεση και ο κίνδυνος τιμωρίας για τα πιστεύω σου, δεν είναι τόσο έντονα, όσο στο βαθμό που τα παρουσιάζει η μιντιακή ελληνική πραγματικότητα. Περισσότερο έχει να κάνει με τη δυνατότητα προβολής (να λέμε και καμιά κουβέντα, αλλά να μην το πολύδιαφημίζουμε)και του πόσο αυτό που λες επηρεάζει στην πράξη το όλο σύστημα (κεμαλικό: ένα κράτος ένα έθνος).
    το δεύτερο σχόλιο μου υπογραμμίζω αποτελεί περισσότερο συμπέρασμα όσων άκουσα,παρά προσωπικής μου άποψης.Άλλωστε τα άτομα με τα οποία μίλησα δεν είχαν άλλη εμπειρία πέρα από την Τουρκική. θεωρώ χρήσιμο να σας το αναφέρω.

  10. makits Δεκέμβριος 7, 2007 στις 12:44 μμ #

    επίσης ρε παιδιά ποια ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας? Εγώ θέλω να δω σε λίγο καιρό που θα αναλάβει την προεδρία της ΕΕ η Γαλλία και ο τρισκατάρατος.
    Είχε φάση ένας Τούρκος εθνικιστής:αν δε μας θέλει η δύση μπορούμε πάντα να στραφούμε στη Ρωσία,ο Πούτιν έχει άλλη προσέγγιση στα «εσωτερικά ζητήματα», πολύ πιο χρήσιμη για την Τουρκία. Αυτή η άποψη είναι έντονη στην Τουρκία ότι δηλαδή η στροφή προς τη δύση δεν είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας, αλλά αντίθετα πρέπει να συνεργαστεί περισσότερο με την Ανατολή.

  11. Y Δεκέμβριος 8, 2007 στις 1:48 μμ #

    – Ο ‘τρισκατάρατος’ πάντως λαϊκίζει πολύ με το θέμα της ένταξης της Τουρκίας, γιατί έκανε το όχι σε αυτή κεντρικό σημείο της προ-εκλογικής του εκστρατείας, αλλά δεν έχει μπλοκάρει πουθενά τις διαδικασίες μέσα στην ΕΕ. Παραμένει, βέβαια, παρ’όλ’αυτά το γεγονός ότι ούτε η γερμανική ούτε η γαλλική αστική τάξη έχουν σα στρατηγική την τελική ένταξη της Τουρκίας (μόνο οι Άγγλοι γουστάρουν). Απλά ο Σαρκοζί υπερθεματίζει λαϊκιστικά για να παίρνει ακροδεξιούς ψήφους σε κάτι που στην ουσία αποτελεί κοινή αποδοχή (μέσα στους κύκλους εξουσίας)

    – Αυτή η άποψη να στραφούν προς την Ανατολή μπορεί να υπάρχει στην Τουρκία, αλλά οι σύνδεση του κράτους με τη Δύση είναι τόσο βαθιά, που πάρα πολύ δύσκολα (και κυρίως όχι αναίμακτα) θα μπορούσε να αλλάξει. Το τουρικό κατεστημένο έχει διατηρήσει σε πολλές φάσεις την εξουσία του στο εσωτερικό ακριβώς χάρη στη συμμετοχή του στο ΝΑΤΟ και τη συμμαχία με τις ΗΠΑ και τις άλλες δυτικές χώρες. Μη ξέχναμε ότι η Τουρκία κατασκυάζει F16 και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα είναι ένας παράγοντας μείζονος σημασίας στις διεθνείς σχέσεις.

  12. makits Δεκέμβριος 8, 2007 στις 2:58 μμ #

    -Βασικά πιστεύω ότι περισσότερο η εργατική τάξη (αν την καθορίσουμε με οικονομικά κριτήρια και κριτήρια ευημερίας) της Γαλλίας δε θέλει Τούρκους και μετανάστες γενικά στη Γαλλία, αφού αυξάνουν τον ανταγωνισμό και προκαλούν πτώση των μισθών. Φυσικά αυτό δε χαλά καθόλου την αστική τάξη (ή τους μεγάλους και μεσαίους αγρότες), η οποία κάθε λόγο έχει να προχωρήσει η ένταξη.
    Όσο για την προσπάθεια προσέλκυσης ακροδεξιών ψήφων συμφωνώ, αλλά θεωρώ ότι γενικά ο Σαρκοζί στόχευε στα χαμηλά οικονομικά στρώματα που υφίστανται τα αρνητικά της παγκοσμιοποίησης της εργασίας, το άλλο απλά αποτέλεσε ένα παράπλευρο κέρδος από το Λεπέν. Η Τουρκία δε θα μπει στην ΕΕ, αλλά όχι επειδή δε τη θέλει η αστική τάξη, αυτή μόνο κέρδος θα έχει από κάτι τέτοιο, είναι σαν να σου προσφέρουν 60 εκατομμύρια Ευρωπαίους εργάτες στη μισή τιμή, κανένας καπιταλιστής που σέβεται τον εαυτό του δε θα μπορούσε να αρνηθεί κάτι τέτοιο. Άλλωστε έτσι όπως πάνε τα πράγματα στην Ευρώπη (πτώση μισθών, ευέλικτα ωράρια, αύξηση φτώχειας, μεγέθυνση χάσματος πλουσίων – φτωχών), η εργατική τάξη με μια ευρύτερη έννοια αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο αριθμητικά. Για αυτό ακριβώς το λόγο πιστεύω ότι η εργατική τάξη είναι που απορρίπτει την ένταξη της Τουρκίας. Τα ακροδεξιά στοιχεία, από τα οποία μεγάλο ποσοστό πάντα ανήκει οικονομικά στην εργατική τάξη, λίγη βοήθεια προσέφεραν στον Σαρκοζύ ή στην απόρριψη της τουρκικής ένταξης.
    Επίσης δεν ξέρω κατά πόσο η στάση του σιχαμένου υπήρξε κεντρικό σημείο της προεκλογικής του καμπάνιας ή κατά πόσο το μήνυμα αυτό μας το πέρασαν τα ελληνικά ΜΜΕ. Αυτό δυστυχώς μόνο κάποιος με άμεση επαφή με τη Γαλλία θα μπορούσε να μας το πει.
    -Όσο για το δεύτερο κομμάτι επίσης συμφωνώ ότι δε πρόκειται να αποχωριστεί η Τουρκία από τη δύση, απλά μου είχε κάνει εντύπωση η άποψη αυτή, κυρίως γιατί είναι αρκετά διαδεδομένη. Επίσης στην Τουρκία είναι αρκετά διαδεδομένο το αίσθημα είμαστε και γαμώ τις χώρες, όλοι μας θέλουν κτλ.

  13. makits Δεκέμβριος 8, 2007 στις 3:28 μμ #

    Τώρα κατάλαβα ποιος είναι ο Υ, οπότε η μικρή μου παράγραφος για τα ΜΜΕ είναι μάλλον άκυρη. respect στον Γαλλοαναθρεμμένο

  14. Y Δεκέμβριος 9, 2007 στις 4:21 μμ #

    Λοιπόν,
    καταρχάς πιστεύω ότι είναι τρομερή και λανθασμένη γενίκευση να πει κανείς ‘η εργατική τάξη της Γαλλίας δε θέλει τους μετανάστες’. Η εργατική τάξη καθορίζεται (τουλάχιστον έτσι όπως τα μαθα εγώ) από κριτήρια εισοδήματος, θέσης στην παραγωγή και σχέσης με τα μέσα παραγωγής και στη Γαλλία ένα μεγάλο κομμάτι της είναι μετανάστες και ένα παρά πολύ μεγάλο έχει καταγωγή από μετανάστες (έίναι δηλαδή μετανάστες 3ης, 4ης γενιάς, καθώς η Γαλλία είναι και η πρώτη χώρα μαζικής υποδοχής μεταναστών στην Ευρώπη). Η εργατική αυτή τάξη έχει μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις (κέρδισε τις πληρωμένες διακοπές και τις συλλογικές συμβάσεις για λογαριασμό όλων των εργατών του δυτικού κόσμου) και συνδέεται έντονα με την Αριστερά και το διεθνισμό. Είναι φυσικά βέβαιο ότι ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της τάξης ψήφισε το Σαρκοζί και κάποιοι (πολύ λιγότεροι βέβαια από όσο νομίζουμε λόγω της προπαγάνδας) ψήφισαν Λεπέν (η κύρια βάση του φασισμού παντού και πάντα δεν έιναι οι εργάτες αλλά οι μικροαστοί), αλλά από εκεί μέχρι να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι η εργατική τάξη της Γαλλίας σα σύνολο δε θέλει τους μετανάστες υπάρχει μεγάλη απόσταση.

    Υπάρχει κι ένα άλλο πολύ μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης που δε ψήφισε Σαρκοζί ή Λεπέν και μέσα σε αυτό ένα μεγάλο πάλι κομμάτι (δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το ποσοτό του στο σύνολο της εργατικής τάξης) έχει μάθει να ζει με τους μετανάστες, σέβεται τους μετανάστες και είναι αλληλέγγυο προς αυτούς. Το έδειξε για παράδειγμα όταν με ένα νόμο του Σαρκοζί απέλαυναν ξένους μαθητές σε σχολεία και οι (γάλλοι) γονείς και δάσκαλοι απαιτούσαν τα παιδιά να μείνουν και σε πολλές περιπτώσεις έμειναν. Ο Σαρκοζί δε στόχευε φυσικά αυτούς τους εργάτες όταν ούρλιαζε ότι δε θα αφήσουμε τους τουρκαλάδες να μπουν στην ΕΕ γιατί είναι μουσουλμάνοι και απολίτιστοι, γιατί αυτή ξέρουν ότι η πτώση στους μισθούς κλπ. δε προέρχεται από τους ίδιους τους μετανάστες αλλά – μέσα σε άλλα – από τον τρόπο που η εξουσία χρησιμοποιεί τους μετανάστες.

    Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι αριστεροί (ή τελος πάντων μη δεξιοί) εργαζόμενοι στη Γαλλία έχουν καμιά ιδιαίτερη φαγούρα να μπει η Τουρκία στην ΕΕ, αλλά αυτό δεν έχει κάποια σχέση με μια αντίληψη του τύπου ‘στοπ στους μετανάστες, η Γαλλία στους Γάλλους’.

    Σε αυτό που λες ότι ‘είναι σαν να σου προσφέρουν 60 εκατομμύρια Ευρωπαίους εργάτες στη μισή τιμή, κανένας καπιταλιστής που σέβεται τον εαυτό του δε θα μπορούσε να αρνηθεί κάτι τέτοιο’ θα ήθελα να σου θυμίσω ότι ακόμα δεν έχει επιτραπεί η ελεύθερη κυκλοφορία μέσα στην ΕΕ των εργαζομένων από τις ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες που μπήκαν το 2003. Εάν η Τουρκία μπει ποτέ (λέμε και καμιά μαλακία) ΣΙΓΟΥΡΑ θα μπει ρήτρα που θα απαγορεύει την ελεύθερη κυκλοφορία των Τούρκων εργατών στην Ευρώπη. Γιατί οι καπιταλιστές που σέβονται τον εαυτό τους θέλουν εργάτες μισοτιμής αλλά προσέχουν να μη προκαλείτε και χάος. Εξάλλου η ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, των προϊόντων και της εγκατάστασης επιχειρήσεων ισχύει φυσικά πάντα από τη πρώτη μέρα (αν όχι και πριν) της ένταξης οποιασδήποτε χώρας. Αυτό άλλωστε είναι και συμβολιό του ότι αυτή είναι η Ευρώπη του Κεφαλαίου και όχι των εργαζομένων. Και αυτό σημαίνει ότι οι ευρωπαίοι καπιταλιστές μπορούν να παν εκεί να εκμεταλλευτούν αυτούς τους εργάτες και καθόλου δε θέλουν να τους φέρουν όλους εδώ. Το δεύτερο θα ήταν ηλίθιο από μέρους τους. Θέλουν να έρχονται αλλά με μέτρο. Εξου και όλα τα μέτρα στα σύνορα. Στην περίπτωση της Τουρκίας μπορούν να πάνε να εκμεταλλευτούν τους Τούρκους φτηνούς εργάτες εκεί και ήδη το κάνουν. Και στόχος τους έιναι να μπορούν να το κάνουν ακόμα πιο ελεύθερα, αλλά γι’αυτό δεν είναι καθόλου αναγκαίο να βάλουν την Τουρκία στην ΕΕ.

    Γι’αυτο και λέω ότι οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις (εκτός από την αγγλική) δεν έχουν στρατηγική πλήρους ένταξης της Τουρκίας. Και επειδή συμφωνούμε ότι η Τουρκία δε θα μπει, αυτό θα γίνει γιατί αυτή είναι η βούληση της αστικής τάξης που είναι στην εξουσία και όχι της εργατικής που είναι (όπως σωστά παρατηρείς) πλειοψηφία.

    Το σενάριο κατά το οποίο η αστική τάξη θέλει να βάλει την ΕΕ στην Τουρκία, αλλά δε το κάνει λόγω της αντίστασης στην προοπτική αυτή της εργατικής τάξης είναι λάθος.

    Ζούμε στον καπιταλισμό και κουμάντο κάνει η αστική τάξη και όχι η εργατική πλειοφηφία.

  15. makits Δεκέμβριος 10, 2007 στις 1:55 μμ #

    Βασικά ετοίμασα ένα ολόκληρο κείμενο για να σου απαντήσω, όμως μπερδεύεται πολύ, μπερδεύομαι και εγώ και θεώρησα καλύτερο να σταματήσω εδώ, αφού εν μέρει συμφωνώ μαζί σου. Οι μικρές μου ενστάσεις τις οποίες συνεχίζω να έχω δεν είναι αρκετές για να διαφωνήσω (είναι γνωστό άλλωστε ότι μου αρέσει να διαφωνώ για να διαφωνώ, αλλά καλό είναι να το κόβω που και που, καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς που λέει και η τριντέντ).

  16. Y Δεκέμβριος 10, 2007 στις 6:23 μμ #

    Ε αφού το ετοίμασες που το ετοίμασες, στείλτο μου στο μέιλ. Ας τους αφήσημουμε ήσυχους εδώ τους ανθρώποι. Στείλτο ακόμα και αν είναι πολύ μπερδεμένο. Μ’αρέσουν τα μπερδεμένα.

  17. compassocap Δεκέμβριος 10, 2007 στις 7:02 μμ #

    από εμένα έχετε το ελεύθερο να συνεχίσετε. Ακόμα και αν δε συμμετέχω τη παρακολουθώ τη συζήτηση και με ενδιαφέρον.

  18. Y Δεκέμβριος 18, 2007 στις 9:23 μμ #

    Ενημέρωση: 50 τουρκικά μαχητικά βομβάρδισαν χτες ‘θέσεις του PKK’ στο Β. Ιράκ και σκότωσαν αμάχους.
    Τις συντεταγμένες για τους βομβαρδισμούς είχαν δώσει οι Αμερικάνοι.
    Ο ηγέτης του νόμιμου κουρδικού κομματος DTP συνελήθφη επειδή… δεν έχει παέι στρατό (τώρα το θυμήθηκαν) !
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_18/12/2007_252863

  19. compassocap Δεκέμβριος 18, 2007 στις 9:50 μμ #

    έτσι για να προσέχουμε τις συμμαχίες…

  20. Y Ιανουαρίου 13, 2008 στις 6:32 μμ #

    Συνεντευξάρα: http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4370611&publDate=13/01/2008

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: