Έτσι τιτλοφόρησαν ορισμένα αυστριακά μίντια (ραδιοφωνική εκπομπή και άρθρο) τα ρεπορτάζ τους για τη νέα μελέτη  που δημοσιεύσε η ALTER-EU, η Συμμαχία για τη Διαφάνεια στο Λόμπινγκ και τη Δεοντολογική Ρύθμιση στην ΕΕ, μια πλατφόρμα 160 ΜΚΟ, συνδικάτων, ακαδημαϊκών κλπ. στην οποία συμμετέχει και το Corporate Europe Observatory.

To θέμα της μελέτης ήταν η σύνθεση των συμβουλευτικών ομάδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο χρηματοοικονομικό τομέα. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος σχεδιάζει την πολιτική της ΕΕ στον τομέα αυτό.  Για να την κατεβάσετε κάντε κλικ στην εικόνα:

Τα ευρήματα μας ήταν τα εξής:

Πριν από δέκα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λάνσαρε το Σχέδιο Δράσης για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες (FSAP) στοχεύοντας στη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και γι’αυτές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το σχέδιο αυτό είχε εκπονηθεί υπό τις συμβουλές του High Level Stretegy Review Group και τα 16 μέλη του οποίου προέρχονταν από ιδιωτικές τράπεζες, ασφαλιστικές, επενδυτικά ταμεία κλπ.

Το ίδιο το Σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία έξι ομάδων που θα συμβούλευαν την Επιτροπή στη διαδικασία ενιοποίησης της αγοράς.  72 από τα 75 συνολικά μέλη τους που δόθηκαν στη δημοσιότητα ήταν από τον ιδιωτικό χρηματοοικονομικό τομέα.

Το 2004 δημιουργήθηκαν τέσσερις ομάδες για να συμβουλέψουν σχετικά με την αναθεώρηση του FSAP με αναλογη πάλι σύνθεση.

Η δημιουργία μηχανισμών επίβλεψης της ενιαίας αγοράς χρέωθηκε πάλι σε μια ομάδα τραπεζιτών υπό τον τραπεζίτη Alexander Lamfalussy. Το 2001, η ομάδα αυτή σχεδίασε το Lamfalussy process που λειτουργεί σήμερα  και αποφασίζει τους κανόνες ρύθμισεις της αγοράς χωρίς να εμπλέκει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή Συμβούλιο αλλά σε επιτροπές εκπροσώπων των υπουργείων οικονομικών.  Για τον ακριβή τρόπο που θα εφαρμόσουν τις αποφάσεις τους τα υπουργεία βασίζονται στις συμβουλές άλλων πάλι ομάδων ειδικών αποτελούμενων στη συντριπτική πλειοψηφεία τους από εκπορσώπους των μεγάλων εταιρειών του τομέα.

Εν ολλίγοις, από το 1999 η όλη διαδικασία δημιουργίας ενιαίας χρηματοπιστωτικής αγοράς, από το σχεδιασμό της νομοθεσίας μέχρι τις λεπτομέρειες της εφαρμογής της, έλαβε χώρα στη βάση των ‘συμβουλών’ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και χωρίς στην ουσία να ληφθεί καμία άλλη θεώρηση υπόψη.

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης ο αρμόδιος Επίτροπος McCreevy δήλωνε το Φλεβάρη του 2009 ότι ένας από τους λόγους της άγριας κρίσης ήταν ότι ακούγανε πολύ (βλέπε ακολουθούσαν τυφλά) τους λομπίστες των τραπεζών.

Παρ’όλ΄αυτά, τη μεταρρύθμιση του συστήματος έτσι ώστε να μην ξαναπάθει τέτοιο στραπάτσο (ευσεβείς πόθοι) την ανέθεσαν σε ‘επιτροπή σοφών’  κατα πλειοψηφία αποτελούμενη και πάλι από τραπεζίτες. Για την επιτροπή αυτή γράψαμε στο παρελθόν ειδική αναφορά.

Η κατάσταση τον Απρίλη του 2009 όταν κάναμε το μέτρημα για τη συγκεκριμένη μελέτη ήταν η εξής. Υπό τη Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς που σχεδιάζει τη χρηματοοικονομική πολιτική της Επιτροπής λειτουργούσαν 19 ομάδες ειδικών.

- 7 αποτελούνταν από εκπροσώπους κρατών μελών

- 8 κυριαρχούνταν από εκπροσώπους ιδιωτικών τραπεζών και άλλων χρηματοοικονομικών εταιριεών

- Σε μία υπήρχε ισορροπία ανάμεσα σε ιδιωτικό τομέα και οργανώσεις καταναλωτών

- 1 αποτελούταν από συνδικάτα του τομέα

- Σε δύο περιπτώσεις η Επιτροπή δεν παρέχει αρκετές πληροφορίες στο ανάλογο μητρώο ώστε να αξιολογήσουμε τη σύνθεση τους.

Συνολικά:

- Οι 229 σύμβουλοι των πολυεθνικών που συμμετέχουν στις ομάδες αυτές είναι περισσότεροι από τους 150 δημόσιους αξιωματούχους της επιτροπής τους οποίους ‘συμβουλέουν’

- Είναι σχεδόν ισάριθμοι με τους εκπροσώπους των κυβερνήσεων

- Είναι το 84% των εκπροσώπων αυτού που η Επιτροπή ονομάζει ‘κοινωνία των πολιτων’ (μη κυβερνητικοί εκπρόσωποι από εταιρείες, συνδικάτα, ΜΚΟ, πανεπιστήμια) εκπροσωπούν μεγάλες εταιρείες. Αυτό δείχνει και τη δομική προτίμηση της επιτροπής στο μεγάλο κεφάλαιο και την προσχηματική μόνο εμπλοκή άλλων φορέων.

- Οι εταιρείες που συναντούνται πιο συχνά είναι οι Deutsche Bank, PNB-Paribas, Société Générale και η Swift.

H κατάσταση δεν έχει αλλάξει τώρα, Νοέμβρη του 2009, με μία ακόμα ομάδα να έχει δημιουργηθεί με κράτη – μέλη και μία που να κυριαρχείται από εταιρείες.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ένα σώμα που δεν παίρνει οδηγίες από κυβερνήσεις (παρά μόνο ΄κατευθύνσεις’ απο το Συμβούλιο) και υποτίθεται (σύφωνα με τις Συνθήκες) ότι εκπροσωπεί το ‘κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον’, το συμφέρον όλων των πολιτών της ΕΕ . Η δημοκρατική του νομιμότητα εκπορεύεται από την εμπλοκή των εκλεγμένων κυβερνήσεων (κυρίως) και του Ευρωπαϊκού Κοινοβολίου (δευετερευόντως) στην επιλογή των Επιτρόπων που τη διοικούν, αλλά και στο ότι υποτίθεται ότι έιναι ένας θεσμός ανοικτός που διαβούλευεται της άμεσα με την κοινωνία. Η πρώτη ΄πηγή δημοκρατικότητας’ είναι αρκετά περίεργη αφού συγκεκριμένες κυβερνήσεις και συγκεκριμένα κόμματα καλούνται να ορισουν άτομα που μετά υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργήσουν ‘ανεξάρητα από αυτά’ ακόμα κι αν η επανεκλογή του εξαρτάται από αυτα. Η δεύτερη έπεισε πολύ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 90 όπου πολλές οικολογικές οργανώσεις και συνδικάτα πίστεψαν ότι θα έχουν ισχυρή φωνή στις Βρυξέλλες.

Τα στοιχεία αυτής της μελέτης ωστόσο,  όσο και η γενικότερη κατάσταση τις ομάδες ειδικών αλλά και άλλες μορφές διαβούλευσης της Επιτροπής δείχνουν ότι  η Επιτροπή παρέχει προνομιακό ρόλο στις πολυεθνικές και στην στην ουσία  εκπληρώνει τη δικιά τους θέληση, όπως κι αυτή των μεγάλων κρατών μελών.  Δείχνουν ότι η Επιτροπή δε ψάχνει νομιμοποίηση στην κοινωνία γενικά αλλά μονάχα στην επιχειρηματική κοινότητα, και ειδικότερα στις πολυεθνικές εταιρείες.

Οι μόνιμοι αξιωματούχοι της Κομισιόν που δεν εκλέγονται και μένουν όταν οι Επίτροποι αλλάζουν, λειτουργούν σε μόνιμη επαφή με τις εταιρείες.

H Alter-EU αποφάσισε να καλέσει να παρουσιάσουν μαζί της τη μελέτη τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρώην πρωθυπουργό της Δανίας Πολ Νύρουπ Ράσμουσεν, ο οποίος έχει κατ’επανάληψη επιτεθεί στους τραπεζικούς λομπίστες και στη προνομιακή μεταχείρηση τους από την Επιτροπή,  και ευρωβουλευτές από τους Πράσινους και την Ενωμένη Αριστερά (GUE/NGL).

Στη συνέντευξη τύπου την περασμένη Πέμπτη, ο Ράσμουσεν είπε ότι η σύνθεση των συμβουλευτικών ομάδων και γενικότερα η επιρροή των τραπεζών στην Επιτροπή είναι μια ‘καταστροφή για τη δημοκρατία’ και μια ‘τρομερή απειλή γι’αυτή’. Ξεκαθάρισε  ότι ο ίδιος επιθυμεί έναν ισχυρό και ανταγωνιστικό τραπεζικό τομέα, αλλά ότι αυτός θα πρέπει να είναι συνδεδεμένος με την ‘πραγματική οικονομία’ και τις ‘πραγματικές εταιρείες που δημιουργούν θέσεις εργασίας’ και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτο που η Επιτροπή ακούει μόνο τις τράπεζες. Κατά τον Ράσμουσεν η ισχυρή αντίσταση που προβάλει ο χρηματοοικονομικός τομεας σε οποιαδήποτε ρύθμιση του είναι ενάντια στο μακροπρόθεσμο συμφέρον του που ο ίδιος δεν κατανοεί! Κατά την πρωθυπουργία του βέβαια ο Ράσμουσεν καθόλου δεν εμπόδισε τη ανεξέλεγκτη φιλελευθεροποίηση του τομέα που έλαβε χώρα ακριβώς τότε. Τώρα ως επικεφαλής των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών κάνει καμπάνια για τη μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ο Πράσινος Sven Giegold έθεσε το πρόβλημα της σπανιότητας των ανεξάρτητων οικονομολόγων σήμερα αφού πολλοί ακαδημαϊκοί κάνουν έρευνα χρηματοδοτούμενη από τις τράπεζες. Γενικά, κυριαρχούν τα ‘αυτιστικά οικονομικά’ όπου γίνεται έρευνα με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας ορισμένων ομίλων και όχι με γνώμονα τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Ο Dennis de Jong του πρώην μαοϊκού SP, έθεσε μεταξύ άλλων το θέμα των συνεταιριστικών τραπεζών που δεν εκπροσωπούνται.

Ο γράφων (μόνος δυστυχώς εκ των τεσσάρων συγγραφέων της μελέτης που βρισκόταν στο πάνελ) είπε ότι η νέα ομάδα για τα derivatives θα επαναλάβει λογικά την εμπειρεία του να σχηματίζεται η ραχοκοκαλιά της ντιρεκτίβας από τις ενδιαφερόμενες εταιρείες. Η συζήτηση που θα έπρεπε να έχει ανοίξει η κρίση σχετικά με το ποιες είναι οι λειτουργείες του τραπεζικού συστήματος που πραγματικά χρειάζεται το κοινωνικό σύνολο και ποιες όχι,  δε φαίνεται καθόλου να ανοίγει. Απαραίτητη προϋπόθεση για να ανοίξει έιναι  να διαλύσει η Επιτροπή τις 9 ομάδες ειδικών που κυριαρχούνται σήμερα από τις τράπεζες, για τον πρόσθετο λόγο ότι παραβιάζουν τους ίδιους τους κανονισμούς της .

Η Επιτροπή απατώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχολιάσε ότι είναι ‘άδικο η κριτική να επικεντρώνεται μόνο στο χρηματοοικονομικό τομέα και να μη βλέπουμε ότι γενικά οι περισσότερες ομάδες ειδικών έχουν εξισσοροπημένη σύνθεση’. Ισχυρισμός ψευδής καθότι οι εταιρείες υπερισχύουν των αλλων μη κυβερνητικών φορέων σε όλους τους τομείς και όχι μόνο στο χρηματοοικονομικό και η ALTER-EU το έχει θέσει και αυτό σε επίσημο παράπονο. Στο ίδιο άρθρο η επιτροπή είπε επίσης: “If you want financial advice you don’t ask a baker ” (αν θες χρηματοοικονομικές συμβουλές δε ρωτάς το φούρναρη). Καουμπόϊκη απάντηση που εννοεί ότι για τα τραπεζικά ξέρουν οι τράπεζες, για τα χημικά οι χημικές (αν σκοτώνουν πχ.), για τα μεταλλαγμένα η Μοσάντο, για την ‘πολιτική ασφάλειας’ (= πόλεμο και καταστολή ) οι οπλοβιομηχανίες , και πάει λέγοντας. Επιβεβαιώνει έτσι την πίστη στο δόγμα της ότι ‘το κοινό καλό είναι αυτό που είναι καλό για τις πολυεθνικές’.

Ξέρω ότι δεν μας επισκέπτοναι πολλοί θαυμαστές της ΕΕ εδώ, αλλά ας πούμε ότι επιχείρησα να δώσω επιπλέον επιχειρήματα στους επικριτές της. Οσοί  έχετε ιδέες για τις τακτικές που χρειάζονται για να έχουν και πρακτικό αντίκτυπο, ας το συζητήσουμε. Ίσως μου δωθεί κι η ευκαιρία να πω κάποιες γνώμες για την αξία που μπορεί να έχουν στη δράση για μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Έχοντας διαβάσει πρώτα τα σχετικά άρθρα του απολιθώματος και του r5, βρέθηκα στο κινηματογράφος για να παρακολουθήσω τη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, “ψυχή βαθιά”. Οι προαναφερθέντες βέβαια με είχαν πείσει να μη πάω να τη δω, καθώς δε μ αρέσει να καταγράφομαι ως θεατής μιας ταινίας που δεν εκτιμώ. Όμως η πολιτιστική κίνηση Ροδόπης, είχε οργανώσει προβολή της ταινίας την οποία θα προλόγιζε ο ίδιος ο Παντελής Βούλγαρης. Αποφάσισα λοιπόν να πάω περισσότερο για να ακούσω τι έχει να πει αλλά μπας και μας δωθεί η ευκαιρία να κάνουμε καμιά “προβοκατόρικη” ερώτηση ως γνωστοί προβοκάτορες και υπονομευτές της εθνικής συμφιλίωσης που είμαστε.

Δυστυχώς όμως δε μας δόθηκε η ευκαιρία για ερωτήσεις. Αντίθετα ο κος Βούλγαρης έκανε ένα πεντάλεπτο πρόλογο. Μας διηγήθηκε μια ιστορία άπό ένα ταξίδι τους στην Ύδρα με κάποιους αδιάφορους συνειρμούς και μας ενημέρωσε ότι θα μας περιμένει έξω μετά το τέλος της ταινίας για τα συγχαρητήρια… εεεε, τις ερωτήσεις ήθελα να πω.

Μιας και το φερέ η μοίρα λοιπόν είδα κι εγώ τη ταινία, προκατελλείμενος πρέπει να ομολογήσω. Η άποψη μου για το “ψυχη βαθιά” χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα αφορά τη ταινία κινηματογραφικά και το άλλο τη πολιτική της θέση και το πόσο καλά την υποστήριζε. Κινηματογραφικά η ταινία με κούρασε πολύ. Πάρα πολύ φλύαρη, αμερικάνικης κοπής, με σκηνές μάχης που διαρκούσαν ώρες. Υπάρχουν λόγοι που ο ελληνικός και ο ευρωπαικός  κινηματογράφος δε ακολουθεί τον αμερικάνικο σε αυτη τη λογική. Ο πιο σημαντικός είναι ότι δε ταιριάζει στη κουλτούρα μας.  Ένας ακόμα λόγος ελλάσονος σημασίας είναι ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για τα εκπληκτικά εφέ που φτιάχνουν στο USA τα οποία μπορούν να κάνουν και τη πιο παπαριά σενάριο να βλέπεται όχι ευχάριστα αλλά χωρίς να βαριέσαι. Ας πω δυο λόγια για το πολιτικό τώρα. Καταρχήν θεωρώ πολύ προσβλητικό στη ιστορία μας, ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της να προσεγγίζεται με τόσο επιφανειακό τρόπο άσχετα από το τελικό συμπέρασμα. Τώρα για το τελικό συμπέρασμα δεν έχω και πολλά να πω. Τίποτα το καινούριο, τίποτα το ιδιαιτερό.  Και δε θα έγραφα αυτό το κείμενο, μιας και θεωρώ ότι έχουν ειπωθεί πολλά για τη ταινία μέχρι τώρα και αρκετά με καλύπτουν αν δε έκανε μια ερώτηση ένας φίλος που ήταν μαζί. Καλώς ή κακός ο Χρήστος ελάχιστα γνωρίζει για την ιστορία του εμφυλίου. Για την ακρίβεια δε γνώριζε τίποτα. Βγαίνοντας λοιπόν από το κινηματογράφο ρώτησε: “τελικά αυτοί γιατί πολεμούσαν?”. Δε γίνεται να κάνεις  ιστορική ταινία για ένα πόλεμο, έχοντας προαποφασίσει το μήνυμα,  χωρίς να διαπραγματεύεσαι γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος. Πιο απλά θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία απέτυχε στην  εργολαβία που είχε αναλάβει. Να υπερθεματίσει υπέρ της εθνικής συμφιλίωσης. Να πει πως ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μια παρεξήγηση. 

Δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω γιατί όπως είπα έχουν γραφτεί αρκετά και το θέμα έχει καλυφθεί. Αυτό που ήθελα είναι να μοιραστώ το προβληματισμό μου αλλά και να σας αντιπροτείνω να πάτε να δείτε τη ταινία της Αλίντας Δημητρίου για τον εμφύλιο, “η ζωή στους βράχους”, που είναι συνέχεια της προηγούμενής και πολυβραβευμένης της ταινίας “πουλιά στο βάλτο”. Μπορεί η κα Δημητρίου να μην έχει τα μέσα και τη προβολή του κου Βούλγαρη αλλά σίγουρα η προσέγγιση της είναι πιο βαθειά και ουσιαστική και αφήνει στο κοινό, κάτι παραπάνω από ένα εύκολο δάκρυ. Η ταινία προβάλλεται τη Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στο κινηματογράφο Τριανόν.

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μια παρεξήγηση κε Βούλγαρη. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η εποποιία ενός λαού που αγωνιζόταν, χωρίς εφόδια, χωρίς ρούχα και τροφή,  ενάντια σε μια υπερδύναμη και τα ντόπια τσιράκια της  για τη λαοκρατία και το σοσιαλισμό. Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν μία εποποιία κα όχι ένα λάθος!

Ρε μπας και είναι mentalists οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία;

Δηλαδή τί κολπάκι τρελό είναι αυτό με τα στέιτζ;

Μου θυμίζουν πραγματικά “μαγεία” οι ΠΑΣΟΚοι. Πώς κάνουν σε κάτι show, βάζουν τη γκόμενα σε ένα κουτί, το κλείνουν, και μετά από λίγο αυτή τους χαιρετάει από την εξέδρα. Wow!

Τα εξαφάνισαν λέει τα στέιτζ!

Ε όχι ρε μάγκες, δε τα εξαφάνισαν, πώς να το κάνουμε; Τα εξαφανίζουν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τα χώνουν -και με το παραπάνω- στον ιδιωτικό, αυτό κάνουνε. Δηλαδή μαλάκας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ που βγαίνει και λέει σχετικά:

«Η αποσύνδεση των stage από τον δημόσιο τομέα, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, και η επανασύνδεσή τους με την ιδιωτική οικονομία, αν σχεδιαστεί σωστά, μπορεί να τονώσει ουσιαστικά τόσο την απασχόληση όσο και την παραγωγικότητα»

Και πρσφέρεται μάλιστα ο ΣΕΒ να κάτσει μαζί με την σοσιαλιστική κυβέρνηση και να σχεδιάσει πώς θα αξιοποιηθούν τα στέιτζ στον ιδιωτικό τομέα. Μα δεν είναι συγκινητικό;

Γιατί λοιπόν καταργεί το ΠΑΣΟΚ τα στέιτζ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα;

1. Γιατί θα μπορέσει έτσι να προσφέρει 50.000 θέσεις τζάμπα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα (κεφάλαιο το λέμε στα …ξύλινα).

2. Γιατί στις θέσεις όσων είχε με στέιτζ στο δημόσιο και τους απολύει θα βάλει νέους, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Το ίδιο λέει θα κάνει και με όσους είναι “με μπλοκάκι”. Με άλλα λόγια, θα δημιουργήσει μια νέα φουρνιά συμβασιούχων, που θα είναι “όμηροι” δικοί του.

3. Γιατί με αυτόν τον τρόπο, επικαλούμενο και την “αξιοκρατία”, προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση ανάμεσα στον κόσμο μακριά από τα παραπάνω 2.

Αξιοκρατία λοιπόν! “Η κυβέρνηση καταργεί κάτι το παράνομο και επομένως μπράβο της”, λένε κάποιοι.

1. Όπως είπα και πιο πάνω, δεν το καταργεί. Για την ακρίβεια, εκείνοι που απαιτούνε να καταργηθούνε τα στέιτζ και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι!

2. Από πού κι ως πού είναι παράνομα τα στέιτζ; Δεν τα κάνανε με “νόμους του κράτους”, βάσει οδηγιών της Ε.Ε.;

3. Το μεγάλο επιχείρημα είναι πως “τα στέιτζ κανονικά είναι για απόκτηση εργασιακής εμπειρίας και ως τέτοια πρέπει να χρησιμοποιούνται”. Για σταθείτε ρε. Εγώ π.χ. τώρα τέλειωσα τη σχολή μου και το στρατό & ψάχνω για δουλειά. Από πού κι ως πού πρέπει να έχει μια εταιρεία το δικαίωμα να με προσλαμβάνει με στέιτζ και επί της ουσίας να μην με πληρώνει, ούτε να με ασφαλίζει;;; Δηλαδή εγώ εκεί για ένα χρόνο, για 18 μήνες, δεν θα της βγάλω κέρδη, μόνο θα “αποκτώ εργασιακή εμπειρία”;;;

Τα στέιτζ θεσμοθετήθηκαν εξ’ αρχής από την Ε.Ε. για ένα και μόνο λόγο: Για να προσφέρει η Ε.Ε. μέσω αυτών ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στις εταιρείες στα κράτη-μέλη της, προωθώντας παράλληλα και στους εργαζόμενους στην Ε.Ε. το ιδεολόγημα πως πρέπει για κάμποσα χρόνια όχι να δουλεύουν και να αμείβονται κανονικά, αλλά με μειωμένες απαιτήσεις να αποκτούν “εργασιακές εμπειρίες”.

Αυτή είναι η απλή και ξεκάθαρη αλήθεια.

Για τα στέιτζ στο δημόσιο τώρα:

Δε ξέρω, νομίζω είναι γενικώς αποδεκτό πως όσοι δούλευαν στα στέιτζ μπάλωναν κενά. Τζάμπα και ανασφάλιστα βέβαια, αλλά κενά! Που σημαίνει ότι οι ανάγκες για αυτές τις θέσεις (και για περισσότερες βέβαια) υπάρχουν. Άρα γιατί να απολύσεις σε θέσεις που έχεις ανάγκη κάποιον που ξέρει και κάνει ήδη τη δουλειά;;;

Μπαίνει και ένα άλλο θέμα:

“Δε το ήξεραν ότι είναι προσωρινά εκεί; Το ήξεραν. Αλλά είχαν πάει για να μονιμοποιηθούν κάποια στιγμή!”. Ε, και πού είναι το κακό; Δηλαδή όσοι πάνε στα στέιτζ στον ιδιωτικό τομέα δεν πάνε με την προοπτική μπας και τους κρατήσουν μετά στη δουλειά; Από πού κι ως πού όσοι είναι στο δημόσιο με ελαστικές μορφές και ορισμένο χρόνο δεν πρέπει να ελπίζουν επίσης πως θα τους κρατήσουν, ειδικά όταν ξέρουν ότι καλύπτουν υπαρκτές ανάγκες;;; Το κακό λοιπόν δεν είναι ότι αυτοί που είναι στα στέιτζ θέλουν να μονιμοποιηθούν και παλεύουν γι αυτό. Το κακό είναι πως δε κάνουν το ίδιο και όσοι είναι με το ίδιο καθεστώς στον ιδιωτικό, ζητώντας να υπογράψουν συμβάσεις αορίστου σύμφωνα με τις κλαδικές ΣΣΕ.

Και τέλος:

“Μπήκαν φυλώντας κατουρημένες ποδιές, ρουσφετολογικά κτλ.”. Ναι, φαντάζομαι πολλοί έτσι μπήκαν. Ε και τί σημαίνει αυτό όμως; Λες και τα στέιτζ είναι ας πούμε ο μόνος χώρος στην Ελλάδα που κάποιοι νιώθουν την ανάγκη να “χτυπήσουν πόρτες” για να μπουν. Το θέμα του ρουσφετιού δε λύνεται με την καταδίκη όσων το κυνηγάνε. Λύνεται με το να μπούνε ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι σε μια διαδικασία συλλογικής δράσης και διεκδίκησης, ώστε να καταλάβουνε μια και καλή πως μέχρι τώρα δεν τους κάνανε χάρες οι πράσινοι και οι μπλε αλλά τους χρησιμοποιούσανε, όπως και να καταλάβουνε πως μόνο μέσα από την συλλογική διεκδίκηση και τον αγώνα θα καταφέρουν να διασφαλίσουν μια μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα.

Για να κλείνω, το θέμα με τα στέιτζ βγαίνει στο ΠΑΣΟΚ σε κακό και για άλλον ένα λόγο: Γιατί δείχνει με το καλημέρα και σε μεγάλη έκταση τί ρόλο θα παίξει η ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Με το καλημέρα του σοσιαλισμού έχεις τον Παναγόπουλο να παρατάει σύξυλους τους εργαζόμενους και τα λέει τα ίδια με τον Λοβέρδο και τον ΣΕΒ. Δεν είναι και λίγο πράγμα τέτοια απογύμνωση!

Το θέμα είναι να μην την πατήσουν και από την άλλη μεριά όμως, από τη ΔΑΚΕ και άλλους ( 1 , 2 ) που θέλουν μόνο τις “νομικές διεκδικήσεις”, “σωστή λειτουργία των στέιτζ”,  “μοριοδότηση όσων εργάζονται τώρα σε αυτά” και καλούν τους εργαζόμενους στα στέιτζ “προς θεού να μείνουν μακριά από τύπους σαν το ΠΑΜΕ”…

Αυτή τη στιγμή φαίνεται να το πάνε σχετικά καλά πάντως:

1) Σταθερή και μόνιμη Δουλειά με πλήρη Εργασιακά και Ασφαλιστικά Δικαιώματα για όλους.
2) Να καταργηθούν όλες οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης και στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα.
3) Άμεση μονιμοποίηση των Stage χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
4) Καταβολή όλων των Ασφαλιστικών και Εργασιακών Δικαιωμάτων.
5) Να πληρωθούν όλα τα δεδουλευμένα των Εργαζομένων με Stage και να μην Απολυθεί Κανείς.
6) Καμία Απόλυση στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα.

Για να δούμε…

Y.Γ. Πάμε…

Στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής υπήρχε ένα εξαιρετικό άρθρο του Serge Halimi της Le Μonde Diplomatique (αν το βρω θα το λινκάρω) το οποίο πραγματεύεται την κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα την ίδια τη Le Μonde Diplomatique. Όσοι έχετε ασχοληθεί με το θέμα στην Ελλάδα θα ξέρετε ότι τα πράγματα είναι οικτρά και ελπίζω να μην το έχετε νοιώσει κιόλας.

Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, κανείς δεν αγοράζει φύλλα και από τους λίγους που αγοράζουν ελάχιστοι διαβάζουν. Πτώση κερδών, απολύσεις, καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, εθελοντική εργασία, κλείσιμο εφημερίδων, διάλυση ομίλων… Συζητούνται νέες μέθοδοι, άρθρα επί πληρωμή και στο Διαδίκτυο, πόσο κακό έχει κάνει το Ίντερνετ και τα λοιπά… Δεν συζητείται από τους ίδιους το δεδομένο της μετριότητας που κυριαρχεί όμως.

Λένε ότι πεθαίνει το δημοκρατικό πολίτευμα με το κλεισιμο των μμε. Μην τρελαθούμε τελείως: στην φιλελεύθερη «αυτορυθμιζόμενη» αγορά, όσο υπάρχουν επιχειρηματικές δυνάμεις, θα υπάρχουν μμε στην μορφή των μεγάλων μαζικών μμε όπως τα ξέρουμε επί τόσα χρόνια για να εξυπηρετούν και να πιέζουν καταστάσεις.

Τώρα, οι άνθρωποι που διέλυσαν τα μέσα ενημέρωσης δομικά, θέλουν να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα με τις πληρωμένες ειδήσεις από το Διαδίκτυο. Το ζήτημα της παγκόσμιας κρίσης του Τύπου μπήκε σε νέα διάσταση από όταν στη βόρεια Αμερική με πρωτομάστορα τον πασίγνωστο Ρούπερτ Μέρντοχ έχει ξεκινήσει η παραμύθα των πληρωμένων ειδήσεων και από το Διαδίκτυο.

Θα πρέπει δηλαδή να πληρώνεις για να διαβάσεις άρθρα από τους βαθυστόχαστους γραφιάδες των μεγάλων ομίλων μέσων ενημέρωσης, των οποίων:
-εκτός του ότι η συντριπτική αρθρογραφία κινείται μεταξύ μετριότητας και ανυπαρξίας είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω συμφερόντων,
-αποκαλύφθηκε με τη δύναμη του ίντερνετ ότι η αυθεντία τους ήταν ένα μάτσο κουραφέξαλα.

Το θέμα συζητείται εδώ και χρόνια και ο μόνος λόγος που προχωράει αργά ξέρετε ποιος είναι? Ότι ξέρουν ότι το σχέδιο θα αποτύχει.

Γιατί οι προϊστάμενοι που πρέπει να το εφαρμόσουν
-το έχουν ζήσει
και οι υφιστάμενοι που θα είναι το γρανάζι για την εφαρμογή
-το βλέπουν ξεκάθαρα:
ο κόσμος δεν διαβάζει…Γιατί δεν ενδιαφέρεται!

Τον έμαθαν έτσι και τώρα τα λούζεται όλη η αγορά. Οι εφημερίδες δεν κλείνουν επειδή υπάρχει το διαδίκτυο. Κλείνουν επειδή αυτό αποκάλυψε την απονεύρωση και την εξυπηρέτηση συμφερόντων που σταθερά προσφέρουν τα μεγάλα μίντια στον κόσμο.

Το Διαδίκτυο έχει δαιμονοποιηθεί ως η βασική αιτία της κρίσης για δύο (αρχικά) λόγους:
-πρώτον, γιατί στέρησε από τα μμε την μοναδικότητά τους ως πηγή ενημέρωσης και σχολιασμού και συνεπαγωγικά ένα τεράστιο μερίδιο κερδών. Τώρα ανοίγεις τον υπολογιστή σου και ξέρεις από 10 και 20 και 500 πηγές τι γίνεται σήμερα στη Νέα Ζηλανδία, το Μπουρούντι και την Ανατολική Σαμόα.
-δεύτερον, γιατί αποκαλύφθηκε η παροιμιώδης ευκολία εκατομμυρίων ανθρώπων να κάνουν το ίδιο πράγμα για το οποίο αυτοί θεωρούσαν εαυτούς και θεωρούταν από πολύ κόσμο ως αυθεντίες: να μαθαίνουν πολλά, να γράφουν καλά, να κρίνουν σωστά, να διαβουλεύονται (πράγμα που δεν γινόταν συνήθως στα μμε) και, ω ρε συ διάολε, να παραδέχονται τα λάθη τους γιατί αυτά δεν συνεπάγονται επαγγελματικό ή άλλο κόστος. Άρα εκ των πραγμάτων μιλάμε για πολύ καλύτερη ενημέρωση. Από τον καθένα για όλους. Υποκειμενική όπως όλα τα πράγματα πάνω στη γη.

Το πραξικόπημα στην Ονδούρα το οποίο έτυχε να παρακολουθήσω εκτενώς, αποτελεί ένα πολύ πρόσφατο παγκόσμιο παράδειγμα για τον τρόπο που έχουν αποδομηθεί από την βάση τους τα δυτικά μμε: τον Ιούνιο μία ακροδεξιά ομάδα πολιτικών με την βοήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων ανέτρεψε το νόμιμο Πρόεδρο της χώρας. Η ομάδα των πραξικοπηματιών είχε την στήριξη της μεγαλύτερης μερίδας του επιχειρηματικού κόσμου. Συνεπαγωγικά και όπως σε όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες συμβαίνει τα δημοφιλέστερα μέσα ενημέρωσης άνηκαν σε αυτούς που στήριξαν το πραξικόπημα. Γιατί τα ελάχιστα που δεν το στήριξαν τα έκλεισαν.

Τα μμε ανά τον κόσμο λοιπόν από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα στην συντριπτική τους πλειοψηφία αναπαρήγαγαν από τα κυρίαρχα μέσα της Ονδούρας που στήριζαν τους χουντικούς σαν δεδομένο ότι δεν μιλάμε για «πραξικόπημα» αλλά για «πολιτική κρίση» δεν μιλάμε για «ανατροπή Προέδρου» αλλά για «αποπομπή» και χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα άλλα λεκτικά παιχνίδια σαν αυτά της πουτάνας που θέλει να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει. (δεν έχω τρόπους ώρες-ώρες το ξέρω).  Δεν κάνουν λόγο για χούντα ή δικτατορία, για πραξικοπηματίες, αλλά για «προσωρινή κυβέρνηση».

Ελάχιστοι έγραψαν τι πραγματικά έγινε…Από τα μεγάλα διεθνή μίντια της Δύσης, από τα οποία κοπιάρουν όλοι οι άλλοι, κανείς! Και να σας πω κάτι…διάολε με το διαδίκτυο τα μάθαινες όλα ώρα με την ώρα. Αυτό ακριβώς το διαδίκτυο προσπαθούν να μειώσουν και να υποβιβάσουν γιατί ξέρουν τώρα ότι και ο τελευταίος χρήστης τους, δεν έχει ανάγκη να διαβάζει τις πληρωμένες και κακώς κοπιαρισμένες ειδήσεις τους. Ακόμα χειρότερο το γεγονός ότι πολλοί που ήθελαν να γράψουν τι συμβαίνει πραγματικά δεν έπρεπε να το γράψουν. Αυτό λοιπόν που κάνουν δεν είναι δημοσιογραφία, είναι προπαγάνδα χειρίστου είδους. Ο μόνιμος ανταποκριτής του BBC στην Βενεζουέλα και την Κολομβία, πριν από δύο χρόνια επέκρινε τον Chavez για «περιορισμό των ελευθεριών». Με κάμερα και μικρόφωνο ζωντανά. Ξέρετε από πού; Μέσα από πορεία υποστηρικτών του Chavez στο κέντρο του Καράκας!!!
Μπορώ να αναφέρω άπειρα παραδείγματα, είμαι σίγουρος και εσείς το ίδιο.

Φωνάζουν λοιπόν όλοι οι δημοσιογράφοι και οι αρθρογράφοι σε όλο τον κόσμο ότι «πεθαίνει η δημοκρατία» όταν τους διώχνουν από τις δουλειές και όταν κλείνουν οι εφημερίδες. Σύμφωνοι, αλλά σκεφτείτε ότι η δημοκρατία είναι ευαίσθητη και ίσως πεθαίνει καθημερινά με άλλο ένα «άρθρο», ενταγμένο πλήρως στα πλαίσια της λογικής αυτού που σας πληρώνει. Και επειδή σε κάθε κατάσταση παρόμοια μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που και καλά ξέρει να γράφει και τα στραβά του έχει ανοίξει για να μην περιορίζεται ο κόσμος του σε 6-7 χώρες παγκοσμίως (για τους Έλληνες των μίντια σας τις ονομάζω κιόλας με σειρά προτεραιότητας: ΗΠΑ, Βρετανία, Κίνα, Γερμανία, Γαλλία άντε και καμιά Ιταλία για πιο exotic).

Ζούμε με μια γενιά copy-paste δημοσιογραφίας η οποία προσπαθεί να φανεί καλή στα αφεντικά της. Και φιλοδοξεί κάποτε να πάρει ένα μόνιμο άρθρο γνώμης για να γίνει σαν τους χιλιάδες καρεκλοκένταυρους που επαγγέλονται μεγαλοδημοσιογράφοι και τώρα πασχίζουν να διατηρήσουν για τον εαυτό τους το παλιό προνόμιο της κριτικής προς την εξουσία, πάντα βέβαια κατά τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη του μέσου στο οποίο εργάζονταν. Η δημοσιογραφική νομενκλατούρα, είναι αυτή που έβαλε το κεφάλι της στο ντορβά ακολουθώντας κατά γράμμα τις  εντολές των αφεντικών της (πολιτικών και επιχειρηματικών), έσπρωξε τον κόσμο σε μία πλήρη αποστροφή του προς τις πολιτικές εξελίξεις και τον έμαθε στο γρήγορο και στο δε βαριέσαι. Και επιμένω στην πολιτική γιατί πολιτικός είναι και ο τρόπος που αναπνέεις, πόσο μάλλον ο τρόπος που διαβάζεις ακόμα και για κεντήματα της Σουαζιλάνδης η για τις γέφυρες του Ουλάν Μπατόρ.

Δεν μπορούν όλοι αυτοί να μας λένε ότι κινδυνεύει η δημοκρατία. Έκλεισε άλλη μία εφημερίδα στην Ελλάδα πρόσφατα και μας έλεγαν για την κρίση στον Τύπο και για χτύπημα στη δημοκρατία. Η εφημερίδα ήταν τόσο κενή ιδεών και πολιτικής τοποθέτησης που τα καλύτερά της άρθρα ήταν για τις επιστημονικές ανακαλύψεις ή ταξίδια στο εξωτερικό. Δεν έφταιγαν βεβαίως οι περισσότεροι αρθρογράφοι της για αυτό: γνωρίζω πολύ κόσμο που είναι άριστος γνώστης διαφόρων θεμάτων και καλός γραφιάς και αναγκάζεται να γράφει άρθρα για αυτοκίνητα ή μαγειρική.
Κλείνουν οι εφημερίδες στο Αμέρικα και στην Ευρώπη και όποιος δεν μπει πολύ δυναμικά στο Ίντερνετ τον κλαίνε με μαύρο δάκρυ.
Αλλά και εκεί όσοι νόμιζαν ότι τα δουλικά τους κείμενα θα σώσει η νέα τεχνολογία σύντομα στεναχωρήθηκαν. Μεγαλύτερο παράδειγμα η El Pais. Πρότυπο σύγχρονης αστικής εφημερίδας με όλα τα συν και τα πλην της, μπήκε πολύ δυνατά στο διαδίκτυο. Δεν πέτυχε αυτά που προσδοκούσε γιατί πολύ απλά, δεν είναι μόνο η διαφορά εφημερίδας-διαδικτύου που έχει μεγαλώσει υπέρ του δευτέρου, αλλά και το γεγονός ότι τα ίδια άνευρα άρθρα απλά είχαν ανέβει στο διαδίκτυο – οπότε ποια η διαφορά..;

Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα προσαρμογής στις νέες τεχνολογίες. Το βασικό πρόβλημα είναι η αποπολιτικοποίηση των νέων γενεών αναγνωστών και τα κείμενα που δεν έχουν τίποτα να πουν, αναμοχλεύοντας τα εσκαμμένα ή κρίνοντας τα αλλότρια …

Πάντα αισιοδοξούσα ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί. Ότι ο νέος κόσμος που αρθρογραφεί στα μμε καταρχάς θα αγαπάει τα κείμενα που γράφει, θα έχει μία νέα οπτική ματιά για τα γεγονότα, δεν θα είναι κλεισμένος στην Ελλαδίτσα του και στις 6-7 μεγάλες χώρες, ότι κάθε μέρα θα μπορεί να ψάχνει, να κάνει ρεπορτάζ, να βρίσκει ενδιαφέροντα πράγματα από όλο τον κόσμο, να μαθαίνει ο ίδιος και να μαθαίνει και τον κόσμο, τον έστω λίγο που έχει μείνει να διαβάζει. Τίποτα…ιδιαίτερα όσον αφορά τα εξωτερικά θέματα. Ένα copy-paste φύγαμε…Μια μεταφρασούλα και εντάξει είμαστε. Μια γενιά ανίκανων μμε δεν θα μπορούσε παρά να μπει σε κρίση. Ιδίως από τη στιγμή που εξέθρεψε –αυτή η ίδια- μια γενιά αδιάφορων αναγνωστών.

Όσο πιο μεγάλο το κείμενο, τόσο λιγότεροι αυτοί που θα το διαβάσουν. Ακόμα και εδώ σε αυτές τις λέξεις που γράφω τώρα, πιστεύω ότι μόνο το 10% αυτών που κλίκαραν το άρθρο έχουν φτάσει μέχρι εδώ. (Σας έχω βάλει επίτηδες εικόνες να σας τραβήξουν).

Όσο πιο πολιτικό το κείμενο, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος για αυτόν που το έγραψε, επαγγελματικός και νομικός, αλλά και τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να μην το δει κανείς γιατί θα το προσπεράσει.

Αυτό που έχει παρόν στο διαδίκτυο σε μορφή πληρωμής είναι ο ήχος και το βίντεο. Λατρεύω τον ήχο απεχθάνομαι το βίντεο. Γιατί ο ήχος, όπως ένα καλό γραπτό, αφήνει τον υποδοχέα να αναπνεύσει, να φανταστεί να σκεφτεί και τελικά να κρίνει. Να ψάξει και να ψαχτεί. Να συζητήσει.

Ενώ το βίντεο, τα συνδυάζει όλα, πάρτα στη μούρη, ήχο, κίνηση, δράση, σε καθιστά πλήρη αιχμάλωτο, ανήμπορο ον. Για αυτό ακριβώς το λόγο πουλάει. Για τον πολύ κόσμο που δεν θέλει και δεν τον νοιάζει να διευρύνει την σκέψη του, όπως  θα έκανε  όταν διαβαζε ένα βιβλίο ή άκουγε ένα καλό δίσκο.

Δεν έχει όμως το κείμενο επί πληρωμή μέλλον στο διαδίκτυο. Εκτός αν μια μέρα τα κείμενα γίνουν και πάλι νευρωτικά, δυνατά, ξαναβρούν ρυθμό και κίνηση αποκαλύπτοντας τις σκέψεις του γράφοντα και όχι τους συμβιβασμούς που θα πρέπει καθημερινά να κάνει.

Την υπηρεσία αυτή εξυπηρετούν τα blog και για αυτό ακριβώς το λόγο τα έχουν βάλει στο μάτι (και στις δικαστικές αίθουσες). Μέχρι τότε οι γραφιάδες ή θα κάνουν τα κορόιδα γράφοντας ότι αηδία κατέβει στο κεφάλι των προϊσταμένων τους, ή θα απολύονται ή θα ψάχνουν μονίμως για καλύτερη δουλειά.

Για περισσότερες φωτό κλικάρετε εδω: ΦΛΙΚΕΡ

Σήμερα μαζί με διάφορους φίλους οικολογο-χαρούμενους, αναρχο-οικολόγους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις μπλοκάραμε για μιάμιση περίπου ώρα τον κεντρικό συνεδριακό χώρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν).

Η Πανευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Βιομηχάνων (BusinessEurope) πραγματοποιούσε εκεί για δεύτερη φορά το ετήσιο μεγάλο συνέδριο της (περύσι το κάναν την ίδια ακριβώς ημερομηνία). Ο χώρος της παραχωρείται δωρεάν για να τον χρησιμοποιήσει ως οικοδεσπότης. Εννοείται ότι το προνόμιο αυτό δεν έχει ποτέ δωθεί σε καμία άλλη οργάνωση, πόσο μάλλον σε συνδικάτα (κίτρινα ή μη δεν είναι αυτό το θέμα μας) .

Η κατάσταση αυτή είναι συμβολική του περιεχομένου της ευρωενωσιακής δημοκρατίας και του πώς η ευρω-νομενκλατούρα αντιλαμβάνεται έννοιες όπως η ‘κοινωνία των πολιτών’ και η ‘συμμετοχική δημοκρατία΄: το να συνδιαλέγεται με τις διάφορες ‘βιομηχανίες’, ήτοι με τις διάφορες μερίδες του κεφαλαίου. Περιθωριακά μόνο εντάσει στις διαβουλεύσεις της και ορισμένες οργανώσεις καταναλωτών, περιβαλλοντικές, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.  καθώς και  συνδικάτα εντέλως εν είδει προσχήματος. Εξάλλου οι εκπρόσωποι των εταιρειών αποτελούν το 70% των λομπιστών που βρίσκονται στις Βρυξέλλες.

Κοινώς,  όταν η ΕΕ μιλά για δημοκρατία εννοεί το να ακούει, να σέβεται και να υλοποιεί στις πολιτικές της τη θέληση των διάφορων κλάδων του κεφαλαίου. Δημοκρατία μόνο για την αστική τάξη όπως απλά θα έλεγε ο Λένιν.

Εκπληκτικές ήταν οι λογομαχίες με τους βιομήχανους και τα μανατζέρια τους στην είσοδο. Πέρα από τα κλασσικά ‘εγώ θέλω να πάω στη δουλειά μου’ που ακούς παντού,  εδώ φοριέται πολύ και το ‘δηλ. η βιομηχανία (=industry= the capital στην καθομιλουμένη αγγλική και ευρωενωσιακή) δεν πρέπει να έχει λόγο?’… λες κι έχει κανάς άλλος!

Το ιδιαίτερο θέμα του συνεδρίου αυτού πάντως έχει επίσης μεγάλη σημασία: η κλιματική αλλαγή. Σκοπός των βιομηχάνων είναι – όπως και με το καθετί – να βγάλουν κέρδος από αυτό το επιστημονικά αποδεδειγμένο όσο και ήδη καταστροφικό για τους πιο φτωχούς πληθυσμούς του κόσμου φαινόμενο. Βασική τους συνταγή για να το πετύχουν αυτό είναι η δημιουργία της λεγόμενης ‘παγκόσμιας αγοράς ρύπων’ (ή carbon market). Η αγορά αυτή είναι τελείως τεχνητή καθώς η τιμή του άνθρακα δε μπορεί να καθοριστεί παρά με διοκητική απόφαση. Στην ουσία δημιουργούν άλλη μια τεράστια φούσκα σαν αυτή των derivatives στο χρηματοπιστωτικό τομέα.

Η ΕΕ προωθεί βεβαίως με τα μπούνια την επιλογή αυτή που αναμένεται σε μεγάλο βαθμό να προχωρήσει  στην κλιματική σύνοδο του ΟΗΕ στην Κοπεγχάγη αυτό το Δεκέμβρη.

Στην ουσία δε πρόκειται για τίποτα λιγότερο από την εμπορευματοποίηση της ατμόσφαιρας. Οι όροι δε με τους οποίους γίνεται αυτό ξεπερνούν σε πολλές περιπτώσεις τα όρια τόσο του γελοίου όσο και του εξοργιστικού αφού στις πιο μολυντικές εταιρείες (τσιμέντα, χάλυβας κλπ.) δίνονται δωρεάν όχι απλά οι άδειες που χρειάζονται για να μη μειώοσουν καθόλου τη μόλυνση που προκαλούν αλλά και επιπλέον ώστε να μπορούν βγάλουν αμύθητα κέρδη και μεταπουλώντας τις.

Μπροστά σ’αυτή την κατάσταση είναι θλιβερό να δει κανείς ότι το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα δεν έχει καν τη δύναμη να αρθρώσει λόγο πάνω στο φοβερό ζήτημα του κλίματος. Τα συνδικάτα εκφράζουν συνήθως γνώμες – ηχώ των εργοδοτών του κλάδου τους και οι απομείνασες κομμουνιστικές δυνάμεις αρκούνται σε γενικότητες άχρηστες στην πράξη. Φωτεινή ίσως εξαίρεση οι κυβερνήση της Κούβας και  οι (με μαρξιστικά στοιχεία) κυβερνήσεις της Βολιβίας και του Εκουαδόρ.

Η δράση που συμμετείχα σήμερα ήταν μάλλον η πρώτη του είδους που γίνεται στην αποστειρωμένη ‘ευρωπαϊκή γειτονειά’ των Βρυξελλών και είναι πρωτοπόρα από την άποψη ότι δείχνει ότι ο κλειστός κόσμος που έχει φτιάξει εδώ το κεφάλαιο για να μπορεί να συζητάει τις τακτικές του και να κάνει τον προγραμματισμό του ανενόχλητο δεν είναι απρόσβλητος από λαϊκές κινητοποιήσεις, κι ότι είναι η σύμφυση κράτους (ή συνασπισμού κρατών όπως η ΕΕ) – κεφαλαίου είναι που πρέπει αυξανόμενα να μπει στο στόχαστρο και όχι η θολή ‘πολιτική εξουσία’ παρακάμπτοντας το κεφάλαιο ή το αντίστροφο.

Δυστυχώς η δράση μας έλαβε χώρα χωρίς οργανική σύνδεση με το εργατικό κίνημα και στην ουσία χωρίς σύνδεση με τίποτα, αφού δεν ήταν παρά μια πρωτοβουλία ατόμων, δρώντων σε εντελώς προσωπικό επίπεδο.

Κανένα κόμμα ή ΜΚΟ που δρα μόνιμα στις Βρυξέλλες δε θα τολμούσε να τη στηρίξει αφού θα έφερε αμέσως τον τίτλο του ‘τρομοκράτη’, ‘αντι-δημοκράτη’. Μη ξεχνάμε ότι και το κομμουνιστικό PTB στο Βέλγιο, λίγα τολμά να πει κατά της ΕΕ.

Τα παραπάνω ζητήματα πρέπει να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε τα μεγάλα βήματα που το κομμουνιστικό κίνημα χρειάζεται να κάνει σε σχέση με την αντίληψη και τη δράση του τόσο σε σχέση με τα περιβαλλοντικά ζητήτηματα, όσο και με την ΕΕ αλλά και το κράτος και τη δημοκρατία γενικότερα.

Για την ιστορία, 24 ακτιβιστές συλλήφθηκαν με τον πρώτο να ελευθερώνεται πριν από λίγα λεπτά, μαζί και ένας άσχετος που τόλμησε να φωνάξει κάτι υπέρ της δράσης.  Ο αρχίμπατσος των Βρυξελλών θεώρησε σωστό να ψεκάσει χημικά μέσα στην μπλοκαρισμένη περιστρεφόμενη πόρτα για να αναγκάσει μια κοπέλα κι ένα παληκάρι να βγουν από εκεί. Το χαμόγελο του έδειχνε ότι απαλαμβάνει ιδιαίτερα τη στιγμή.

Χαρακτηριστική και η ατάκα του στο τέλος ‘ωραία παίξατε σήμερα, αλλά τη λήξη τη σφυράμε πάντα εμείς’.

Άντε γερά, μέχρι να’ρθει η μέρα…

Για την ιστορία πάλι κάποια (ευρωενωσιακά) δημοσιεύματα:

- EU Observer

- The Parliament

- European Voice

Και ένα βίντεο: click

(μόνο που τότε βλέπαμε τουλάχιστον  καλό ποδόσφαιρο…)

Βρέθηκα εχτές στα επίσημα του ΟΑΚΑ, να παρακολουθήσω το παιχνίδι ΑΕΚ – Πανθρακικός. Γιατί όμως αναφέρω ότι ήμουν στα επίσημα θα εξηγήσω αμέσως. Πρώτον για να αποδείξω ότι είμαι πολύ σπουδαίος . Τους είπα, στην είσοδο, παιδιά compasso  εδώ και αμέσως όλες οι πόρτες άνοιξαν .  Δεύτερον γιατί κανά δυο τρεις σειρές μπροστά μου, καθόντουσαν καμιά δεκαριά Κινέζοι, οι οποίοι βρέθηκαν παρέα με τις φωτογραφικές τους μηχανές στο γήπεδο και μου προκάλεσαν την απορία. Τι μπορεί να θέλει ο Κινέζος  στο πιο άκυρο παιχνίδι της superleague, που ούτε οι ΑΕΚτζήδες δεν είχαν πάει (και καλά κάναν δηλαδή)? Το πολυμήχανο μυαλό μου άρχισε να κατακλύζεται από σκέψεις ως που  κατέληξε στη προφανή εξήγηση. Οι Κινέζοι με τις φωτογραφικές δεν είχαν έρθει για το ματς! Είχαν έρθει για το γήπεδο.

-Ωραίο αυτό το ΟΑΚΑ, μήπως να το πάρουμε? Γιατί αυτή φωλιά του πουλιού ρε παιδί μου, δε φτάνει.

Όταν η κυβέρνηση είναι δεξιά και η αντιπολίτευση είναι δήθεν αριστερή, σκέφτεσαι συνέχεια ότι σε κοροιδεύουν. Ακούς όμως και κανά αλαλαγμό για τα… αυτιά του κόσμου. Κόσμου που αποδείχτηκε αφελείς μιας και τη πίστεψε τη φασαρία, ως πολιτική πρόταση και μόνη ελπίδα. Ήρθε ο καιρός όμως και οι Γαλάτες γίναν κυβέρνηση. Να δούμε τώρα λοιπόν, τι αποτελέσματα θα έχει ο μαγικός τους ζωμός. Τι θα κάνει ο πρόεδρος Αστερίξ με τον αντιπρόεδρο Οβελίξ  (καλέ μου Goscinny,   με συγχωρείς για τη βλάσθημη σύγκριση,  αλλά ούτως ή αλλιώς ο ξεμωραμένος ο uderzo   σε έχει ξεπουλήσει τελείως).

Τώρα, λοιπόν, ήρθε το τέλος της λογικής και  όχι της ιστορίας. Οι “αριστερές” εφημερίδες ποιούν την νοίσσαν όταν οι μεταλεργάτες τρώνε τα σοσιαλιστικά γκλοπ στα κεφάλια και οι δεξιές τραβάν μπροστά για να μπουν στη Βαστίλλη σηκώνοντας το λάβαρο της επανάστασης όπως περιγράφει πολύ γλαφυρά ο άθλιος στο μπλόγκ του. Η παράδοση του λιμανιού στους Κινέζους ( με αναδιαπραγματευμένους όρους και με τη συμφωνία των μεγαλοσυνδικαλιστών) βαφτίζεται από την αντιπολίτευση και τη κυβέρνηση επένδυση για το μέλλον και η κατάργηση του εθνικού αερομεταφορέα και το ξεπούλημα της Ολυμπιακής παρουσιάζεται από το “συμπαθέστατο” Στυλιανίδη ως σωτηρία από τη κατάρα και μεγάλο κέρδος της χώρας, μιας και συνεχώς μας θύμιζαν το πόσο στοιχίζει η Ολυμπιακή ξεχνούσαν βέβαια να μας πού γατί στοιχίζει τόσο αλλά και πόσο στοιχίζουν τα ήδη ιδιωτικοποιημένα κοράκια που αποκαλούν τους εαυτούς τους υπουργούς. Γιατί αν κάτι είναι σίγουρα ξεπουλημένο στο μεγάλο κεφάλαιο στην Ελλάδα, είναι σίγουρα τα δυο μεγάλα κόμματα, που ρημάζουν το κουφάρι ενός λαού ακόμα ζωντανού.

Ενός λαού που ντροπιάζει την ιστορία του και ξεπουλάει το μέλλον του έναντι ενός πινακίου φακής ή κάποιου καλά κρυμμένου σοσιαλιστικού Παπανδρεικού γενετικού κώδικα. Ενός λαού που αρκείται να αναπωλεί επιλεκτικά τη προηγούμενη κατάσταση της δεκαετίας του 80, περιμένοντας από τους άρχοντες να πράξουν τα ίδια που πράτταν τότε, μην έχοντας καμιά διάθεση όμως ο ίδιος να πράξει αυτά που έπραττε τότε. Ένας λαός που ποντάρει τα ελάχιστα εναπομείναντα λεφτά του στο όνομά Παπανδρέου και κάθεται και χαζεύει τη ρουλέτα να  γυρνάει, βέβαιως πως θα χάσει αλλά πάντα ελπίζοντας, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Ναι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, γιατί πρώτα έχουν πεθάνει η μνήμη και η συνείδηση.

Αυτό το λαό καλείται να αναστήσει η κομμουνιστική αριστερά. Η κομμουνιστική αριστερά που πρέπει να συνηδητοποιήσει τις συνθήκες. Να συνηδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει πράγματι καθόλου χώρος για σεχταρισμό, γιατί κανένας άνθρωπος δε μπορεί να πάει χαμένος στη παρούσα συγκυρία, αλλά και μια κομμουνιστική αριστερά με ξεκάθαρους στόχους και όραμα που θα δώσει ελπίδα στο κόσμο και θα διεκδικέι, ναι ακριβώς, θα διεκδικεί την εξουσία. Μια αριστερά που δε φοβάται να πει τη λέξη σοσιαλισμός, μια αριστερά που θα χτίσει το συνδικαλισμό από την αρχή, αναγεννώντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη και χτυπώντας τον ατομισμό.

*σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο στη Μπενάκη, επί της προηγούμενης σοσιαλιστικής θητείας

Κρυσταλλινα νερά του Αιγαίου, χρυσαφένιες παραλίες και καρπούζια στην παραλία …όχι για όλους , στο Φαρμακονήσι και στους άλλους “φιλόξενους χώρους υποδοχής” του Ελληνικού κράτους, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξαρτάται απο φασίστες, κομπλέξικούς αμόρφωτους ένστολους, που αντί για ψυχίατρους συναντάνε λαθρομετανάστες τους οποίους βασανίζουν αντί θεραπείας σε ψυχίατρο, και βέβαια δεν θα πρέπει να σταθεί κανείς ούτε σε αυτούς αλλά στους ιμπεριαλιστές που φτιάχνουν αυτές τις στρατιες προσφύγων και θα παίξουν ή τον ρόλο της φτηνής εργατικής δύναμης ή κάτι άλλο χρήσιμο για τους οπαδούς της ελεύθερης αγοράς, πράγματι ποιο ελεύθερη δεν γίνεται τσάμπα κρέας κυριολεκτικά…….

Καλώς ή κακώς, ο a8lios τον φοιτητικό συνδικαλισμό τον έχει φάει με το κουτάλι (και με κάθε άλλο τρόπο) επί πολλά χρόνια. Επιπλέον, ήταν και παρών στην τελευταία μεγαλειώση προσπάθεια συγκρότησης της ΕΦΕΕ, το μακρινό 2001.

Τότε που τα συνθήματα “Στην Κρήτη στα Χανιά έγινε η αρχή, έρχεται εξέγερση Πανεκπαιδευτική” και “διώξαμε τα ΠΣΕ του Πολυτεχνείου, ήρθε και η ώρα του Πέτρου Ευθυμίου” κατάφεραν να λήξει χωρίς αποτέλεσμα (αλλά με μία άγρια ομορφιά, χαχα) η όλη φάση…

Θαρρώ λοιπόν ότι μπορώ να εκφέρω άποψη επί του θέματος.

Το κύριο ερώτημα που μπαίνει είναι:

“Θα βοηθήσει σε κάτι η λειτουργία της ΕΦΕΕ;”

Ναι, θα βοηθήσει. Και προφανώς δεν εννοώ ότι το “φοιτητικό κίνημα” θα αποκτήσει μια “ενιαία εκπροσώπηση” απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό από μόνο του δεν είναι κάτι το θετικό.

Τα ΕΑΑΚ για παράδειγμα λένε ότι η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ θέλουν να συγκροτηθεί η ΕΦΕΕ για να περάσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που έρχονται με τη δήθεν συναίνεση των φοιτητών, μετά από “κοινωνικό διάλογο”.

Φυσικά και είναι έτσι. Και όποιος δεν το κατανοεί αυτό, αλλά πιστεύει ότι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ ξαφνικά νοιάστηκαν για το κινηματικό μέλλον του Φοιτητικού Κινήματος, εθελοτυφλεί.

Πρέπει όμως να καταλάβουμε το εξής: Ότι η ΕΦΕΕ σήμερα δε σημαίνει τίποτα απολύτως στη συνείδηση των φοιτητών. Δεν γνωρίζει σχεδόν κανένας καν ότι κάποτε υπήρξε. Τη ΓΣΕΕ για παράδειγμα αρκετοί εργαζόμενοι τη θεωρούνε τον “εκπρόσωπό” τους, επειδή στο παρελθόν έχουν δει να δίνει μάχες. Γι αυτό και σε ένα βαθμό μπορεί να εγκλωβιστεί κάποιος από τους στημένους διαλόγους στους οποίους συμμετέχει.

Στον φοιτητικό χώρο δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Κανένας φοιτητής, κανένας μεταπτυχιακός, κανένας υπ. διδάκτορας δεν έχει δει ποτέ κάτι που να λέγεται ΕΦΕΕ. Επομένως ο μόνος τρόπος να την “εμπιστευτεί”, ο μόνος τρόπος να την νιώσει σαν κάτι που τον εκπροσωπεί, είναι να την δει να είναι μπροστά στους αγώνες και στις διεκδικήσεις του. Αν αυτή δεν το κάνει -που με τους σημερινούς συσχετισμούς προφανώς δε θα το κάνει- απλά δεν θα νιώσει πως τον εκπροσωπεί.

Επομένως θέμα “εγκλωβισμού” δεν νομίζω να τίθεται επί του παρόντος.

“Ναι ρε μάγκα, αλλά αν όπως λες δε περιμένεις να βοηθήσει στους αγώνες, γιατί να την ξαναστήσεις;”

Ερχόμαστε λοιπόν στο κύριο για εμένα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα εντοπίσει εγώ στο φοιτητικό κίνημα, τουλάχιστον μέσα από την εμπειρία στους Σ.Φ. του Ηρακλείου, ήταν πως οι φοιτητές, ακόμα και τα μέλη των άλλων παρατάξεων και κάποιοι από τη δικιά μας, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των Σ.Φ.. Επίσης δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των παρατάξεων. Γενικώς υπάρχει μια τελείως νεφελώδης εως διαλυτική κατάσταση.

Πας και του λες ας πούμε του ΠΑΣΠίτη “ρε μλκ, η ΠΑΣΠ στην Αθήνα πήγε και χαιρέτησε την απόφαση της Διαμαντοπούλου για τα ΚΕΣ” και σου λέει “ναι, είναι μαλάκες αυτοί, αλλά εμείς εδώ είμαστε αριστεροί”.

Κάνουν τα ΕΑΑΚ ή η ΑΡΕΝ πανελλαδικά διήμερα-τριήμερα-δεκαήμερα ξέρω εγώ τί, πλακώνονται οι τάσεις τους μεταξύ τους, βγάζουν και ένα κειμενάκι που λέει μόνο όσα συμφωνούνε όλοι (δηλαδή τπτ) και ξαναγυρνάει ο καθένας στη σχολή του και λέει τα δικά του.

Πάντα έχουν όλοι δίκιο στο Φοιτητικό Κίνημα σήμερα!

Και όταν αγαπητοί μου πάντα έχουν όλοι δίκιο, νομίζεται πως γίνεται πιο εύκολο ή πιο δύσκολο το έργο εκείνων που θέλουν οι αγώνες και οι διεκδικήσεις του Φοιτητικού Κινήματος να παίρνουν και πολιτικά χαρακτηριστικά;

Από μια τέτοια άποψη θα βοηθήσει η ΕΦΕΕ με την υπαρξή της. Θα βοηθήσει στο να συνειδητοποιούν οι φοιτητές -όσοι προβληματίζονται σχετικά δηλαδή- την ανάγκη ενός συγκροτημένου Φοιτητικού Κινήματος. Στο συνέδριο της ΕΦΕΕ κάθε ΔΑΠιτάκος, κάθε ΠΑΣΠιτογαργαλιάρης, όπως και κάθε Πανσπουδαστικάριος που θα είναι εκεί ως αντιπρόσωπος του Σ.Φ. του, αφού ακούσει τις διάφορες θέσεις, θα ψηφίσει για εκπροσώπους στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ.

Αυτό σημαίνει όμως πως θα πρέπει να απολογείται μετά κιόλας στο σύλλογό του, στους συμφοιτητές και στους φίλους του, για την στάση που κρατάει η παράταξη που ΑΥΤΟΣ ΕΣΤΕΙΛΕ στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ.

Και αυτό με τη σειρά του, αργά ή γρήγορα, θα τον οδηγήσει και στην ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας στην ίδια του την παράταξη, να συμφωνήσει και να προπαγανδίσει τις ΕΝΙΑΙΕΣ θέσεις της ή να διαφοροποιηθεί από αυτή και να την εγκαταλήψει.

Γενικώς, η ύπαρξη ενός κεντρικού τριτοβάθμιου οργάνου θα αναγκάσει όσους ασχολούνται με τον φοιτητικό συνδικαλισμό να σκεφτούν πιο πολιτικά.

Και αυτό μόνο προς όφελος εκείνων των δυνάμεων που θέλουν ένα ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα, πλάι στο εργατικό, μπορεί να αποβεί.

Παρένθεση: Επειδή και από την πλευρά των ΕΑΑΚ και από μερίδες του ΣΥΡΙΖΑ ακούγονται επιχειρήματα του στυλ “οι νικηφόροι αγώνες του Μαούνη και του Φλεβάρτη (έτσι λέγαμε οι κομπλεξικοί ΚΝίτες στο Ηράκλειο τις κινητοποιήσεις του Μάη-Ιούνη 2006 και του Φλεβάρη-Μάρτη του 2007) έδειξαν ότι μόνο ο απευθείας συντονισμός των Γενικών Συνελεύσεων μπορεί να οδηγήσει σε μαζικούς και νικηφόρους αγώνες” κτλκτλ. να πω και σε σχέση με αυτό:

Ναι, έδειξε τέτοια πράγματα, αλλά φάνηκε επίσης πως συντονισμός των Γενικών Συνελεύσεων των Συλλόγων με “αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ανοιχτές σε όλους” οδηγεί είτε σε απλά παζάρια και κόψε-ράψε αιτημάτων μεταξύ παρατάξεων, είτε σε μπάχαλο.

Και αυτό επίσης όλα τα κομμάτια της “φοιτητικής αριστεράς” το παραδέχτηκαν. Κάποια βέβαια αφού σχόλασε ο γάμος. Τέσπα, ήθελα να πω λοιπόν το εξής:

Έστω ένας νέος Μαούνης. Έστω πως υπάρχει και συγκροτημένη ΕΦΕΕ. Ποιός θα εμποδίσει λ.χ. τα ΕΑΑΚ (λέμε τώρα) να κατεβάσουν στην αρχή των κινητοποιήσεων στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ μια πρόταση που να λέει:

“Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων οι αποφάσεις για το πώς και αν θα συνεχίζουμε τις κινητοποιήσεις θα παίρνονται από συντονιστικά των Γενικών Συνελεύσεων των Σ.Φ., τόσο τοπικά ανα πόλη όσο και πανελλαδικά, και όχι από το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ. Εμείς προτείνουμε (λέω ένα παράδειγμα) κάθε Σ.Φ. να συγκαλεί συνέλευση την τάδε ημέρα κάθε βδομάδα και από αυτή να βγαίνουν τόσοι αντιπρόσωποι όσοι (είπα λέω ένα παράδειγμα) και αυτοί που στέλνει ο Σύλλογος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ. Αυτοί θα παίρνουν μέρος στο συντονισμό των Γενικών Συνελεύσεων και θα απολογούνται στην επόμενη Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. τους για τη στάση που κράτησαν στα συντονιστικά. Σε κάθε συνέλευση θα βγαίνουν εκ νέου αντιπρόσωποι.”

Αν ψηφιστεί μια τέτοια ή ανάλογη πρόταση, δε θα είναι ένα τεράστιο κέρδος για την πορεία των κινητοποιήσεων και για το πού μπορούν να οδηγήσουν αυτές; Αν πάλι δεν ψηφιστεί, δε θα είναι ένα τεράστιο όπλο το να έχεις την ξεκάθαρη τοποθέτηση των παρατάξεων εκείνων που καταψήφισαν;

Κλείνει η παρένθεση.

Φτάνουμε και στο τελευταίο ερώτημα:

“Φτάνει αυτό δηλαδή; Ξαναφτιάχνουμε την ΕΦΕΕ και απλώς κοιτάμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, όποτε αυτό προκύψει;”

Κάθε άλλο. Όπως είπα και πιο πάνω, πρέπει να είναι ξεκάθαρο και ποιοί είναι οι συσχετισμοί σήμερα και τί στόχους έχουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ όταν δείχνουν να συμφωνούν στη λειτουργία της ΕΦΕΕ.

Γι αυτό λοιπόν λέει κιόλας η ΚΝΕ πολύ σωστά στην σχετική ανακοίνωσή της (παρ’ ότι -να το τονίσω αυτό- είναι αυτή που τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια λειτουργίας της ΕΦΕΕ):

“Καλούμε όλους τους φοιτητές να μην περιοριστούν ούτε να περιμένουν την ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος από τις δυνάμεις εκείνες που το διέλυσαν και το κρατούν διαλυμένο εδώ και 20 χρόνια.

Η πραγματική ανασύνταξη του φοιτητικού σπουδαστικού κινήματος χωρίς την αλλαγή των συσχετισμών δεν μπορεί να γίνει. Ενισχύεται η αναγκαιότητα για την ύπαρξη ενός διακριτού αγωνιστικού μετώπου φοιτητικών συλλόγων, επιτροπών αγώνα, φοιτητών-συνδικαλιστών σε διοικητικά συμβούλια και επιτροπές ετών και εξαμήνων, αγωνιστές φοιτητές.”

Δηλαδή η ΚΝΕ, παράλληλα με τις προσπάθειες για τη λειτουργία της ΕΦΕΕ, καλεί κάθε ενδιαφερόμενο αγωνιστή να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία ενός “διακριτού αγωνιστικού μετώπου”, ανεξάρτητου από την ΕΦΕΕ, στο χώρο των πανεπιστημίων.

Όσοι πιστοί…

Και μετά τα τελευταία θεωρητικά ποστ, στα οποία μακάρι να συνεχιστεί η κουβέντα βεβαίως, να και κάτι πιο “πρακτικό”:

Η είδηση ήρθε στην Ελλάδα από την Ελευθεροτυπία. Εγώ βέβαια την διάβασα την επομένη στη στήλη του Λεκάτη (την αγαπημένη μου μεταξύ μας) στον Ριζοσπάστη.

Σήμερα το ξαναθυμήθηκα και μπήκα στη σελίδα του “on-line χαφιεδισμού”. Δέστε την! Δεν είναι φοβερή;

Δε ξέρω, αυτός ο καριόλης ο καπιταλισμός πάντα βρίσκει τρόπους να με εκπλήξει!

Αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το FAQ, στο οποίο βλέπει κανείς:

Do I stay anonymous?

YES. Your personal details will not be disclosed at any time.

How am I rewarded money?

Internet Eyes rewards the highest league table viewer £1,000 GBP every month (this is split if the league table is tied). Each user is awarded  points based on the feedback report from the owner of the camera.

How does the feedback system work?

Owners of the camera you notified will rate your alert:
Negative = you alerted incorrectly= 0 points
Neutral = you acted in good faith but it wasn’t a crime =1 points
Positive = a crime was committed and helped the owner of the camera by notifying them = 3 point

YEAH!

Long live the UK and the f*&^% Queen!

Πού ξέρεις, μπορεί στο μέλλον να βάλουν και περισσότερο διαφοροποιημένη βαθμολογία:

- Άτομο να κλέβει τσάντα: 4 points

- Άτομο να σκοτώνει: 5 points

- Άτομο που πετάει κάτω το τσιγάρο του: 6 points (ουστ απολίτιστοι, ζώα!)

- Άτομο να μιλάει πολιτικά ενάντια στις κάμερες: 7 points

- Συγκεντρώσεις άνω των 3: 8 points

- Απεργίες: 10 points

κτλ.

Λοιπόν, τρεχάτε ε, γιατί από Νοέμβρη ξεκινά και είναι για όοολη την Ε.Ε. (λατρεύω την Ε.Ε. ως δημοκρατικό αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ και δε θέλω να φύγουμε ποτέεεεε από αυτήν!).

Και ξέρετε ε, οι πρώτοι 10.000 (μπράβο πλάνο, είναι και φιλόδοξοι!) θα πάρουν δώρο και 1 (έναν!) ολόκληρο πόντο στο ξεκίνημα του… παιχνιδιού.

YEAH!

.

Υ.Γ. Ψήνεται κανείς να κάνουμε ιντερνετικώς κάτι γι αυτό;