Στις 10 στον αέρα

Λοιπόν αποχαιρετούμε το παλιό χρόνο (να φύγει και να μη ξανάρθει), με μια live ραδιοφωνική εκπομπή στο indieground online radio μαζί με τον aman mpam.

Ακούστε μας live εδώ στις 10 η ώρα. Καλή χρονιά από εμένα.

Ο Ιησούς γεννήθηκε παραμονή των εκπτώσεων

Ο Ιησούς γεννήθηκε προ Χριστού

Η χρονολόγηση από την ημέρα της αρχής της αυτοκρατορίας δεν είναι επινόηση του Μουσολίνι που μετρούσε το χρόνο σε έτη της φασιστικής εποχής.  Οι Ρωμαίοι αντίστοιχα, μετρούσαν το χρόνο από τη μέρα κτήσεως της Ρώμης. Από τα ιστορικά δεδομένα λοιπόν προκύπτει ότι ο Ηρώδης, πέθανε το 750 έτος από τη μέρα που χτίστηκε η Ρώμη. Το έτος αυτό αντιστοιχεί στο 4 πχ στο χριστιανικό ημερολόγιο. Το ημερολογιακό λάθος των Χριστιανών, οφείλεται στους υπολογισμούς του μοναχού και αστρονόμου Διονυσίου του Μικρού.   Η επιλογή της ημέρας της γέννησης έγινε κατά τον ίδιο τρόπο που επιλέχτηκαν αρκετές ημερομηνίες χριστιανικών εορτών. Τα χριστούγεννα ήρθαν για να αντικαταστήσουν παλιότερες παγανιστικές εορτές, επιλέχτηκε δηλαδή η ήμερα εορτασμού των γενεθλίων του Μίθρα και του εορτασμού του Ήλιου.

Merry Christmass to all!! ho ho ho

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και όπως αντικαταστάθηκε η παγανιστική εορτή από μία χριστιανική, έτσι και η χριστιανική αντικαστατάθηκε από μία άλλη. Η γιορτή του ερχομού του Ιησού στη γη, αντικαταστάθηκε από τη γιορτή του ερχομού του 13ου μισθού στις τσέπες των χαρούμενων καταναλωτών και των ακόμα πιο χαρούμενων καταστημάτων. Ο Άγιος Βασίλης από τη Καισάρεια έγινε Santa Claus από τη Φιλανδία ντυμένος στα χρώματα της Cοca Cola, της οποίας τα φωτισμένα με όμορφα λαμπιόνια φορτηγά έρχονταί στη πόλη μας περνόντας μέσα από χιονισμένα χωριά και όμορφες βουνοκορφές. Χοντροί κοκκινοντυμένοι κύριοι (ενίοτε άνθρωποι που αναγκάζονται και απεμπολούν την αξιοπρέπεια τους για λίγες πενταροδεκάρες, πάντα στο πνεύμα των χριστουγέννων) στρογγυλοκάθονται σε βελούδινες καρέκλες στις εισόδους των εμπορικών κέντρων, χτυπώντας το καμπανάκι τους και χαϊδεύοντας τη ψεύτικη γενειάδα τους , που όμως είναι λιγότερο ψεύτικη από την ευτυχία που πουλάνε τα ίδια τα πολυκαταστήματα.

Άνθρωποι χωρίς ελπίδα, άνθρωποι καταπιεσμένοι τρέχουμε να ξεδώσουμε. Επιτέλους! Δε μένουμε μόνο στο βλέμμα, δε μένουμε μόνο στη βιτρίνα. Μπορούμε και να αγοράσουμε.  Άνθρωποι που εργάζονται δεκάωρα, με ελάχιστους μισθούς, χωρίς δικαιώματα. Άνθρωποι που παλεύουν να στείλουν τα παιδιά τους στο φροντιστήριο, να εξασφαλίσουν τα βασικά. Άνθρωποι που αγοράζουν καινούριο κινητό, καινούριο laptop και στερεοφωνικό για να θυμηθούν πως βρισκόμαστε στο 2009 και να ξεχάσουν τον εργασιακό μεσαίωνα.

Πήγαινε στη δουλειά, ακολούθησε το νόμο, ξόδεψε όλο το 13ο μισθό στα μαγαζιά, πάρε το καινούριο σούπερ γαμάτο κινητό, καινούρια παπούτσια, καινούρια τσάντα. Επανέλαβε μετά από εμένα: Είμαι ελευθερός…

*την εικόνα τη βρήκα στον inlovewithlife

Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles

Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ συχνά, μπορεί να έχετε πετύχει αποστροφές το λόγου μου, που αυτοχαρακτηρίζομαι οπαδός της St Pauli. Πλέον μπορώ να πω ότι είμαι και οπαδός της πόλης που τη φιλοξενεί, του Αμβούργου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης , δε μπορούσα να αρνηθώ. Κάτι η ιδέα ότι θα δω την St Pauli από κοντά, κάτι η φήμη του Αμβούργου, ως μίας Γερμανικής πολής με μεσογειακή νοοτροπία , κάτι και η σκέψη ότι θα μπορούσα να γράψω ένα πολύ καλό κείμενο για το Γκράνμα με οδήγησαν στη Γερμανία για σχεδόν ολόκληρη την εβδομάδα που μας πέρασε.

Το Αμβούργο  είναι μια πόλη με σημαντική ιστορία που καθορίζεται από το χαρακτήρα των κατοίκων της όπως  και η νοοτροπία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από την ιστορία της πόλης. Οι Αμβουργέζοι είναι πολύ περήφανοι, για την αυτονομία της πόλης ήδη από την απόφαση του Μπαρμπαρόσα, το 1189μχ.  Παρότι η πόλη πλέον έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας, η σύγχρονη ιστορία της σημαδεύεται από διάφορα κινήματα και μικρές εξεγέρσεις. Οι περισσότερες από τις κοινωνικές συγκρούσεις έγιναν με αφορμή τη χρήση της γης και των κατοικιών. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο, έχει την εξήγηση του στις πολύ μεγάλες αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν στη τοπική κοινωνία καθώς η πόλη αναπτυσσόταν, δημιουργώντας μια πολύ πλούσια αστική τάξη που ασχολείται φυσικά κυρίως με τη ναυτιλία, αλλά και  αφήνοντας τους φτωχούς σε άσχημη κατάσταση.

Μια τέτοια περίπτωση, είναι τα σπίτια ενός γνωστού δρόμου του St Pauli, όπου όπως μου διηγήθηκε η Kati, αγοράστηκαν από τους “πλούσιους”, που επένδύσαν έτσι κάποια από τα λεφτά που έφερνε το λιμάνι.  Τα σπίτια αυτά όμως παρέμειναν κλειστά, αφού οι ιδιοκτήτες τους περίμεναν να τα πουλήσουν, όταν θα έχουν αυξήσει σημαντικά την αξία τους. Εντωμεταξύ όμως, ο πληθυσμός της πόλης διαρκώς αυξανόταν και μαζί του και τα νοίκια, ωθώντας τους φτωχούς κατοίκους στην εξαθλίωση.  Όταν πια ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, οι άνθρωποί εισέβαλαν στα σπίτια όπου και εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη της κοινωνίας της πόλης.

Blankenese

Τη πρώτη μέρα που φτάσαμε στη πόλη, κατευθυνθήκαμε στο προάστιο που θα μέναμε, όπου φιλοξενούμασταν, από την πολύ όμορφη οικογένεια του Κώστα και της Kati. Το προάστιο λεγόταν Blankenese και δε μου πήρε και πολύ ώρα να καταλάβω πως πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά μέρη της πόλης. Πρόκειται ίσως, για το πιο ακριβό προάστιο της Γερμανίας, ειδικά το κομμάτι που βλέπει στον ποταμό Έλβα. Μιλώντας με το πατέρα της Kati, που γεννήθηκε εκεί και εργάζεται ως ναυτικός, αλλά και με άλλους, έμαθα πως το Blankenese δεν ήταν από την αρχή πλούσια συνοικία. Ήταν ένα μικρό χωριό ναυτικών, όπου αργότερα με την ανάπτυξη της πόλης έφτασε να είναι προάστιο και μάλιστα πλούσιο. Μάλιστα στο κέντρο του, υπήρχε ένα εστιατόριο το Linde. Το Linde λοιπόν, , θεωρούταν στέκι των κομμουνιστών, αργότερα όμως πουλήθηκε και πλέον όλοι οι παλιοί κάτοικοι του χωριού αρνούνται να πάνε. Εντυπωσιακή είναι η απαξίωση των υπολοίπων κατοίκων του Αμβούργου προς το Blankenese. Όταν ενημέρωνα κάποιον για το που μένω, η καλύτερη αντίδραση ήταν ένας απλός μορφασμός αποδοκιμασίας ενώ όσες φορές και αν προσκάλεσα κάποιον για καφέ στο Blankenese, πάντα έβρισκε κάποια πολύ καλή δικαιολογία για να το αποφύγει.

  

χαμόσπιτο

Αν η μισή μου η καρδιά…

[Κείμενο κατάθεσης σκόρπιων σκέψεων]

Γεμάτο το καλοκαίρι αυτό και πολλά θα ήθελα να γράψω… αλλά δε χωράνε όχι μόνο στο μπλογκοχαρτί αλλά με δυσκολία ακόμα και στο κεφάλι…

Μετά από αρκετά χρόνια εδώ στο Βέλγιο το αισθάνομαι κι αυτό λίγο σαν πατρίδα μου (όπου γης πατρίς άλλωστε) κι όταν γυρνάω από παρατεταμένη παραμονή στη φυσική μου πατρίδα αισθάνομαι λίγο περίεργα…

friday night fever

Επειδή πολύ στα σοβαρά την έχουμε πάρει την ιστορία, ας αλλάξουμε διάθεση. Τη Παρασκεύη 17/7 στο αίθριο του Φυσικού, οι Les Grand Gamaws κάνουν παρτάκι το οποίο υποστηρίζει το Γκράνμα με όλη του τη καρδιά . Φημολογείται δε, ότι θα εμφανιστεί και θα παίξει μουσική ο υπερτεράστιος dj, ο ένας και μοναδικός, αυτός που ο van buuren μόλις τον βλέπει βάζει το playlist να παίζει και αποχωρεί από τη ντροπή,  compasso .

Τα ποτάκια είναι δωρεάν, αρκεί να φέρει κι ο καθένας από κάτι,  γιατί τα παιδιά πληρώνουν μηχανήματα και δεν είναι λίγα τα λεφτά.

Μουσική θα παίξει απ όλα λογικά. Για την ακρίβεια αν κρίνω από τ α άλλα παιδιά που παίζουν, θα παίξει  indy – alternative rock και ηλεκτρονική. Εγώ θα παίξω  funk,  ska, λίγο reggae και λίγο balkan beat, όλα αναλογά με τα κέφια.

τα λέμε εκεί

Το μανιφέστο μου…

Αν είσαι αναρχικός/αριστερός και πετάξεις μολότοφ μιλάμε για κακούργημα, πόσο μάλλον αν έχεις μέχρι και μάσκα για τα δακρυγόνα που αποκρύβει μέρος των χαρακτηριστικών σου τότε μπορεί να κάτσεις φυλακή για την επόμενη 10ετία.

Αν είσαι όμως φασίστας μπορείς να κάνεις επιθέσεις σε ειρηνικές πορείες με μολότοφ χωρίς κουκούλα και  γάντια μέσα από τις γραμμές της ελληνικής αστυνομίας.

Αν είσαι αριστερός/αναρχικός και διαμαρτυρηθεί για απολύσεις συνάδελφου σου τότε πας στα δικαστήρια ακόμα και για απλές ανακοινώσεις.

Είναι η ώρα της αυτοκριτικής

Χτες καθώς περνούσαν οι ατελείωτες ώρες εργασίας, στο πολυσύχναστο καφέ που ασκώ το σημαντικό λειτούργημα του σερβιτόρου και αφού είχαμε να δούμε πελάτη κανά δίωρο, ξέπεσα στο σημείο να ξεφυλλίσω τη city press που μοιράζετε δωρεάν-ποιος θα πλήρωνε να την αγοράσει είναι μια καλή ερώτηση- στο μαγαζί.

Στη σελίδα 15 λοιπόν, της εφημερίδας πάνω πάνω, στην στήλη Ευ Ζην ( τι πρωτότυπος τίτλος!) πετυχαίνω το άρθρο  το οποίο αποτελεί την αφορμή αυτού του post.  Το άρθρο λοιπόν αναφέρεται στην έρευνα του School of Hygiene and tropical (!!!) medicine.

Το άρθρο λοιπόν ξεκιναέι με τη το βασικό μήνυμα της έρευνας του Πανεπιστημίου (?) αυτού. “Μείνετε αδύνατοι! Κάνει καλό σε εσάς και το πλανήτη.” Αναφέρει πως οι ερευνητές κατέληξαν πως οι παχύσαρκοι άνθρωποι, συμβάλλουν περισσότερο στην αύξηση των εκπομπών των ρύπων και κατ επέκταση στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Παραθέτει δε και τη συλλογιστική της έρευνας, την οποία μετά από τρεις ώρες αυτοσυγκέντρωσης και γίογκας πάνω στο σκαμπό του μπαρ κατάφερα να διαβάσω και αφού οι τρεις, αντε  τέσσερις (μόνιμοι) πελάτες του μαγαζιού είχαν αρχίσει και με περνούσαν για τρελό (πράγμα πολύ επικίνδυνο γιατί μπορεί να  θεωρήσουν ότι θα καταλάβω ότι βλακεία τους έρθει στο κεφάλι και να μου πιάνουν τη κουβέντα επ αόριστο), βλέποντας με να συνομιλώ με την εφημερίδα και μάλιστα με απόλυτα κυκλοθυμική διάθεση, μία έβριζα, μία γέλαγα, γενικά τα είχα ψιλοπαίξει.

Τα ατράνταχτα επιχειρήματα της έρευνας είναι λοιπόν ότι οι βαρύτεροι άνθρωποι καταναλώνουν πιο πολύ τροφή, που απαιτεί περισσότερη ενέργεια για να παραχθεί και κατ επέκταση να μεταφερθεί ενώ και οι ίδιοι ικανοποιώντας την τελείως παράλογη απαίτηση τους να μεταφερθούν απαιτούν περισσότερο καύσιμο (εγώ πως είχα την εντύπωση πως τα παραπάνω κιλά μας οφείλονται στη καθιστική ζωή και στο ότι δε  κουνάμε το κώλο μας από το καναπέ?).  Όλα αυτά “λογικά”  έχουν σαν αποτέλεσμα την εκπομπή περισσότερων ρύπων στην ατμόσφαιρα.

Ηρθε λοιπόν η ώρα της αυτοκριτικής

Διαβάζοντας λοιπόν το άρθρο άρχισα να συνειδητοποιώ την εγκληματική μου αμέλεια και τις καταστροφικές, για το περιβάλλον και τις επόμενες γενιές, συνήθειες μου. Άφησα αμέσως το ποτήρι  το  whisky με τις  παραπανίσιες θερμίδες στο μπαρ και απαίτησα από το φίλο μπάρμαν Αντώνη να το εξαφανίσει από τα μάτια μου και όσες φορές και να τον παρακαλέσω και με όποιο τρόπο στο μέλλον, να μη μου ξαναβάλει ποτέ.

Έτσι λοιπόν μακριά από το επικίνδυνο whisky άρχισα και συλλογιζόμουν τα εγκλήματα μου, όλα αυτά που πριν από τη διαφώτιση του σοφού ερευνητή και του διορατικού αρθρογράφου δε γνώριζα. Με αυτή τη διάθεση στις 4 το ξημέρωμα, που γύρισα σπίτι (να **** τον Άγιο Γεώργιο μέσα) από τη δουλειά ήθελα να αραδιάσω εδώ σε αυτό το blog δίκην εξομολόγησης και κάθαρσης της ψυχής, όλες μου τις μαρτίες, βρίσκοντας παρηγορία στα λόγια συμπαράστασης σας.

Συστηματικά λοιπόν προχωρώ σε κατανάλωση επιπλέον θερμίδων μέσω διαφόρων αλκοολούχων ποτών, τα οποία εκτός του επιπλέον βάρους που μου δίνουν, προκαλούν και  το μένος της κοπέλας μου, όταν γυρνώντας στο σπίτι τη βρίσκω να κοιμάται στο κρεβάτι και εγώ  με όρεξη και  με περιβαλλοντική συνείδηση επιχειρώ να καταναλώσω μερικές θερμίδες για το καλό του πλανήτη ρε αδελφέ -να  μετριάσουμε το έγκλημα, αλλά ακούω το all time classic πλέον, ” Φύγεεεεε, βρωμάς!!” .

Ελληνική σημαία… και μετακόμιση ξανά

Το ποστ αυτό γράφτηκε σαν σχόλιο στο ποστ του Y Καίγοντας την ελληνική σημαία… αλλά μιας και βγήκε αρκετά μεγάλο είπα να το κάνω ξεχωριστό post.

οκ την ίδια παρατήρηση μου έκανε και ο compassocap Θα αρχίσω αυτό το σχόλιο εξηγώντας σου τις απόψεις μου όχι με σκοπό να σε πείσω… αλλά με σκοπό να καταλάβεις πως σκέφτομαι και υστερα θα σου πω γιατί ανέβασα την συγκεκριμένη φώτο.

Τι πιστεύω? Καταρχάς το τι συμβολίζει η σημαία ενός κράτους κτλ μάλλον θα έλεγα ότι διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο…(και το λέω αυτό από εμπειρία) οπότε το τι καίγεται κάθε φορά που καις μια ελληνική σημαία είναι λίγο φλου. Όπως και να έχει. Κάποιος που καίει μια σημαία ενός έθνου κράτους (ιδιαίτερα αν ανήκει σε αυτό) κάνει συνήθως βλακεία. Δεν το λέω αυτό από κάποια εθνικιστική σκοπιά ούτε είμαι απόλυτος σε αυτό. Τι εννοώ?

Πρώτον. Κάποιος μπορεί να την καίει επειδή αγανακτεί εκείνη την στιγμή με π.χ. αστυνομία κράτος κτλ (για ορισμένους ας πούμε ότι συμβολίζει το ελληνικό κράτος) και τα πέρνει και κάνει αυτή την πράξη. (Δεν λέω ότι είναι σωστή τουλάχιστον επικοινωνιακά! λέω απλώς ότι είναι κάτι που εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα)

Από το σημείο της δολοφονίας

Είμαι 11 χρονών, δε σε γνώρισα αλλά θα αγωνιστώ για μια καλύτερη παιδεία

“Ρούλα”

Πολύ άδικος ο θανατός σου. Ελπίζω να είναι αρχή μιας κινητοποίησης ωστέ να αλλάξει επιτέλους αυτός ο κόσμος γιατί είναι πολύ άδικος

“Αλέξης Πατήσια”

Μικρέ ανάβουμε φωτιές για να τις δεις

“J – E”

Καλό ταξίδι μικρέ.

Ένας οργισμένος  (πολύ αργά ) με τα διπλά σου χρόνια.

“Γιαννής Πατήσια”

Αυτός που σε σκότωσε δεν έχει ζωή

Αυτός που σε σκότωσε ήταν νεκρός από καιρό

Εσύ όμως θα είσαι ζωντανός για πάντα αλέξη,

μ ένα τραγούδι θα ζεις για πάντα

“Άγνωστος”

Με πέταξαν έξω

Χθες το βράδυ με πέταξαν έξω από τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα, στο Ποζναν στην Πολωνία όπου είμαι εδώ και 9 μερες αφού μ’έχει στείλει η δουλειά (http://climatecrashers.blogspot.com/)

Όταν αναγγείλαν το Γ.Γ του ΥΠΕΧΩΔΕ κ.Μπαλτά να ανέβει στο βήμα σηκώθηκα και φώναξα:

‘Killer government. Greek police killed a 15 year old kin. Government is responsible. Resign. Stop beating.’

Μετά πέσαν πάνω μου από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών και το ΥΠΕΧΩΔΕ και με ρωτάγαν ποιος είμαι  και τι νομίζω ότι έκανα και μετά ήρθε η αστυνομία του ΟΗΕ με συνέλαβε, με ανέκρινε, μου πήρε την άδεια εισόδου και με πέταξε έξω.

Οι εκπρόσωποι των υπουργείων ήταν ιδιαίτερα επιθετικοί και με ρώταγαν σε στυλ ανάκρισης για ποιον δουλεύω. Ζητούσαν από την ασφάλεις του ΟΗΕ να τους δώσει ‘όλα τα στοιχεία μου’, σε στυλ ότι θα δω τι έχω να πάθω. Δε σας φοβάμαι καθόλου κύριοι.

Το δημοσιογράφο που πήρε τις φωτό παραλίγο να τον πετάξουν έξω κι αυτόν.

Αλληλεγγύη στην αγωνιζόμενη ελληνική νεολαία.

Όποιος θεωρεί το συμβάν άξιο λόγου ας το διαδώσει.

Επικοινωνία εδώ: yiorgos@corporateeurope.org