Κάθε μήνα παρουσιάζουμε ένα καλλιτέχνη που εκτιμούμε και τον “προκαλούμε” να διαμορφώσει την κεφαλή του Γκράνμα. Αυτό το μήνα το banner μας είναι φιλοτεχνημένο από το Νάσσο Κάππα.
Τι είναι αυτό που διακρίνει τη τέχνη; Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τον καλό ζωγράφο από αυτόν που αφήνει το όνομα του στην ιστορία; Ποιο είναι εκείνο το τραγούδι που τραγουδάς ακόμα και αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που το πρωτοάκουσες; Η τέχνη είναι επικοινωνία. Διατυπώνει ή ωφείλει να διατυπώνει όλα αυτά που ακόμα και η πιο ικανή γλώσσα δε μπορεί, ακόμα πιο εύστοχα αλλά και διακριτικά. Ποια είναι όμως τα όρια της ή καλύτερα, ποιος ακριβώς είναι ο ορισμός της; Designers όπως ο Νάσσος Κάππα μας θυμίζουν ότι οι αυστηροί ορισμοί και τα παλία θεωρητικά εργαλεία δεν έχουν θέση στη σύγχρονη κοινωνία.
Η εκδήλωση αφιερώνεται στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, καθώς ο εμφύλιος υπήρξε μια από τις κεντρικές συνιστώσες του κινηματογραφικού του έργου.
Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΜΜΕ) του Πανεπιστημίου Αθηνών το αφιέρωμα Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη. Το αφιέρωμα γίνεται επίσης σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), τη Διεύθυνση-Μουσείου Αρχείου της ΕΡΤ, την Ταινιοθήκη του Βελγραδίου (Jugoslovenska Kinoteka) και τις εταιρείες διανομής Feelgood Entertainment, Νεανικό Πλάνο και Village Films.
Έρχεται 1-12 Φεβρουαρίου στο θεατρο Παλλάς ο “καλύτερος κλόουν του κόσμου”, Ρώσος Σλάβα Πολούνιν. Εισιτήρια από 30 έως 70 ευρώ. Περισσότερα θα βρείτε στο Ριζοσπάστη και στο Αθηνόραμα.
Το τρίτο ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου για τις γυναίκες που ταλαιπωρήθηκαν και κακοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της επταετίας. Προηγήθηκαν τα “Πουλιά στο βάλτο” (2008) για την κατοχή και “Η ζωή στους βράχους” (2009) που αναφεροταν στη ζωη των γυναικων του ΔΣΕ στον αγωνα κ την εξορια.
Το σκέφτηκα λίγο αν έπρεπε να κάνω πόστ για αυτά τα 2 μόνο. Αλλά αφενός μου αρέσανε πάρα πολύ και θέλω να διαδοθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, αφετέρου δύσκολα θα κολλούσανε και σε κάποιο ποστ το αμέσως επόμενο διάστημα.
Από την άλλη, πιστός στη γραμμή του καπετάν-Compasso να μην επανέλθουμε σε ατελείωτες συζητήσεις & αντιπαραθέσεις επί του θέματος, παραπέμπω για σχολιασμό στα μπλογκ των σκιτσογράφων, όπου μπορείτε να μεταβείτε κλικάροντας τις εικόνες.
Συγχαρητήρια σύντροφοι για τις εμπνεύσεις και το ταλέντο σας.
Μόλις άκουσα το Βενιζέλο, που απευθύνθηκε ξεκάθαρα μόνο στους επιχειρηματίες, τους καταθέτες κλπ. και τους ενημέρωσε τι του είπαν οι λομπίστες των τραπεζών στην Πολωνία. Οι υπόλοιποι είμαστε απλά ”ευπαθείς κοινωνικές ομάδες” που όταν θα έχουν την ευκαιρία θα μας φροντίσουν.
Απείλησε επίσης όσους αντιτίθενται στα μέτρα και τα χαράτσια ότι θα αντιμετωπιστούν ως εθνικοί προδότες.
Δε ξέρουμε αν στην επόμενη εβδομάδα θα υπάρξουν συνταρακτικές εξελίξεις όπως το δεύτερο βήμα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία αλλά σε κάθε περίπτωση θα είναι μια βδομάδα που ο λαός θα ματώσει ακόμα παραπάνω…
140 χρόνια πριν οι Γάλλοι αστοί μ’ένα στρατό αποτελούμενο από μικρούς μαγαζάτορες και αγρότες της επαρχίας σφαγίασαν 30.000 επαναστατημένους εργάτες στο Παρίσι.
Ο Jean-Baptiste Clément κομουνάρος από τη Μονμάρτη έγραψε το παρακάτω τραγούδι ενώ κρυβόταν από τα αστικά στρατεύματα, του οποίου μπορείτε να βρείτε και τους στίχους και μια μετάφραση που τους έκανα.
Τραγουδήθηκε στη μελωδία ενός παλιότερου τραγουδιού. Εδώ το ερμηνεύει η Εdith Piaf.
Εγώ δεν έχω σκοπό να μπώ σε μια τέτοια διαδικασία.
Άσε που προσωπικά βρίσκω τελείως άχρηστα τα tablets, ενώ αδιαφορώ εως και αποστρέφομαι ό,τιδήποτε έχει πάνω αυτό το δαγκωμένο μήλο… Εν πάσει περιπτώσει, ξεφεύγω.
Το όλο σκηνικό μου θύμισε όμως ένα τραγούδι που είχα ακούσει πριν από κάποιους μήνες.
Ήταν τότε μια μέρα, στην οποία πηγαίνοντας από βίντεο σε βίντεο στο youtube, έπεσα πάνω στους τελείως άγνωστους σε εμένα (και φαντάζομαι σε όλο το ελληνικό κοινό) Floh de Cologne.
Άκουσα καμιά 20αριά τραγούδια τους, βρήκα πληροφορίες για τη πάρτη τους, διάβασα κανα 2 συνεντεύξεις, έπεσα πάνω και σε κάποιες άλλες του Έβαλντ Λίνεν και τη σχέση του με την κομμουνιστική αριστερά της Γερμανίας… Τότε είχα σκοπό να κάνω ένα αναλυτικό ποστ για τους τύπους, το άφησα όμως, με το καιρό με άφησε και αυτό.
Πάμε όμως στο τραγούδι που θυμήθηκα, οι στίχοι του οποίου με ξετρέλαναν, άσε που πιστεύω ότι είναι η καλύτερη απάντηση για το σημερινό:
Μεταφράζω στίχοι όπως ακούγονται:
Τί επιτρέπεται να πίνει ένας κομμουνιστής…
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει μπύρα, πρόκειται για μια συνειδητή προσπάθεια να κερδίσει την εύνοια του απλού ανθρωπάκου.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει καφέ, θέλει να έχει καθαρό μυαλό, για να μην προδωθεί.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει (Coca) Cola, προδίδει τον κομμουνισμό.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει Βότκα, έχουμε μια απόδειξη του πόσο εξαρτημένος είναι από τη Μόσχα.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει γάλα, μάλλον το έχει ανάγκη.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει σαμπάνια, είναι χαρακτηριστικό της αποσπασμένης κομματικής ηγεσίας.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει λεμονάδα, καταλαβαίνουμε πόσο μακριά έχει φτάσει η αποξένωσή του από τις μάζες.
Όταν ένας κομμουνιστής πίνει νερό, μας δείχνει τί μας περιμένει στον κομμουνισμό.
(Γενικώς) Όταν ένας κομμουνιστής πίνει (οτιδήποτε), είναι απλά “ο κλασικός (ο μαλάκας ο) κομμουνιστής”.
Γενικώς οι τύποι έχουν γράψει απίθανους στίχους, ταξικούς και πραγματικά πανέξυπνους. Χαρακτηριστικά, ένας τους δίσκος λέγεται “lucky Streik”, όπου το Streik στα γερμανικά δεν επιδέχεται παρερμηνίας όπως στα αγγλικά, σημαίνει μόνο Απεργία. Τώρα για τη μουσική, η αλήθεια είναι ότι πέραν κάποιων εξαιρέσεων, όπως αυτό το τραγούδι, εμένα δε μου αρέσουν, αλλά είναι της εποχής και του καθενός γούστα αυτά…
Έχουνε και site με πολύ πολύ υλικό για τους γερμανόγλωσσους. Εδώ και το mp3 με το ειρωνικό τραγούδι τους: “SPD“
Το καλύτερο όμως το χα πάθει στη περίπτωσή τους με την wikipedia. Έτσι, αν πάτε στην αγγλική έκδοση, που διαβάζει και η τεράστια πλειοψηφία, διαβάζετε:
“The group was formed in 1966 by a group of anarchist students, all from the University of Cologne. Their first album, Vietnam, released in 1968, is a fierce criticism of the war in Vietnam.”
“Η μπάντα σχηματίστηκε το 1966 από μια ομάδα αναρχικών φοιτητών του Πανεπιστημίου της Κολωνίας…”
Μπα, κι εμένα γιατί δε μου κολλάνε οι στίχοι ρε αδερφέ;
“Floh de Cologne wurde am 20. Januar 1966 von Kölner Studenten zunächst als Politkabarett gegründet. Die Band stammte aus der Kölner APO um den SDS, ihre politische Ausrichtung veränderte sich über die Jahre hinweg zu einer klar dialektisch-marxistischen Position; unabhängig voneinander traten die Mitglieder der Band zwischen 1970 und 1973 in die DKP ein. Ihr legendärster Auftritt bleibt wohl der auf dem Fehmarn-Festival am 6. September 1970 nach Jimi Hendrix; dies war dessen letzter Auftritt vor seinem Tod. 1973 trat Floh de Cologne als musikalischer Teil einer westdeutschen Abordnung bei den X.Weltfestspielen der Jugend in Ost-Berlin auf.[1] Ab 1980 waren Teile der Band (Vridolin Enxing als Vorsitzender) aktiv bei Rock gegen Rechts…”
“Οι Floh de Cologne δημιουργήθηκαν το 1966 από κολωνούς φοιτητές, αρχικά σαν πολιτικός όμιλος. Η μπάντα προήλθε από την κολωνέζικη εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ομάδες που είχαν εγκαταλείψει το SPD, ενώ η ιδεολογική τους τοποθέτηση μεταβλήθηκε με τα χρόνια σε μια ξεκάθαρα διαλεκτική-μαρξιστική θέση. Ανεξάρτητα μεταξύ τους τα μέλη της μπάντας οργανώθηκαν μεταξύ 1970 και 1973 στο DKP (Γερμανικό ΚΚ, αδερφό κόμμα του ΚΚΕ, συνέχεια του ΚΚ Γερμανίας που είχε κυρηχτεί παράνομο). Η σημαντικότερη εμφάνισή τους πιθανότατα έγινε στο φεστιβάλ Fehmarn το 1970, αμέσως μετά τον Jimi Hendrix, στην τελευταία συναυλιακή εμφάνιση αυτού πριν το θάνατό του. Το 1973 συμμετείχαν στο μουσικό τμήμα της δυτικογερμανικής αντιπροσωπείας του 10ου παγκοσμίου φεστιβάλ νεολαίας και φοιτητών που έγινε στο ανατολικό Βερολίνο της DDR. Από το 1980 κάποια μέλη τους συμμετείχαν ενεργά στην κίνηση “Rock ενάντια στη δεξιά” …” (ένας εξ αυτών ως “ηγέτης” της κίνησης).
Τώρα στη μετάφραση θυμήθηκα πώς τους βρήκα κιόλας. Έβλεπα βίντεο και συγκροτήματα που συμμετείχαν στο δέκατο ΠΦΝΦ. Πραγματικά, καλλιτεχνικά τουλάχιστον, αυτό το φεστιβάλ στη DDR παίζει να ήταν ότι καλύτερο έχει διοργανώσει ποτέ το παγκόσμιο νεολαιίστικό κομμουνιστικό και ευρύτερα προοδευτικό κίνημα.
Ναι, και γι αυτό τότε ήθελα να γράψω, τώρα δε θυμάμαι γρι…
Σε πείσμα των καιρών και του Υ που επιμένει να χτυπάει σε λάθος κουδούνι προκειμένου να προβάλει στη πόρτα το μέτωπο που αναζητά, θα ασχοληθώ με κάτι εντελώς διαφορετικό:
Πρόσεξα τη Κυριακή στον Ριζοσπάστη ένα άρθρο που μου έκανε εντύπωση, μιας και δεν γνώριζα τίποτα σχετικά. Ετούτο εδώ.
Μια νεαρή Σοβιετικιά παρατάει λοιπόν τις σπουδές της και κατατάσσεται στον Κόκκινο Στρατό, γίνεται sniper και σκοτώνει 309 ναζί κατά τη διάρκεια του πολέμου, μέσα σε αυτούς 36 ναζο-sniper.
Το θέμα μας όμως δεν είναι μόνο η σ/φίσσα Pavlichenko (εδώ τί γράφει γι αυτήν η wikipedia).
To θέμα του post βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, εκεί όπου ένας μουσικός, ο Woody Guthrie, ανταποκρίνεται στα κατορθώματά της μέσω του τραγουδιού “Miss Pavlichenko”.
Κάθε μήνα παρουσιάζουμε ένα καλλιτέχνη που εκτιμούμε και τον “προκαλούμε” να διαμορφώσει την κεφαλή του Γκράνμα. Αυτό το μήνα το banner μας είναι φιλοτεχνημένο από το Νάσσο Κάππα.
Κάθε εβδομάδα προτείνουμε ένα τραγούδι με ριζοσπαστικοποιημένο και πολιτικό στίχο από τη διεθνή αλλά και την ελληνική μουσική σκηνή. Αυτή τη Παρασκεύη, γυρνάμε το βλέμμα προς τα πίσω και συγκεντρώνουμε όλα τα τραγούδια που έχουμε προτείνει έως τώρα σε ένα μικρό podcast.
Κάθε Παρασκεύη προτείνουμε ένα τραγούδι προς ακρόαση, από τη διεθνή αλλά και την ελληνική μουσική σκηνή, με πολιτικοποιημένο ριζοσπαστικό στίχο. Αυτή τη βδομάδα από τη Κομοτηνή, ο Θανάσης Γκαϊφύλιας μας τραγουδάει ένα από τα πιο προφητικά τραγούδια στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.
Κάθε Παρασκεύη προτείνουμε ένα τραγούδι προς ακρόαση, από τη διεθνή αλλά και την ελληνική μουσική σκηνή, με πολιτικοποιημένο ριζοσπαστικό στίχο. Αυτή τη βδομάδα τραγούδι από την Αγγλία αυτή τη φορά και τους Asian Dub Foundation. This land is not for sale
τα σχολια σασ