“πράσινα” τέλη κυκλοφορίας οδική ασφάλεια και…πράσινα άλογα

Αν και είχα να γράψω πάρα πολύ καιρό, δεν θα πιαστώ με κάποιο θεωρητικό θέμα ούτε με ζητήματα πολιτικής, αλλά θα πιάσω κάτι επίκαιρο που καίει πολύ κόσμο τώρα που μπαίνει το νέο έτος. Τα τέλη κυκλοφορίας, τα οποία και η προηγούμενη κυβέρνηση (ΝΔ), και η τωρινή (ΠΑΣΟΚ) σε μια προσπάθεια να τα αναπροσαρμόσουν προς “όφελος του περιβάλλοντος”, απλά τα αύξησαν, με αυθαίρετα κριτήρια τα οποία τα βάφτισαν “οικολογικά”.

Δεν χρειάζεται φοβερή ανάλυση για να αποδειχτεί ο φοροεισπρακτικός χαρακτήρας του μέτρου αυτού αφού και ο μέσος οδηγός, που δεν έχει φοβερές γνώσεις μηχανολογίας, μπορεί να κατανοήσει ορισμένα πράγματα. Ας δούμε όμως ορισμένα βασικά πράγματα.

Ένας κινητήρας κατά την λειτουργία του παράγει (σαν υποπροϊόντα της καύσης):

Μονοξείδιο του άνθρακα, CO. Εξαιρετικά τοξικό για τον άνθρωπο σε μεγάλες συγκεντρώσεις.

Διοξείδιο του άνθρακα,CO2. Όχι και τόσο τοξικό όσο το μονοξείδιο, είναι όμως ένα από τα λεγόμενα αέρια του θερμοκηπίου.

Άκαυστους υδρογονάνθρακες, HC. Βενζίνη στην ουσία που δεν κάηκε.

Οξείδια του αζώτου,NOx.Το άζωτο υπάρχει στον αέρα και αντιδράει λόγω των υψηλών θερμοκρασιών με το οξυγόνο

Νερό.

Οξείδια του Θείου,SOx. Το θείο υπάρχει στην βενζίνη και αντιδράει με το οξυγόνο λόγο θερμοκρασίας. Τα οξείδια του θείου είναι τοξικά και σε συνδυασμό με το νερό, που αποτελεί υποπροϊόν της καύσης, μπορεί να σχηματίσει Υδροξείδια που έχουν διαβρωτικές ιδιότητες για τα μέταλλα, και είναι άκρως τοξικά για τον άνθρωπο.

Στα παλαιάς τεχνολογίας αυτοκίνητα που έκαιγαν super (βενζίνη με μόλυβδο) είχαμε και οξείδια του Μολύβδου καθώς και καθαρό Μόλυβδο σαν υποπροϊόν, ακόμα πιο τοξικά δηλαδή.

Οι κανονισμοί που πρέπει να πληρούν οι σύγχρονοι κινητήρες για να πάρουν έγκριση (Euro 5), καθώς και οι παλιότεροι κανονισμοί (Euro4,3 κτλ) καθορίζουν τα μέγιστα επιτρεπόμενα όρια εκπομπών ρύπων. Όταν όμως πάμε να βγάλουμε κάρτα καυσαερίων για το αυτοκίνητό μας αυτό ελέγχεται ως εξής:

ψυχη βαθιά, ουσία καμιά

Έχοντας διαβάσει πρώτα τα σχετικά άρθρα του απολιθώματος και του r5, βρέθηκα στο κινηματογράφος για να παρακολουθήσω τη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, “ψυχή βαθιά”. Οι προαναφερθέντες βέβαια με είχαν πείσει να μη πάω να τη δω, καθώς δε μ αρέσει να καταγράφομαι ως θεατής μιας ταινίας που δεν εκτιμώ. Όμως η πολιτιστική κίνηση Ροδόπης, είχε οργανώσει προβολή της ταινίας την οποία θα προλόγιζε ο ίδιος ο Παντελής Βούλγαρης. Αποφάσισα λοιπόν να πάω περισσότερο για να ακούσω τι έχει να πει αλλά μπας και μας δωθεί η ευκαιρία να κάνουμε καμιά “προβοκατόρικη” ερώτηση ως γνωστοί προβοκάτορες και υπονομευτές της εθνικής συμφιλίωσης που είμαστε.

Δυστυχώς όμως δε μας δόθηκε η ευκαιρία για ερωτήσεις. Αντίθετα ο κος Βούλγαρης έκανε ένα πεντάλεπτο πρόλογο. Μας διηγήθηκε μια ιστορία άπό ένα ταξίδι τους στην Ύδρα με κάποιους αδιάφορους συνειρμούς και μας ενημέρωσε ότι θα μας περιμένει έξω μετά το τέλος της ταινίας για τα συγχαρητήρια… εεεε, τις ερωτήσεις ήθελα να πω.

Μιας και το φερέ η μοίρα λοιπόν είδα κι εγώ τη ταινία, προκατελλείμενος πρέπει να ομολογήσω. Η άποψη μου για το “ψυχη βαθιά” χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα αφορά τη ταινία κινηματογραφικά και το άλλο τη πολιτική της θέση και το πόσο καλά την υποστήριζε. Κινηματογραφικά η ταινία με κούρασε πολύ. Πάρα πολύ φλύαρη, αμερικάνικης κοπής, με σκηνές μάχης που διαρκούσαν ώρες. Υπάρχουν λόγοι που ο ελληνικός και ο ευρωπαικός  κινηματογράφος δε ακολουθεί τον αμερικάνικο σε αυτη τη λογική. Ο πιο σημαντικός είναι ότι δε ταιριάζει στη κουλτούρα μας.  Ένας ακόμα λόγος ελλάσονος σημασίας είναι ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για τα εκπληκτικά εφέ που φτιάχνουν στο USA τα οποία μπορούν να κάνουν και τη πιο παπαριά σενάριο να βλέπεται όχι ευχάριστα αλλά χωρίς να βαριέσαι. Ας πω δυο λόγια για το πολιτικό τώρα. Καταρχήν θεωρώ πολύ προσβλητικό στη ιστορία μας, ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της να προσεγγίζεται με τόσο επιφανειακό τρόπο άσχετα από το τελικό συμπέρασμα. Τώρα για το τελικό συμπέρασμα δεν έχω και πολλά να πω. Τίποτα το καινούριο, τίποτα το ιδιαιτερό.  Και δε θα έγραφα αυτό το κείμενο, μιας και θεωρώ ότι έχουν ειπωθεί πολλά για τη ταινία μέχρι τώρα και αρκετά με καλύπτουν αν δε έκανε μια ερώτηση ένας φίλος που ήταν μαζί. Καλώς ή κακός ο Χρήστος ελάχιστα γνωρίζει για την ιστορία του εμφυλίου. Για την ακρίβεια δε γνώριζε τίποτα. Βγαίνοντας λοιπόν από το κινηματογράφο ρώτησε: “τελικά αυτοί γιατί πολεμούσαν?”. Δε γίνεται να κάνεις  ιστορική ταινία για ένα πόλεμο, έχοντας προαποφασίσει το μήνυμα,  χωρίς να διαπραγματεύεσαι γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος. Πιο απλά θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία απέτυχε στην  εργολαβία που είχε αναλάβει. Να υπερθεματίσει υπέρ της εθνικής συμφιλίωσης. Να πει πως ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μια παρεξήγηση. 

Δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω γιατί όπως είπα έχουν γραφτεί αρκετά και το θέμα έχει καλυφθεί. Αυτό που ήθελα είναι να μοιραστώ το προβληματισμό μου αλλά και να σας αντιπροτείνω να πάτε να δείτε τη ταινία της Αλίντας Δημητρίου για τον εμφύλιο, “η ζωή στους βράχους”, που είναι συνέχεια της προηγούμενής και πολυβραβευμένης της ταινίας “πουλιά στο βάλτο”. Μπορεί η κα Δημητρίου να μην έχει τα μέσα και τη προβολή του κου Βούλγαρη αλλά σίγουρα η προσέγγιση της είναι πιο βαθειά και ουσιαστική και αφήνει στο κοινό, κάτι παραπάνω από ένα εύκολο δάκρυ. Η ταινία προβάλλεται τη Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στο κινηματογράφο Τριανόν.

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μια παρεξήγηση κε Βούλγαρη. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η εποποιία ενός λαού που αγωνιζόταν, χωρίς εφόδια, χωρίς ρούχα και τροφή,  ενάντια σε μια υπερδύναμη και τα ντόπια τσιράκια της  για τη λαοκρατία και το σοσιαλισμό. Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν μία εποποιία κα όχι ένα λάθος!

Κάποιος ήτανε κομμουνιστής επειδή…

Ο Visk μου έστειλε αυτό το απολαυστικό βίντεο που μου άρεσε τόσο πολύ που είπα να το μοιραστούμε μαζί σας…  (γενικά αυτός ο Visk στέλνει κάτι βιντεάκια άπαιχτα)

Είναι μια καλή αφορμή να θυμηθούμε γιατί είμαστε ή θέλουμε να γίνουμε κομμουνιστές (όσοι θέλουμε τέλος πάντων)..  Αλλάζοντας το χρόνο στο ρήμα θα συμφωνήσω με τον Giorgio Gaber ότι…

Συνδικάτο Μετάλου

…και τα μυαλά στα κάγκελα!

Γιατί? Δείτε εδώ.

Και το άρθρο του Ριζοσπάστη κλικ

Εν μέσω εξεταστικής και δουλιάς

Μετά από τα τσουβάλια επιστολών διμαρτυρίας, τις ορδές αγανακτισμένων αναγνωστών του Γκράνμα που συρρέουν κάτω από το σπίτι μου και το αποκλείουν συνεχώς (βέβαια έχω μια υποψία ότι είναι δικοί μας που το πέρασαν για Jumbo ) με αίτημα την δημοσίευση και νέων άρθρων στο Γκράνμα είπα να ανεβάσω ένα πολύ ωραίο βιντεάκι. Το βίντεο  το  έχει φτιάξει ο Μάριος Μαθέου φοιτητής του ΤΕι Αθήνας στο τμήμα γραφιστικής  για μια ργασία της σχολής του και είναι διαφημιστικό για τη δωρεά οργάνων.

Another day of classes drifting apart…

Δε ξέρω πια τι να πρωτογράψω…

Τα ΜΑΤ χθες ρίξαν χημικά στην ΑΔΕΔΥ και προσπάθησαν να δείρουν τους οικοδόμους.  Ευτυχώς το ιστορικό σωματείο τους έριξε ένα μπερτάχι. Μακάρι ν’αρχίσουν να τους δέρνουν παντού τους αληταράδες και φασισταράδες.

Στη Γαλλία 2.5 εκατομύρια διαδήλωσαν για τη γενική απεργία. Ο Σαρκοζί είπε  ‘όταν γίνονται απεργίες στη Γαλλία κανένας δε το παίρνει χαμπάρι’.  Η χώρα ήταν ακινητοποιημένη.

Αστικό χωριό

Μέσα στα πλαίσια της ζωής μιας πόλης μπορούν να συμπεριληφθούν άπειρα πράγματα. Κυρίως όμως  αυτό που αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι ως ζωή της πολης, είναι η νυχτερινή της διασκέδαση. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που διαφωνούν με αυτή την αντίληψη και στα πλαίσια της πόλης εντάσσουν πολλές δράσεις που προέρχονται από τους κατοίκους της και απευθύνονται σε αυτούς και όχι μόνο. μια τέτοια πρωτότυπη και ευφυής δράση θα λάβει χώρα στις 29 και στις 30 Νοεμβρίου στη πόλη μου το Χολαργό και θεωρώ ότι αξίζει να την αναφέρω, πρώτον γιατί είναι μία καλή ιδέα που μπορεί να ανοίξει τη κουβέντα για το τρόπο διαβίωσης στο Χολαργό και δεύτερον γιατί τη θεωρώ μια πολύ καλή πρόταση για όποιον έχει τη θέληση να συμμετέχει σε κάτι τέτοιο.

Στις 29 και στις 30 Νοεμβρίου λοιπόν, μία παρέα ανθρώπων σκοπεύει να οργώσει το Χολαργό κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θα βγουν στους δρόμους και θα συλλέξουν το καρπό από τις ελιές του Χολαργού. Ήδη έχουν καταγράψει τη περιοχή που θα ασχοληθούν και έχουν μετρήσει 509 (!!!) δέντρα εκ των οποίων τα 300 εχουν καρπό. Τα δέντρα αυτά έχουν φυτευθεί από τους παλιούς κατοίκου του Χολαργού με σκοπό τη παραγωγή λαδιού. Με το καιρό οι νέοι κάτοικοι αλλά και εμείς οι απόγονοι των πρώτων κατοίκων δε ασχολόθηκαμε με τη φροντίδα τους. Το αποτέλεσαμ είναι τα δέντρα να χρειάζονται περιποίηση αλλά και κάποιον ανα ασχολήθει για να πάρει το λάδι που προσφέρουν απλόχερα και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να το πάρει. Τη περιποίηση αυτή θα προσφέρουν όσοι συμμετέχουν στη ψράση αυτή, στις 29-30 Νοεμβρίου.

Σκοπός δεν είναι φυσικά να γίνει κανείς παραγωγός λαδιού. Σοπός είναι μια άλλη αντίληψη και στάση ζωής μέσα στη τσιμεντένια μας σπηλιά. Η προσπάθεια γίνεται επ’ αφορμής της διπλωματικής εργασίας δύο φοιτητριών της Αρχιτεκτονικής σχολή του Πολυτεχνείου Πάτρας. Της ξαδέρφης μου Έλλης Βασσάλου και της Λουίζας Αναγνώστου. Εύχομαι να μη μείνει στα πλαίσια της διπλωματικής αλλά να είναι η αρχ΄για μια σειρά πρωτότυπες δράσεις στο μικρό μας χωριό. Το εύχομαι και είμαι σίγουρος, στηρίζοντας τη πεποίθηση μου αυτή στη πολυπραγμοσύνη και τη καλλιτεχνική φλυση της ξαδέρφης.

Εδώ μπορεείτε να βρείτε το ιστολόγιο της προσπάθειας αυτής, με περισσότερες πληροφορίες και ενημερωση για τις συναντήσεις και τις δράσεις.