Beds Are Burning-Το Τσίρκο των Γραβατάκηδων

Intro (όπως όλοι οι καλοί δίσκοι):
Το κείμενο αυτό μιλάει για την Κοπεγχάγη και προοριζόταν για εσωτερική κατανάλωση αλλά ο Υ με παρακίνησε να το ρίξω στο καράβι του Γκράνμα. Στην Κοπεγχάγη τον Νοέμβριο ο Δήμος προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει τις ιερόδουλες -ους για όσο καιρό θα διαρκούσε η Διάσκεψη. Αυτές-οι παραπονέθηκαν για discrimination, και κέρδισαν το δικαίωμα να συνευρεθούν με πολλές άλλες ιερόδουλες-ους οι οποίες-οι είχαν προσκληθεί στην πόλη για μια 11ήμερη περιήγηση…

(Εσωκλείεται εμ πι θρι πλας διασκευή)

Όσοι για λόγους επαγγελματικούς ή για λόγους διαστροφής παρακολουθούσαν έστω και ελάχιστα τις διαδικασίες πριν την περιλάλητη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης ήξεραν ότι καμία απολύτως συμφωνία δεν πρόκειται να επιτευχθεί. Ακόμα και  κάποιοι δεξιοί ανά τον κόσμο αρθρογράφοι ζητούσαν αποσύνδεση των περιβαλλοντικών προβλημάτων από την οικονομία (στον βαθμό που σήμερα είναι συνδεδεμένα), πράγμα που κανένας δεν είχε το νου του όταν ανέβαινε στην Δανία. Απλώς αναμένονταν το ύψος των υποσχέσεων και ίσως κάποιες μεμονωμένες μικρότερες ιστορίες.
Και όταν ένα πράγμα είναι στόχος για εύκολη κριτική γίνεται κουραστικό.
Η αποτυχία όμως της Διάσκεψης και η εκ των προτέρων γνώση ότι δεν θα καταλήξεις σε μία σοβαρή συμφωνία απέχει πολύ από το να γίνει η Διάσκεψη τσίρκο γραβατάκηδων.

Εκεί οι διοργανωτές της «πράσινης οικοδέσποινας» όχι μόνο φύλαγαν άσο στο μανίκι-πισώπλατη μαχαιριά ένα κείμενο κόλαφο για τους φτωχούς αυτού του κόσμου το οποίο στην ουσία περιείχε το άγιο ανάγνωσμα των πλουσίων (οικονομία νυν υπερπάντων ο αγών), αλλά είχαν και USA μέτρα για τους διαδηλωτές, οι οποίοι δεν ήταν και τίποτα «γνωστοί-άγνωστοι» των ελληνικών μμε.

Η Κοπεγχάγη ως πόλη φοβόταν λέει ότι μια πιθανή αποτυχία της Διάσκεψης θα σπίλωνε το όνομά της παγκοσμίως.  Ουστ ρε, αν δεν είχατε το Rockskilde δεν θα σας ήξερε ούτε η μάνα σας.

Ο κόσμος σύντομα αφού εξοργίστηκε με την Ουάσινγκτον σύντομα άρχισε να την ειρωνεύεται…Ακόμα και οι φίλοι. Ο βασικός λόγος του υπουργού Ενέργειας έκανε λόγο πχ. για αποκομιδή και ανακύκλωση απορριμμάτων των νοικοκυριών, με αποτέλεσμα κάποιες αγγλικές εφημερίδες να γράφουν ότι έκανε λόγο για «πρωτοπορίες» που εφαρμόζονται στην Ευρώπη από τη δεκαετία του ’70. Ένας μάλιστα είπε «θα μιλάγαμε για πρωτοποριακό λόγο αν τον ακούγαμε το 1990»…Μετά ο υπουργός παραδέχτηκε «ρε μάγκες μην με πιέζετε, ακόμα και τα ελάχιστα που θέλουμε να κάνουμε δεν περνάνε από την Γερουσία, τι θέτε τώρα?»…

Οι Κινέζοι έκρυψαν τα υπερφιλόδοξα οικονομικά προγράμματα που δεν ανέχονται περιβαλλοντική μύγα στο σπαθί του δράκου, πίσω από την αδυναμία των βορειοαμερικάνων και των άλλων ανεπτυγμένων να προσφέρουν κάτι, και έφτασε η Ευρωπαϊκή Ένωση που όπισθεν των ευχολογίων μεθόδευε παπάδες να παρουσιάζεται η «καλή» απλώς επειδή βγήκαν τα κουμάσια-ηγέτες και πρότειναν ψίχουλα για τους Αφρικανούς και τους Ασιάτες. «Καλή» έτσι για να μην βγαίνει στους αναγνώστες μόνο μαυρίλα και απαισιοδοξία δηλαδή. Ο Μπαρόσο μάλιστα εν ολίγοις προειδοποιούσε άπαντες από την Τρίτη ότι «θα γίνουμε ρόμπα αν δεν καταλήξουμε σε τίποτα».

ΑΠΕΡΓΙΑ 17/12*

*κείμενο του Μέλιτον Κανταρία για το Γκράνμα

Ξεκινώ αυτό το κείμενο αν και λίγο καθυστερημένα από την ώρα που μου ζητήθηκε, λόγω και των υπολοίπων απεργιακών υποχρεώσεων…

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (πρωινό Σαββάτου), οι πολίτικες-συνδικαλιστικές εξελίξεις τρέχουν με ρυθμό ακατάσχετο. Επίσης σήμερα είναι σε πλήρη εξέλιξη και η Σύσκεψη της γραμματείας του ΠΑΜΕ Αθηνάς, η Θεσσαλονίκη έκανε μια εβδομάδα πριν, με θέμα νέα εκλογή γραμματείας και σχεδιασμό δράσης στο άμεσο μέλλον.

Επιφυλάσσομαι για το μέλλον για κάτι πιο πλήρες όσον αφόρα την συλλογή χρησίμων στοιχείων για ποσοστά συμμετοχής στην απεργία στους κλάδους-χώρους και ενημέρωσης για τα φαινόμενα τραμπουκισμών και ρουφιανιλίκια ανά περιοχή και εργοστάσια. Αυτά ο Τheo μπορεί να έχει και καλύτερη εικόνα από εμάς… Κακιούλες, τέσπα συνεχίζω.

Το μέγα ερώτημα κατά την ταπεινή άποψη μου:

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΟΥΤΟΣ & ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΚΑΡΠΩΝΕΤΑΙ;

Κάποια πρόχειρα στοιχειά που εύκολα κάποιος μπορεί να βρει (όχι αποκλειστικά στο Ριζοσπάστη απλά εκεί είναι εύκολο να τα βρει κανείς, κάπως πιο συγκεντρωμένα):

Στην αμέσως προηγούμενη περίοδο (2004-2007) τα καθαρά κέρδη για τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο της Αθήνας ΑΕ είχαν την παρακάτω εξέλιξη :

• 2004: 4,5 δισ. ευρώ
• 2005: 6,5 δισ. ευρώ
• 2006: 8,1 δισ. ευρώ
• 2007: 11,3 δισ. ευρώ !

Συμπερασματικά δηλαδή, στην 4ετία 2004 – 2007 μάζεψαν πάνω από 30 δισ. ευρώ! Μαζί με αυτά που απέσπασαν μέσα στο 2008 πλησιάζουν στα 40 δισ. ευρώ! και συνεχίζουν αξιώνοντας ακόμη περισσότερα.

Για την αμέσως προηγούμενη τριετία (2001-2003) – με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είχαν αποσπάσει το ιλιγγιώδες ποσό των 16,4 δισ. ευρώ. Έτσι στην 8ετία 2001 – 2008 έβαλαν στο χέρι πάνω από 56 δισ. ευρώ, πλούτος που προέρχεται εξολοκλήρου από το δουλειά και το μόχθο των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.

Π.Α.ΜΕ. Απεργία!

Έφτασε λοιπόν και η ώρα για την πρώτη πανεργατική απεργία επί “αντιεξουσιαστικής διαακυβέρνησης”.

Και έρχεται στην πιο κατάλληλη στιγμή, αφού “αριστερά” και “δεξιά” ΜΜΕ πάνε να μας τρελάνουνε! Ακόμα και ότι ο Γιώργος Παπανδρέου με την πολιτική χαλάει τη σούπα της δεξιάς Ε.Ε. ακούσαμε αυτές τις μέρες! Και πάνω απ’ όλα βέβαια ακούσαμε πως όλοι μαζί πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα “οικονομικά προβλήματα της χώρας”!

Όλοι μαζί για τον κοινό σκοπό, τώρα που είναι ακόμα “νοπή η λαϊκή εντολή”, τώρα που έχει ακόμα “αποθέματα θετικών γνωμών” η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ο ΓΑΠ.

Και πρώτο να σέρνει το χωρό το ΛΑΟΣ, που έχει πει πράματα και θάματα τις τελευταίες βδομάδες, όπως (μεταξύ άλλων ωραίων):

“Αλλά, αν θέλουμε να φύγουμε από αυτή τη δύνη στην οποία βρίσκεται η οικονομία, πρέπει να αντιληφθούμε ότι θα πάρουμε μέτρα σοβαρά. Αυτά τα οποία ακούγονται και τα οποία αποκρούομε ευκόλως και λέμε «Μα μείωση μισθών; Μα μείωση του δημοσίου….»; Αν χρειάζεται, θα το κάνουμε για το καλό της πατρίδας. Εν αρχή η πατρίδα. Ακούμε το Κ.Κ.Ε. να λέει «νόμος είναι, το δίκιο του εργάτη». Όχι, υπέρτατος νόμος είναι η πατρίδα! Στην πατρίδα εντάσσεται ο εργάτης και ο υπάλληλος, ο αγρότης, ο φοιτητής και ο άνεργος. Υπέρτατος νόμος είναι να σωθεί η πατρίδα. Και γι� αυτό, πρέπει να κάνουμε όλοι θυσίες”

Απάντηση λοιπόν!

Απάντηση που αρνήθηκε ωστόσο να δώσει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, που προτίμουν να τα λένε αυτό το καιρό με τους υπόλοιπους “κοινωνικούς εταίρους”, για να αποφασίσουν από κοινού πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι…

Απάντηση που οργάνωσε το Π.Α.ΜΕ., απάντηση που θα δώσουν περισσότερα από ποτέ πρωτοβάθμια και μη σωματεία που σιχτιρίζουν τη στάση των ηγεσιών των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Και όπως κάθε απεργιακή απάντηση, έτσι κι αυτή, είναι αποκαλυπτική για τη στάση των διαφόρων δυνάμεων μέσα στο εργατικό κίνημα:

• Αυτή της ΠΑΣΚΕ, που ξέβρασε μπόλικο αντικομμουνισμό αυτές τις μέρες και δρά καθαρά απεργοσπαστικά (αποφάσεις όπως αυτή του συνδικάτου οικοδόμων Βοιωτίας που ελέγχει, την ώρα που οι οικοδόμοι είναι από τους κλάδους που χτυπιούνται περισσότερο από την ανεργία, είναι χαρακτηριστικές, όπως χαρακτηριστική είναι και η στάση της στην ΔΟΕ όπου έβαλε απεργία μια μέρα πριν, στις 16/12, ώστε να “μην συρθεί πίσω από το ΠΑΜΕ)

• Αυτή της ΔΑΚΕ, που ακολούθησε τον ίδιο ακριβώς δρόμο, αφήνωντας όμως στην ΠΑΣΚΕ την “αντιδραστική πρωτοπορία”. Άλλωστε τώρα είναι και η ΝΔ αντιπολίτευση και πρέπει, όσο μπορεί, να κρύβει το αντιδραστικό της πρόσωπο.

• Αυτή της Α.Π. (παράταξης του ΣΥΝ), που από τη μια η κριτική του για τη στάση της ΓΣΕΕ στον“κοινωνικό διάλογο” φτάνει μέχρι το σημείο να τη κατηγορήσει πως “Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ σπεύδει να συγχρονιστεί με την κυβέρνηση, αντί να συγχρονιστεί με την ΑΔΕΔΥ, προκειμένου να διαμορφωθεί κοινή στάση των Συνδικάτων.” (άουτς, αυτό πόνεσε, τους έκανε τη μούρη κρέας!), ενώ από την άλλη σχετικά με τη στάση της στο κεντρικό όργανο της ΑΔΕΔΥ, όπου πρότεινε να προκυρηχθεί απεργία στις 16/12, ξέχωρα δηλαδή από τα συνδικάτα που είχαν ήδη πάρει αποφάσεις για τις 17, λέει μεταξύ άλλων τα εξής: “Η ΠΑΣΚ αρνήθηκε επίμονα να υπερψηφίσει απεργιακή κινητοποίηση ταυτιζόμενη με πρακτικές κυβερνητικού συνδικαλισμού. Όλες οι υπόλοιπες παρατάξεις υποχώρησαν προκειμένου να διαμορφωθεί κοινή πρόταση για απεργία. Ενώ υπήρχε η απαραίτητη πλειοψηφία και τέθηκε σε ψηφοφορία η πρόταση για απεργία μέσα στο Δεκέμβρη από όλες τις υπόλοιπες παρατάξεις, τορπιλίστηκε από το ΠΑΜΕ που επέμεινε η ΑΔΕΔΥ να συμμετέχει στην κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στις 17 Δεκέμβρη, θυσιάζοντας για άλλη μια φορά την συνολική αντίδραση του Συνδικαλιστικού Κινήματος στις μικροπαραταξιακές σκοπιμότητες.” (μα τί ζώα είναι αυτοί στο Π.Α.ΜΕ.; Να επιμένουνε να προκυρηχθεί απεργία την ίδια μέρα που την κύρηξαν δεκάδες σωματεία στον ιδιωτικό τομέα; Πόσο πιο διασπαστικοί πια μπορούν να γίνουν;)

• Αυτή κομματιού της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (αφού αφορά και αρκετούς αναγνώστες του μπλογκ είπα να το αναφέρω), που από τη μια στηρίζει την απεργία, αλλά από την άλλη στις ανακοινώσεις και στα έντυπά της μιλάει γι αυτή λες και ξύπνησαν μια μέρα κάποιοι εργαζόμενοι “από τα κάτω” και έτυχε να σκεφτούνε όλοι: “Ρε, δε βάζουμε όλοι μαζί απεργία στις 17;”. Ε, τί να κάνουμε τώρα ρε παίδες, δεν έγινε μόνο “από τα κάτω”, ούτε μόνο “αυθόρμητα” η προκύρηξη της απεργίας . Έγινε από ένα πανελλαδικό συντονιστικό ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων και σωματείων που κινείται σε ταξική κατεύθυνση, το Π.Α.ΜΕ. …

Παρά τη στάση των παραπάνω λοιπόν, περισσσότερα από ποτέ σωματεία ανταποκρίθηκαν στην απεργία του Π.Α.ΜΕ.

Εκεί θα είναι οι εργαζόμενοι στα stage, μετά από αποφάσεις τόσο τοπικών συντονιστικών όσο και του πανελλαδικού τους συντονιστικού, εκεί θα είναι και πάνω από 20 ΕΛΜΕ που μετέτρεψαν σε 24ωρη απεργία την 3ωρη στάση εργασίας της ΟΛΜΕ και αρκετοί ακόμη.

(και κάτι προσωπικό: εκεί θα είναι (σνιφ, συγκίνηση) και ο Σ.Φ. Επιστήμης Υπολογιστών, ο φοιτητικός σύλλογος στον οποίο ανήκε μέχρι πρότινως ο a8lios, στη χτεσινή συνέλευση του οποίου μετά από αρκετάααα χρόνια ψηφίστηκε πρόταση που στήριξε από παρατάξεις μόνο η ΠΚΣ)

Ας είμαστε κι εμείς όλοι εκεί!

Υ.Γ. Αυτό είναι το τελευταίο ποστ του a8liou στο γκράνμα, ώντας μέλος της “συντακτικής ομάδας” του . Πιθανώς να δείτε και μελλοντικά κείμενά μου (αυτή τη στιγμή κυρίως για βιβλιοκριτικές το κόβω…), τα οποία όμως θα τα στέλνω με mail στον compasso και στους λοιπούς και αν θέλουν θα τα δημοσιεύουν, όπως έχει γίνει και με κείμενα άλλων κατά καιρούς. Για να μην υπάρχει και καμια υπόνοια, δεν έχει να κάνει όλο αυτό με τις πολιτικές ή άλλες διαφωνίες που έχουμε (έχουμε?) με τα υπόλοιπα παιδιά. Όσον αφορά “ραδιοφωνικές” ή άλλες παραγωγές, όπως και εκδηλώσεις και άλλα τέτοια θέματα, είμαι και θα είμαι, περισσότερο από ποτέ μάλιστα, στη διάθεση του καπετάν-compasso.

Μην αφήνετε τις πολυεθνικές να σαμποτάρουν το κλίμα

Χιλιάδες λομπίστες των πολυεθνικών συρρέουν στην Κοπεγχάγη για να φέρουν τις διαπραγματεύσεις στα μέτρα τους.  Η πολυεθνική Vattenfall πχ. πάει εκεί με 250,000 υπογράφες που μάζεψε χρησιμοποιώντας τα φράγκα της σε ένα ψευδεπίγραφο ‘Κλιματικό Μανιφέστο’ (α λα πράσινη ανάπτυξη ομπαμογιωργάκηδων) που ζητάει την παγκόσμια επέκταση της εγκληματικής εμπορίας ρύπων. Στηρίχτε τους προοδευτικούς ακτιβιστές που μεταβαίνουν στην Κοπεγχάγη για να ενημερώσουν και να αποκηρύξουν την κυριαρχία των εταιρειών.

Ψηφίστε για το Βραβείο της Οργισμένης Γοργόνας

Κόνσεπτ: Το ιστορικό άγαλμα της γοργόνας της Κοπεγχάγης είναι εξοργισμένο από την καταστροφή που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή.

Οι κρίσιμες συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα ξεκινούν. Ενώ άνθρωποι, οργανώσεις και κινήματα καλούν σε αποφασιστική δράση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με κοινωνικά και γεωγραφικά δίκαιο τρόπο, οι πολυεθνικές κάνουν λόμπινγκ για να μπλοκάρουν κάθε αποτελεσματική δράση και για να βγάλουν κέρδος από το φαινόμενο. Λόμπινγκ σημαίνει την προσπάθεια τους να επηρεάσουν την πορεία των διαπραγμάτευσεων και τις αποφάσεις που θα ληφθούν.

Απάντηση στη τρομοκρατία και τη καταστολή, τη Κυριακή όλοι στους δρόμους!

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη τραγική δολοφονία ενός 16χρονού παιδιού. Θάνατος καθόλου “τυχαίος” ή “ατυχής”, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι διάφοροι ταγοί της εξουσίας, αλλά τραγικό αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής , φυσιολογική συνέχεια.

Σήμερα δε θυμόμαστε  τίποτα, δεν έχουμε καμία επέτειο. Δε χρειάζεται να θυμηθούμε, γιατί ο καπιταλισμός είναι εδώ για να μας τα θυμίζει. Η καταστολή είναι εδώ, η βία της εξουσίας κορυφώνεται, η καταπίεση και η αδικία ήταν, είναι και θα είναι ακόμα περισσότερο παντού γύρω μας.

Τα αστικά ΜΜΕ, οι διάφοροι υπουργοί,, οι διάφοροι επίδοξοι υπουργοί και οι Ευρωπαίοι φίλοι τους, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν. Φοβούνται. Φοβούνται μήπως ο κόσμος σηκώσει το κεφάλι και δει πέρα από το φράχτη.  Τρέμουν γιατί έχουν καταλάβει πως ο λαός και η νεολαία δε στριμώχνεται πια σε αδιέξοδα. Το μόνο αδιέξοδο είναι η κρυφή τους ελπίδα να περάσουν την επίθεση στα δικαιώματα μας, στις ζωές μας, χωρίς συγκρούσεις, πως θα σκύψουμε το κεφάλι.

Μαζέψτε όση αστυνομία θέλετε. Τρομοκρατήστε όσο περισσότερο μπορείτε. Πετάξτε ακόμα περισσότερη λάσπη. Όταν τα κάνετε όλα αυτά θα καταλάβετε. Σας έχω νέα. Δε φτάνουν ούτε στο μισό για να σταθούν απέναντι στην οργή του κόσμου.

Όχι στη κρατική καταστολή

Όχι στη περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, στη καταπάτηση των εργασιακών

Όχι στη εξαθλίωση και τη φτώχια που μας καταδικάζουν οι αποικιοκράτες των Βρυξέλλών και οι ντόπιοι συνεργάτες τους

Υπάρχει κι άλλος δρόμος!! Ο δρόμος του αγώνα, ο δρόμος της αλληλεγγύης, ο δρόμος του σοσιαλισμού!

ΥΓ: η αφίσα είναι περσινή δουλειά του Νάσου Κάππα

ΥΓ2: κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε, στα όργανα μου μια χαρά, χωράει να γραφτείτε…

Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles

Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ συχνά, μπορεί να έχετε πετύχει αποστροφές το λόγου μου, που αυτοχαρακτηρίζομαι οπαδός της St Pauli. Πλέον μπορώ να πω ότι είμαι και οπαδός της πόλης που τη φιλοξενεί, του Αμβούργου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης , δε μπορούσα να αρνηθώ. Κάτι η ιδέα ότι θα δω την St Pauli από κοντά, κάτι η φήμη του Αμβούργου, ως μίας Γερμανικής πολής με μεσογειακή νοοτροπία , κάτι και η σκέψη ότι θα μπορούσα να γράψω ένα πολύ καλό κείμενο για το Γκράνμα με οδήγησαν στη Γερμανία για σχεδόν ολόκληρη την εβδομάδα που μας πέρασε.

Το Αμβούργο  είναι μια πόλη με σημαντική ιστορία που καθορίζεται από το χαρακτήρα των κατοίκων της όπως  και η νοοτροπία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από την ιστορία της πόλης. Οι Αμβουργέζοι είναι πολύ περήφανοι, για την αυτονομία της πόλης ήδη από την απόφαση του Μπαρμπαρόσα, το 1189μχ.  Παρότι η πόλη πλέον έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας, η σύγχρονη ιστορία της σημαδεύεται από διάφορα κινήματα και μικρές εξεγέρσεις. Οι περισσότερες από τις κοινωνικές συγκρούσεις έγιναν με αφορμή τη χρήση της γης και των κατοικιών. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο, έχει την εξήγηση του στις πολύ μεγάλες αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν στη τοπική κοινωνία καθώς η πόλη αναπτυσσόταν, δημιουργώντας μια πολύ πλούσια αστική τάξη που ασχολείται φυσικά κυρίως με τη ναυτιλία, αλλά και  αφήνοντας τους φτωχούς σε άσχημη κατάσταση.

Μια τέτοια περίπτωση, είναι τα σπίτια ενός γνωστού δρόμου του St Pauli, όπου όπως μου διηγήθηκε η Kati, αγοράστηκαν από τους “πλούσιους”, που επένδύσαν έτσι κάποια από τα λεφτά που έφερνε το λιμάνι.  Τα σπίτια αυτά όμως παρέμειναν κλειστά, αφού οι ιδιοκτήτες τους περίμεναν να τα πουλήσουν, όταν θα έχουν αυξήσει σημαντικά την αξία τους. Εντωμεταξύ όμως, ο πληθυσμός της πόλης διαρκώς αυξανόταν και μαζί του και τα νοίκια, ωθώντας τους φτωχούς κατοίκους στην εξαθλίωση.  Όταν πια ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, οι άνθρωποί εισέβαλαν στα σπίτια όπου και εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη της κοινωνίας της πόλης.

Blankenese

Τη πρώτη μέρα που φτάσαμε στη πόλη, κατευθυνθήκαμε στο προάστιο που θα μέναμε, όπου φιλοξενούμασταν, από την πολύ όμορφη οικογένεια του Κώστα και της Kati. Το προάστιο λεγόταν Blankenese και δε μου πήρε και πολύ ώρα να καταλάβω πως πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά μέρη της πόλης. Πρόκειται ίσως, για το πιο ακριβό προάστιο της Γερμανίας, ειδικά το κομμάτι που βλέπει στον ποταμό Έλβα. Μιλώντας με το πατέρα της Kati, που γεννήθηκε εκεί και εργάζεται ως ναυτικός, αλλά και με άλλους, έμαθα πως το Blankenese δεν ήταν από την αρχή πλούσια συνοικία. Ήταν ένα μικρό χωριό ναυτικών, όπου αργότερα με την ανάπτυξη της πόλης έφτασε να είναι προάστιο και μάλιστα πλούσιο. Μάλιστα στο κέντρο του, υπήρχε ένα εστιατόριο το Linde. Το Linde λοιπόν, , θεωρούταν στέκι των κομμουνιστών, αργότερα όμως πουλήθηκε και πλέον όλοι οι παλιοί κάτοικοι του χωριού αρνούνται να πάνε. Εντυπωσιακή είναι η απαξίωση των υπολοίπων κατοίκων του Αμβούργου προς το Blankenese. Όταν ενημέρωνα κάποιον για το που μένω, η καλύτερη αντίδραση ήταν ένας απλός μορφασμός αποδοκιμασίας ενώ όσες φορές και αν προσκάλεσα κάποιον για καφέ στο Blankenese, πάντα έβρισκε κάποια πολύ καλή δικαιολογία για να το αποφύγει.

  

χαμόσπιτο

Κεφάλαιο και Κλιματική Αλλαγή

Θα θυμάστε το ποστ για το μπλοκάρισμα του συνεδρίου της Πανευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Βιομηχάνων (BusinessEurope) για το κλίμα που έλαβε χώρα στον κεντρικό συνεδριακό χώρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ μας Νταβίντ και Ζαν-φι έφτιαξαν μια καταπληκτική ταινία μικρού μήκους από το εσωτερικό του συνεδρίου.

Climate Business
envoyé par CEOtv. – Regardez les dernières vidéos d’actu.

Βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα

Έτσι τιτλοφόρησαν ορισμένα αυστριακά μίντια (ραδιοφωνική εκπομπή και άρθρο) τα ρεπορτάζ τους για τη νέα μελέτη  που δημοσιεύσε η ALTER-EU, η Συμμαχία για τη Διαφάνεια στο Λόμπινγκ και τη Δεοντολογική Ρύθμιση στην ΕΕ, μια πλατφόρμα 160 ΜΚΟ, συνδικάτων, ακαδημαϊκών κλπ. στην οποία συμμετέχει και το Corporate Europe Observatory.

To θέμα της μελέτης ήταν η σύνθεση των συμβουλευτικών ομάδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο χρηματοοικονομικό τομέα. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος σχεδιάζει την πολιτική της ΕΕ στον τομέα αυτό.  Για να την κατεβάσετε κάντε κλικ στην εικόνα:

Τα ευρήματα μας ήταν τα εξής:

Πριν από δέκα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λάνσαρε το Σχέδιο Δράσης για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες (FSAP) στοχεύοντας στη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και γι’αυτές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το σχέδιο αυτό είχε εκπονηθεί υπό τις συμβουλές του High Level Stretegy Review Group και τα 16 μέλη του οποίου προέρχονταν από ιδιωτικές τράπεζες, ασφαλιστικές, επενδυτικά ταμεία κλπ.

Το ίδιο το Σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία έξι ομάδων που θα συμβούλευαν την Επιτροπή στη διαδικασία ενιοποίησης της αγοράς.  72 από τα 75 συνολικά μέλη τους που δόθηκαν στη δημοσιότητα ήταν από τον ιδιωτικό χρηματοοικονομικό τομέα.

Another day, another dollar!

Στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής υπήρχε ένα εξαιρετικό άρθρο του Serge Halimi της Le Μonde Diplomatique (αν το βρω θα το λινκάρω) το οποίο πραγματεύεται την κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα την ίδια τη Le Μonde Diplomatique. Όσοι έχετε ασχοληθεί με το θέμα στην Ελλάδα θα ξέρετε ότι τα πράγματα είναι οικτρά και ελπίζω να μην το έχετε νοιώσει κιόλας.

Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, κανείς δεν αγοράζει φύλλα και από τους λίγους που αγοράζουν ελάχιστοι διαβάζουν. Πτώση κερδών, απολύσεις, καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, εθελοντική εργασία, κλείσιμο εφημερίδων, διάλυση ομίλων… Συζητούνται νέες μέθοδοι, άρθρα επί πληρωμή και στο Διαδίκτυο, πόσο κακό έχει κάνει το Ίντερνετ και τα λοιπά… Δεν συζητείται από τους ίδιους το δεδομένο της μετριότητας που κυριαρχεί όμως.

“Τόσους μπάτσους και τόσο ποδόσφαιρο έχουμε να δούμε από τη χούντα”*

(μόνο που τότε βλέπαμε τουλάχιστον  καλό ποδόσφαιρο…)

Βρέθηκα εχτές στα επίσημα του ΟΑΚΑ, να παρακολουθήσω το παιχνίδι ΑΕΚ – Πανθρακικός. Γιατί όμως αναφέρω ότι ήμουν στα επίσημα θα εξηγήσω αμέσως. Πρώτον για να αποδείξω ότι είμαι πολύ σπουδαίος . Τους είπα, στην είσοδο, παιδιά compasso  εδώ και αμέσως όλες οι πόρτες άνοιξαν .  Δεύτερον γιατί κανά δυο τρεις σειρές μπροστά μου, καθόντουσαν καμιά δεκαριά Κινέζοι, οι οποίοι βρέθηκαν παρέα με τις φωτογραφικές τους μηχανές στο γήπεδο και μου προκάλεσαν την απορία. Τι μπορεί να θέλει ο Κινέζος  στο πιο άκυρο παιχνίδι της superleague, που ούτε οι ΑΕΚτζήδες δεν είχαν πάει (και καλά κάναν δηλαδή)? Το πολυμήχανο μυαλό μου άρχισε να κατακλύζεται από σκέψεις ως που  κατέληξε στη προφανή εξήγηση. Οι Κινέζοι με τις φωτογραφικές δεν είχαν έρθει για το ματς! Είχαν έρθει για το γήπεδο.

-Ωραίο αυτό το ΟΑΚΑ, μήπως να το πάρουμε? Γιατί αυτή φωλιά του πουλιού ρε παιδί μου, δε φτάνει.

Όταν η κυβέρνηση είναι δεξιά και η αντιπολίτευση είναι δήθεν αριστερή, σκέφτεσαι συνέχεια ότι σε κοροιδεύουν. Ακούς όμως και κανά αλαλαγμό για τα… αυτιά του κόσμου. Κόσμου που αποδείχτηκε αφελείς μιας και τη πίστεψε τη φασαρία, ως πολιτική πρόταση και μόνη ελπίδα. Ήρθε ο καιρός όμως και οι Γαλάτες γίναν κυβέρνηση. Να δούμε τώρα λοιπόν, τι αποτελέσματα θα έχει ο μαγικός τους ζωμός. Τι θα κάνει ο πρόεδρος Αστερίξ με τον αντιπρόεδρο Οβελίξ  (καλέ μου Goscinny,   με συγχωρείς για τη βλάσθημη σύγκριση,  αλλά ούτως ή αλλιώς ο ξεμωραμένος ο uderzo   σε έχει ξεπουλήσει τελείως).

Τώρα, λοιπόν, ήρθε το τέλος της λογικής και  όχι της ιστορίας. Οι “αριστερές” εφημερίδες ποιούν την νοίσσαν όταν οι μεταλεργάτες τρώνε τα σοσιαλιστικά γκλοπ στα κεφάλια και οι δεξιές τραβάν μπροστά για να μπουν στη Βαστίλλη σηκώνοντας το λάβαρο της επανάστασης όπως περιγράφει πολύ γλαφυρά ο άθλιος στο μπλόγκ του. Η παράδοση του λιμανιού στους Κινέζους ( με αναδιαπραγματευμένους όρους και με τη συμφωνία των μεγαλοσυνδικαλιστών) βαφτίζεται από την αντιπολίτευση και τη κυβέρνηση επένδυση για το μέλλον και η κατάργηση του εθνικού αερομεταφορέα και το ξεπούλημα της Ολυμπιακής παρουσιάζεται από το “συμπαθέστατο” Στυλιανίδη ως σωτηρία από τη κατάρα και μεγάλο κέρδος της χώρας, μιας και συνεχώς μας θύμιζαν το πόσο στοιχίζει η Ολυμπιακή ξεχνούσαν βέβαια να μας πού γατί στοιχίζει τόσο αλλά και πόσο στοιχίζουν τα ήδη ιδιωτικοποιημένα κοράκια που αποκαλούν τους εαυτούς τους υπουργούς. Γιατί αν κάτι είναι σίγουρα ξεπουλημένο στο μεγάλο κεφάλαιο στην Ελλάδα, είναι σίγουρα τα δυο μεγάλα κόμματα, που ρημάζουν το κουφάρι ενός λαού ακόμα ζωντανού.

Ενός λαού που ντροπιάζει την ιστορία του και ξεπουλάει το μέλλον του έναντι ενός πινακίου φακής ή κάποιου καλά κρυμμένου σοσιαλιστικού Παπανδρεικού γενετικού κώδικα. Ενός λαού που αρκείται να αναπωλεί επιλεκτικά τη προηγούμενη κατάσταση της δεκαετίας του 80, περιμένοντας από τους άρχοντες να πράξουν τα ίδια που πράτταν τότε, μην έχοντας καμιά διάθεση όμως ο ίδιος να πράξει αυτά που έπραττε τότε. Ένας λαός που ποντάρει τα ελάχιστα εναπομείναντα λεφτά του στο όνομά Παπανδρέου και κάθεται και χαζεύει τη ρουλέτα να  γυρνάει, βέβαιως πως θα χάσει αλλά πάντα ελπίζοντας, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Ναι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, γιατί πρώτα έχουν πεθάνει η μνήμη και η συνείδηση.

Αυτό το λαό καλείται να αναστήσει η κομμουνιστική αριστερά. Η κομμουνιστική αριστερά που πρέπει να συνηδητοποιήσει τις συνθήκες. Να συνηδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει πράγματι καθόλου χώρος για σεχταρισμό, γιατί κανένας άνθρωπος δε μπορεί να πάει χαμένος στη παρούσα συγκυρία, αλλά και μια κομμουνιστική αριστερά με ξεκάθαρους στόχους και όραμα που θα δώσει ελπίδα στο κόσμο και θα διεκδικέι, ναι ακριβώς, θα διεκδικεί την εξουσία. Μια αριστερά που δε φοβάται να πει τη λέξη σοσιαλισμός, μια αριστερά που θα χτίσει το συνδικαλισμό από την αρχή, αναγεννώντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη και χτυπώντας τον ατομισμό.

*σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο στη Μπενάκη, επί της προηγούμενης σοσιαλιστικής θητείας