Βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα

Έτσι τιτλοφόρησαν ορισμένα αυστριακά μίντια (ραδιοφωνική εκπομπή και άρθρο) τα ρεπορτάζ τους για τη νέα μελέτη  που δημοσιεύσε η ALTER-EU, η Συμμαχία για τη Διαφάνεια στο Λόμπινγκ και τη Δεοντολογική Ρύθμιση στην ΕΕ, μια πλατφόρμα 160 ΜΚΟ, συνδικάτων, ακαδημαϊκών κλπ. στην οποία συμμετέχει και το Corporate Europe Observatory.

To θέμα της μελέτης ήταν η σύνθεση των συμβουλευτικών ομάδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο χρηματοοικονομικό τομέα. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος σχεδιάζει την πολιτική της ΕΕ στον τομέα αυτό.  Για να την κατεβάσετε κάντε κλικ στην εικόνα:

Τα ευρήματα μας ήταν τα εξής:

Πριν από δέκα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λάνσαρε το Σχέδιο Δράσης για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες (FSAP) στοχεύοντας στη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και γι’αυτές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το σχέδιο αυτό είχε εκπονηθεί υπό τις συμβουλές του High Level Stretegy Review Group και τα 16 μέλη του οποίου προέρχονταν από ιδιωτικές τράπεζες, ασφαλιστικές, επενδυτικά ταμεία κλπ.

Το ίδιο το Σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία έξι ομάδων που θα συμβούλευαν την Επιτροπή στη διαδικασία ενιοποίησης της αγοράς.  72 από τα 75 συνολικά μέλη τους που δόθηκαν στη δημοσιότητα ήταν από τον ιδιωτικό χρηματοοικονομικό τομέα.

Another day, another dollar!

Στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής υπήρχε ένα εξαιρετικό άρθρο του Serge Halimi της Le Μonde Diplomatique (αν το βρω θα το λινκάρω) το οποίο πραγματεύεται την κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα την ίδια τη Le Μonde Diplomatique. Όσοι έχετε ασχοληθεί με το θέμα στην Ελλάδα θα ξέρετε ότι τα πράγματα είναι οικτρά και ελπίζω να μην το έχετε νοιώσει κιόλας.

Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, κανείς δεν αγοράζει φύλλα και από τους λίγους που αγοράζουν ελάχιστοι διαβάζουν. Πτώση κερδών, απολύσεις, καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, εθελοντική εργασία, κλείσιμο εφημερίδων, διάλυση ομίλων… Συζητούνται νέες μέθοδοι, άρθρα επί πληρωμή και στο Διαδίκτυο, πόσο κακό έχει κάνει το Ίντερνετ και τα λοιπά… Δεν συζητείται από τους ίδιους το δεδομένο της μετριότητας που κυριαρχεί όμως.

“Τόσους μπάτσους και τόσο ποδόσφαιρο έχουμε να δούμε από τη χούντα”*

(μόνο που τότε βλέπαμε τουλάχιστον  καλό ποδόσφαιρο…)

Βρέθηκα εχτές στα επίσημα του ΟΑΚΑ, να παρακολουθήσω το παιχνίδι ΑΕΚ – Πανθρακικός. Γιατί όμως αναφέρω ότι ήμουν στα επίσημα θα εξηγήσω αμέσως. Πρώτον για να αποδείξω ότι είμαι πολύ σπουδαίος . Τους είπα, στην είσοδο, παιδιά compasso  εδώ και αμέσως όλες οι πόρτες άνοιξαν .  Δεύτερον γιατί κανά δυο τρεις σειρές μπροστά μου, καθόντουσαν καμιά δεκαριά Κινέζοι, οι οποίοι βρέθηκαν παρέα με τις φωτογραφικές τους μηχανές στο γήπεδο και μου προκάλεσαν την απορία. Τι μπορεί να θέλει ο Κινέζος  στο πιο άκυρο παιχνίδι της superleague, που ούτε οι ΑΕΚτζήδες δεν είχαν πάει (και καλά κάναν δηλαδή)? Το πολυμήχανο μυαλό μου άρχισε να κατακλύζεται από σκέψεις ως που  κατέληξε στη προφανή εξήγηση. Οι Κινέζοι με τις φωτογραφικές δεν είχαν έρθει για το ματς! Είχαν έρθει για το γήπεδο.

-Ωραίο αυτό το ΟΑΚΑ, μήπως να το πάρουμε? Γιατί αυτή φωλιά του πουλιού ρε παιδί μου, δε φτάνει.

Όταν η κυβέρνηση είναι δεξιά και η αντιπολίτευση είναι δήθεν αριστερή, σκέφτεσαι συνέχεια ότι σε κοροιδεύουν. Ακούς όμως και κανά αλαλαγμό για τα… αυτιά του κόσμου. Κόσμου που αποδείχτηκε αφελείς μιας και τη πίστεψε τη φασαρία, ως πολιτική πρόταση και μόνη ελπίδα. Ήρθε ο καιρός όμως και οι Γαλάτες γίναν κυβέρνηση. Να δούμε τώρα λοιπόν, τι αποτελέσματα θα έχει ο μαγικός τους ζωμός. Τι θα κάνει ο πρόεδρος Αστερίξ με τον αντιπρόεδρο Οβελίξ  (καλέ μου Goscinny,   με συγχωρείς για τη βλάσθημη σύγκριση,  αλλά ούτως ή αλλιώς ο ξεμωραμένος ο uderzo   σε έχει ξεπουλήσει τελείως).

Τώρα, λοιπόν, ήρθε το τέλος της λογικής και  όχι της ιστορίας. Οι “αριστερές” εφημερίδες ποιούν την νοίσσαν όταν οι μεταλεργάτες τρώνε τα σοσιαλιστικά γκλοπ στα κεφάλια και οι δεξιές τραβάν μπροστά για να μπουν στη Βαστίλλη σηκώνοντας το λάβαρο της επανάστασης όπως περιγράφει πολύ γλαφυρά ο άθλιος στο μπλόγκ του. Η παράδοση του λιμανιού στους Κινέζους ( με αναδιαπραγματευμένους όρους και με τη συμφωνία των μεγαλοσυνδικαλιστών) βαφτίζεται από την αντιπολίτευση και τη κυβέρνηση επένδυση για το μέλλον και η κατάργηση του εθνικού αερομεταφορέα και το ξεπούλημα της Ολυμπιακής παρουσιάζεται από το “συμπαθέστατο” Στυλιανίδη ως σωτηρία από τη κατάρα και μεγάλο κέρδος της χώρας, μιας και συνεχώς μας θύμιζαν το πόσο στοιχίζει η Ολυμπιακή ξεχνούσαν βέβαια να μας πού γατί στοιχίζει τόσο αλλά και πόσο στοιχίζουν τα ήδη ιδιωτικοποιημένα κοράκια που αποκαλούν τους εαυτούς τους υπουργούς. Γιατί αν κάτι είναι σίγουρα ξεπουλημένο στο μεγάλο κεφάλαιο στην Ελλάδα, είναι σίγουρα τα δυο μεγάλα κόμματα, που ρημάζουν το κουφάρι ενός λαού ακόμα ζωντανού.

Ενός λαού που ντροπιάζει την ιστορία του και ξεπουλάει το μέλλον του έναντι ενός πινακίου φακής ή κάποιου καλά κρυμμένου σοσιαλιστικού Παπανδρεικού γενετικού κώδικα. Ενός λαού που αρκείται να αναπωλεί επιλεκτικά τη προηγούμενη κατάσταση της δεκαετίας του 80, περιμένοντας από τους άρχοντες να πράξουν τα ίδια που πράτταν τότε, μην έχοντας καμιά διάθεση όμως ο ίδιος να πράξει αυτά που έπραττε τότε. Ένας λαός που ποντάρει τα ελάχιστα εναπομείναντα λεφτά του στο όνομά Παπανδρέου και κάθεται και χαζεύει τη ρουλέτα να  γυρνάει, βέβαιως πως θα χάσει αλλά πάντα ελπίζοντας, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Ναι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, γιατί πρώτα έχουν πεθάνει η μνήμη και η συνείδηση.

Αυτό το λαό καλείται να αναστήσει η κομμουνιστική αριστερά. Η κομμουνιστική αριστερά που πρέπει να συνηδητοποιήσει τις συνθήκες. Να συνηδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει πράγματι καθόλου χώρος για σεχταρισμό, γιατί κανένας άνθρωπος δε μπορεί να πάει χαμένος στη παρούσα συγκυρία, αλλά και μια κομμουνιστική αριστερά με ξεκάθαρους στόχους και όραμα που θα δώσει ελπίδα στο κόσμο και θα διεκδικέι, ναι ακριβώς, θα διεκδικεί την εξουσία. Μια αριστερά που δε φοβάται να πει τη λέξη σοσιαλισμός, μια αριστερά που θα χτίσει το συνδικαλισμό από την αρχή, αναγεννώντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη και χτυπώντας τον ατομισμό.

*σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο στη Μπενάκη, επί της προηγούμενης σοσιαλιστικής θητείας

Το Μπατσόκ εξάρχεια το ΚΚΕ τι κάνει?

Φίλε δεν στα παν καλά...

Κάποιοι έσπασαν κάποια μαγαζιά/τράπεζες(δεν ξέρω τι ακριβώς) πριν κάμποσες ώρες… Βγήκε ο Βούγιας και μίλησε για ανομίες στην αθήνα… είπε και διάφορα άλλες ωραίες βλακείες για δημοκρατική αστυνομία…  το τραγικό είναι ότι υπάρχει κλασικά κόσμος που το πιστεύει…(Στο μυαλό μου ήρθε μαθητής σε πορείες του ΚΚΕ το δεκέμβρη που μας την “έλεγε” γιατί φωνάζαμε μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι.) Όλα αυτά την στιγμή που η αστυνομία έκανε επιδρομές στα εξάρχεια κάνοντας προσαγωγές παράνομα. Εισητήριο για προσαγωγή δεν είναι άλλο από μερικές προκυρήξεις πολιτικού περιεχομένου…. και όχι η έλλειψη ταυτότητας. Αυτά τα ωραία συμβαίνουν. Βλακεία από την μια… αστυνομία-συμμορία από την άλλη.

Τέσπα

Προχωράμε παρακάτω.

O gios mou o sosialisths…

Μιας και έτσι φαίνεται να το πάμε στο γκράνμα τώρα, να γράφει ο καθείς το ποστ του για τον εκλογικό απολογισμό , ας γράψω κι εγώ τα δικά μου.

Η αλήθεια είναι πως δε θέλει και τις τρελές γνώσεις η ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος: ΠΑΣΟΚ εδώ, ΠΑΣΟΚ εκεί, ΠΑΣΟΚ και στην Αμερική…

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

.

Η ΝΔ καταρχάς. Το ήξερε ότι θα χάσει, είτε τώρα είτε το Μάρτη. Αναρωτηθήκαμε λοιπόν αρκετοί γιατί δε έμεινε μέχρι τότε;

Άιντε ντε; Ποιός ξέρει;

Θα ήταν μια λογική απάντηση πως ήξερε η ΝΔ ότι αν πήγαινε σε εκλογές το Μάρτη, η διαφορά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Και λέω “θα ήταν” γιατί με την προεκλογική της καμπάνια αυτή τη “λογική” απάντηση ουσιαστικά την ακύρωσε η ίδια. Η ΝΔ και ο Καραμανλής προσωπικά κατά την προεκλογική εκστρατεία “έσπρωχναν” ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ προς την αυτοδυναμία. Εγώ αυτή την εντύπωση αποκόμισα.

Το “γιατί” δεν είναι και τόσο δύσκολο να απαντηθεί. Γιατί τη βόλευε και αυτή και την κοινωνική τάξη που εκπροσωπεί να υπάρχει αυτοδυναμία ΠΑΣΟΚ. Και επιπλέον, γιατί δεν περίμενε πως θα έπεφτε και η ίδια τόσο πολύ. Ίσως να θεωρούσε ως δεδομένους αρκετούς ψηφοφόρους της που της τη κάνανε. Δε ξέρω. Πάντως ότι με τις επιλογές της ουσιαστικά έσπρωξε το ΠΑΣΟΚ, για εμένα είναι αρκετά σαφές.

Λένε κάποιοι τώρα ότι χρειάζεται να “επανακαθορίσει την ιδεολογική της ταυτότητα”. Μαλακίες. Η ΝΔ από άποψη ιδεολογική μια χαρά στεκότανε. Μετριοπαθής (σαν εικόνα λέμε) σε σχέση με τα αδερφά κόμματά της στην Ευρώπη, ικανή λοιπόν στο να φαίνεται σαν ο συνεχιστής του “εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ”, αλλά και με στελέχη ικανά να συγκρατούν την παραδοσιακή ελληνική δεξιά στις τάξεις της.

Αυτό που μάλλον θα αλλάξει (και) η ΝΔ είναι τρόπο λειτουργίας. Να μιάσει κι αυτή λίγο στο νέο & “αμεσοδημοκρατικό” ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, που στη πραγματικότητα είναι εσωκομματικά λιγότερο δημοκρατικό από ποτέ. Η αμερικανοποίηση της αστικής πολιτικής σκηνής πρέπει να εκφραστεί και σε οργανωτικό επίπεδο άλλωστε, εδώ και τώρα…

Τώρα ποιος θα μπορέσει σαν αρχηγός να το εκφράσει αυτό; Χεστήκαμε, απλά.

Σ’ανάμνηση ενός παλιού βασιλιά…

Ο γιος του πατέρα του, κι εγγονος του παππού του ανέβηκε στο βήμα της νίκης. Το στόμα του ανοιγόκλεισε. Η φωνή του αντήχησε από τα μεγάφωνα, αλλά κανείς δε θυμάται τι είπε. Κανεις πραγματικά δε κατάλαβε τι είπε εκείνη την ίδια στιγμή. Και πραγματικά δεν είχε πει τίποτα.

‘Ανδρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς’ κραύγασε το πλήθος. Ξέρει κατά βάθος ότι τίποτα δεν έχει να περιμένει από το μέλλον. Απλά αδράτει της ευκαιρίας να φαντασιωθεί ένα ένδοξο παρελθόν, τότε που τουλάχιστον υπήρχε ελπίδα.

Ένας λαός, όπως όλοι οι λαοί της Ευρώπης που κοιτά προς τα πίσω αναζητώντας χαμένους παραδείσους. Γιατί δεν έχει το θάρρος να κοιτάξει μπροστά. Να δει ότι ο τρόπος ύπαρξης του έχει ξοφλήσει. Και ότι η μόνη λύση είναι να οικοδομήσει έναν εναλλακτικό με μια προσπάθεια που απαιτεί θυσίες, πόνο και αίμα.

Κάποιες από τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που ψήφισαν το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ακόμα (και κάποιοι ίσως κρυφά ελπίζουν) στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την κομμουνιστική προοπτική. Πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και με ελεύθερη ανάπτυξη της δημιουργικότητας των κοινωνικών ατόμων.

Αυτοί όμως που έχουν αναλάβει να τους εκπροσωπήσουν αποδεικνύονται τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων. Γι’αυτό κι αυτοί που τους ψηφίζουν συχνά το κάνουν με βαριά καρδιά.

Το στόμα της Αλέκας κι αυτό ανοιγόκλεισε για κάποια λεπτά, χωρίς στην ουσία να λέει τίποτα. Χωρίς καμία διάθεση επανεξέτασης πασιφανών λαθών.

Ο καθένας από εμάς που μοιράζεται τα παραπάνω οράματα έχει όμως τη δική του ευθύνη.

Ας τις αναλογιστούμε κι ας μη το βάλουμε κάτω.

Μας χρειάζεται ένα κίνημα χωρίς αυτόματους αποκλεισμούς, με ανοιχτά αυτιά και με δημιουργική αξιοποίηση της παραμικρής επί μέρους ή μη συμφωνίας μας με άτομα, ομάδες και στρώματα στην κοινωνία. Χωρίς τον ηλίθιο ανταγωνισμό για το ποιος είναι πιο συνεπής επαναστάτης. Ν’αλλάξουμε τον κόσμο, αλλάζοντας τους εαυτούς μας.

Μας χρειάζεται μέτωπο στο δογματικό και μηχανιστικό τρόπο σκέψης. Το ίδιο ισχυρό όπως και το μέτωπο στον καιροσκοπισμό (=οπορτουνισμό). Για την ολόπλευρη εξέλιξη της πιο συνεκτικής και προχωρημένης επιστημονικής μεθοδολογίας που έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα, της μαρξιστικής. Για την εξέλιξη της επαναστατικής σκέψης γενικότερα.

Καλλιέργεια της ενότητας ανάμεσα στην παραδοσιακή εργατική τάξη και τα νέα εργατικά στρώματα. Ως δύο στρώματα της ίδιας τάξης που είναι το επαναστατικό υποκείμενο της εποχής μας. Βάρος στην οργάνωση της διασκορπισμένης και εσκεμμένως διαστρωματομμένης νέας εργατικής τάξης. Οργάνωση και διεκδίκηση από τους ντελιβεράδες, τους ερευνητές, τους πληροφορικάριους, τους τεχνικούς.

Ούτε μια μέρα ανοχή στους αστούς του ΠΑΣΟΚ.

Ψηλά την κόκκινη σημαία σύντροφοι στους αγώνες.

Συζήτηση για τις εκλογές

Το πρωί της Πέμπτης ηχογραφήσαμε μια συζήτηση για τις εκλογές με τον Α8λιο, τον Compasso και το Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα. Η μοίρα και η τεχνολογία μας έπαιξαν άσχημο παιχνίδι καθότι ο κυρίος όγκος της συζήτησης (μία περίπου ώρα) δεν ηχογραφήθηκε σωστά, με αποτέλεσμα να ακούγομαι μόνο εγώ… (δε μπορώ να καταλάβω πώς έγινε αυτό…) Γλίτωσαν μόνο τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά όπου κάνουμε τις καταληκτικές μας τοποθετήσεις.

Αν και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι – η ζωντανή συζήτηση – χάθηκε και μείναν μόνο οι τέσσερις… μονόλογοι που έτσι ξεκομμένοι ίσως να ακούγονται κάπως δασκαλίστικοι , είπαμε τελικά – έστω και τόσο καθυστερημένα –  να το ανεβάσουμε για να μην πάει τελείως χαμένος ο κόπος μας.

Επιφυλασσόμαστε να μας σε μια επομένη φορά, ίσως για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων αν και δε μπορούμε και να υποσχεθούμε τίποτα.

Για να την ακούσετε κάντε κλικ εδώ:

ή εδώ: συζήτηση για τις εκλογές

Τοποθετούμαστε με τη σειρά: Y, A8lios, Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα, Compasso  και στο τέλος η ώρα του παιδιού με όλους μαζί.

Ψήφο στην κομμουνιστική αριστερά που πρέπει να αλλάξει

Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελούν τους εκπροσώπους της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα, μαζί με μικρότερα σχήματα όπως τα δύο ΜΛ (ή μλ), το ΕΕΚ κ.α.  Ας με συγχωρήσουν οι σύντροφοι των μικρότερων αυτών σχημάτων που δεν έχω το χρόνο (ή δε μου έχει προκληθεί σε τέτοιο βάθμο το ενδιαφέρον ώστε) να ασχοληθώ και μαζί τους.

Κάποιο από αυτά  (το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λέω εγώ) αξίζει τη ψήφο μας γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αυτά τα κόμματα / σχήματα ήταν ότι καλύτερο μπορέσαμε να δημιουργήσουμε μέχρι τώρα ως κομμάτια της νεολαίας και του λαού που λέμε ότι  θέλουμε να αγωνιστούμε για μια πραγματική αλλαγή. Αξίζουν τη ψήφο μας, γιατί δε μπορεί να παραιτούμαστε από το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουμε και αυτό το εργαλείο ώστε να σπρώξουμε τα πράγματα προς τα εκεί που θέλουμε.  Γιατί με την αποχή καμία επαναστατική ιδέα δε κερδίζει έδαφος και γιατί η ψήφος μας δε μας δεσμεύει στον τρόπο που θα δώσουμε έπειτα τους καθημερινούς μας αγώνες.

”Ουδέτερη ενημέρωση”: τα λόμπι παίρνουν τις θέσεις τους στη νέα ευρωβουλή

Στις Βρυξέλλες λειτουργούν πολλά Φόρα Πολιτικών – Βιομηχάνων. Ενώ το νέο (αντιδραστικό) κοινοβούλιο ξεκινά με φουλ μηχανές τις (αντιδραστικές) εργασίες του και η διαδικασία εκλογής της νέας Κομισιόν έχει ξεκινήσει, τρία από αυτά τα Φόρα αποφάσισαν να αφήσουν στην άκρη τα προσχήματα: οργάνωσαν από κοινού ένα ‘networking cocktail’ χωρίς καν θέμα συζήτησης, έτσι απλά για να συναντηθούν και να χαριεντιστούν στο κεντρικό φουαγιέ του Ευρωκοινοβουλίου οι βιομήχανοι – λομπίστες με τους πολιτικούς, ήτοι οι εγκέφαλοι με τα εκτελεστικά τους όργανα, ήτοι δύο μερίδες της ίδιας και αυτής αστικής τάξης.

Αν η μισή μου η καρδιά…

[Κείμενο κατάθεσης σκόρπιων σκέψεων]

Γεμάτο το καλοκαίρι αυτό και πολλά θα ήθελα να γράψω… αλλά δε χωράνε όχι μόνο στο μπλογκοχαρτί αλλά με δυσκολία ακόμα και στο κεφάλι…

Μετά από αρκετά χρόνια εδώ στο Βέλγιο το αισθάνομαι κι αυτό λίγο σαν πατρίδα μου (όπου γης πατρίς άλλωστε) κι όταν γυρνάω από παρατεταμένη παραμονή στη φυσική μου πατρίδα αισθάνομαι λίγο περίεργα…