Θες τώρα να γράψεις το πρώτο σου άρθρο,πολιτισμικού μάλιστα περιεχομένου, σε ένα blog με κάποια πολιτική χροιά.Η ορθογραφία ποτέ δεν ήταν το δυνατό σου χαρτί.Kάπου στο βάθος καραδοκεί και η όποια ματαιοδοξία (καθολικής) αναγνώρισης και αποδοχής του ”αφού δεν μπορώ να το κάνω εγώ,ας γράψω γι’αυτό”.Μ’ αυτά και μ’αυτά έχεις κάνει και μία πρωτότυπα αφελής εισαγωγή που για κάποιο διαολεμένο λόγο θα κρατήσει σε αγωνία τον κάθε ”περίτεχνο” αναγνώστη, προσπαθώντας όμως πρώτα και κύρια να αποβάλεις απο πάνω σου το στίγμα της indiepop και της Κ.Ν.Ε.
Έχοντας ήδη πλησιάσει πολύ κοντά στο μίνιμουμ των απαιτούμενων (εκ της διευθύνσεως) λέξεων,για ένα από κάθε άποψης ολοκληρωμένο κείμενο, και μιας και ο δίσκος του Εlvis Costello που έβαλες για χαλί στις σκέψεις ενός ξενυχτισμένου στο Batman μυαλού ωδεύει προς το μόνο σίγουρο τέλος της όλης υπόθεσης, δεν έχεις παρά να περάσεις δίχως σκοτούρες και πολλά πολλά στο παρασύνθημα.
(Ξαν)Aρχίζοντας λοιπόν με κάποια φιλοσοφική όρεξη για παντώς ήδους αναζητήσεις, αναρωτιέσαι τελικά για το κατά πόσο ο Νίκος Νικολαίδης γυρίζοντας το ”τερατούργημα” του The Zero Years εν έτη 2005 είχε τελικά κάτι να πει.Βέβαια θα μου πεις,εσύ έχεις ζήσει και ένα θάνατο Michael Jackson , οπότε τα ερεθίσματα σου ξεπερνάνε κάθε λογής κουρέλι.
Μία στιγμή σαν κι αυτή λοιπόν, μετανοιώνεις οικτρά που έκοψες επάφες με τους μεταλλάδες φίλους σου με την ηλίθια δικαιολόγια ότι άρχισαν να καραφλιάζουν,ζητάς από το έτερον σου ήμισυ
να σου υπενθήμισει το πόσο όμορφος/η είσαι ενώ you are in love with a girl/boy who doesn’t know you exist και καταλήγεις μετά απο είκοσι λεπτά επίπονης ,μα καταδικασμένης δημιουργικά προσπάθειας μπροστά στον καθρεύτη, να ξυρίζεις με μίσος την τόσα χρόνια πολυπόθητη απόδειξη της ύπαρξης σου στον μάταιο τούτο κόσμο.
Κάπως έτσι ουσιαστικά θα σε βρεί η αλλάγη μίας συγκλονιστικά βαρετής δεκαετίας μίας δεκαετίας βάναυσης καλλιτεχνικά και κυρίως μουσικά.
Στα 60′s είχαμε τη σεξουαλική μπανάνα των Velvet Underground, στα 70s είχαμε τον ομώνυμο των Black Sabbath και το London Calling,στα 80′s το The Number of the Beast και τους Smiths,στα 90′s το OK Computer και το Βorn slippy και στα 00′s(zero’s) τι;Μία ερώτηση που αν είσαι και λίγο ευαίσθητος μπορεί να σε ρίξει μεχρι και σε μικρή κατάθλιψη μιάς και μία γενικευμένη απαντήση θα ήταν : Οι Αρκτικές Μα’ι’μούδες (arctic monkeys),The Τρόμοι(The horrors),The Κουτσομπολιό(Τhe Gossip), και άλλοι πολλοί βραχύβιοι ήρωες της εποχής μας.
Bλέπεις, το λεγόμενο lyfestyle έχει εισχωρήσει για τα καλά σε κάθε καλλιτεχνικό κύκλο (όχι αγαπιτέ μοθ το Κ.Κ.Ε. Δεν είναι καλλιτεχνικός κύκλος).Η ανακύκλωση-αναβίωση πάει σύννεφο.Είναι σαφώς εύκολο να εναποθέτεις τις ελπίδες σου στον κύριο Τom Waits (και καλά κάνεις),αλλά εξιντάρησε ο άτιμος…
Ξεκινάς λοιπον,προβληματισμένος να κάνεις μία τυπική λίστα των καλύτερων δίσκων της χρονιάς που μας φεύγει,στην συνέχεια ανακαλύπτεις οτι φεύγει ολόκληρη δεκαετία και ζητάς πίσω το υπέροχο millenium (σε λάθος χρόνο).Κομματάκι δύσκολο και καταλήγεις σε μία μεγαλεπήβολη και καθόλου αντικειμενική λίστα τυχαίων δίσκων που πέρασαν απ΄το πικαπ(εντυπωσιοθυρισμός) ή το cd player(το προδώσαμε γρήγορα).
τα σχολια σασ