“γενικα ο αντιφασιστικος αγωνας ειναι λαθος.το ιδιο κ ακτιβισμος”

28 Νοε

τάδε έγραψον ένας υποτιθέμενος οπαδός του ΚΚΕ εδώ πριν από λίγο.

και συνέχισε ”το ζητημα ειναι η πληρης ιδεολογικοπολιτικη αντιπαρθεση κ η πρακτικη αντιμετωπιση σε πραξεις βιας παο μερους τους.τα αλλα ολα ειτε περιττευουν ειτε βλαπτουν”

το παρακάτω είναι πράξη βίας?

About these ads

112 Σχόλια to ““γενικα ο αντιφασιστικος αγωνας ειναι λαθος.το ιδιο κ ακτιβισμος””

  1. ανένταχτος Νοεμβρίου 28, 2012 at 1:10 πμ #

    Όχι, δεν είναι πράξη βίας. Είναι υποδαύλιση ρατσιστικού μίσους και έμμεση προτροπή σε πράξεις βίας και εγκληματικές ενέργειες.

  2. ΨΕΥΔΟΑΙΣΤΕΡΟΣ Νοεμβρίου 28, 2012 at 1:31 πμ #

    εχεις δικιο να μου την πεφτεις γιατι πολυ απλα μονος μου φροντισα να μη δατυπωσω σωστα τα γραφομενα.
    εννοουσα λοιπον οτι ο ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΟΣ δλδ ο στενος ο σκετος κτλ κτλ αντιφασιστικος αγωνας ειναι λαθος.
    κ πιστευω πως οι αντιφασιστικες ποειες κλεινουν την ταξικη παλη τη στενωπο του αντιφασισμου,οπως ενας γενικολογος αντιφασισμος που καλι τοκινημα να σηκωσει λαθος(αν οχι ξενη)σημαια.οποιος θελει κυριε καθηγητα του Πανεπηστημιου
    να κανει αντιφασιστικο αγωνα ας παει με το Βενιζελο που φερνει κ νομο.
    το βιντεακι δειχνει εναν ουγκ.ναι αυτος δεν αλλαζει.οπου τον πετυχουμε να κανει κακο σε εργατες κ λαϊκους ανθρωπους να τον δειρουμε επι τοπου.
    η υπολοιπη ολη ιστορια που πας να γραψεις ειναι του κωλου.

    • Κάρολος Νοεμβρίου 28, 2012 at 2:26 πμ #

      Ο αντιφασισμός είναι “γενικόλογος”, γιατί μπορεί να περιλάβει ανθρώπους διάφορων ιδεολογιών και πεποιθήσεων. Αλίμονο αν τους φασίστες τους χτύπαγαν μόνο οι κομμουνιστές!
      Είναι μεγάλο λάθος να θεωρεί κανείς ότι “οι αντιφασιστικές πορείες κλείνουν την ταξική πάλη στη στενωπό του αντιφασισμού”. “Στενωπός” είναι η ταξική πάλη, γιατί όπως λέει ο Λένιν “τη σοσιαλιστική επανάσταση θα την κάνει το προλεταριάτο, παίρνοντας μαζί του τη μάζα των μισοπρολεταριακών στοιχείων του πληθυσμού, για να συντρίψει με τη βία την αντίσταση της αστικής τάξης και να παραλύσει την αστάθεια της αγροτιάς και των μικροαστών”, ενώ ο αντιφασιστικός αγώνας απευθύνεται και στους μικροαστούς και στα μεσαία στρώματα, ακόμα και σε δημοκράτες μεγαλοαστούς.
      Εσύ. βέβαια, έχεις πιστέψει το ΚΚΕ, που καλεί σε “συμμαχία” για την “εργατική-λαϊκή εξουσία” και τους αγρότες και τους μικροαστούς και τους μεσαίους αστούς, οπότε σκέφτεσαι : “αφού η ταξική πάλη περιλαμβάνει τόσα εκατομμύρια, ο αντιφασισμός σίγουρα είναι στενωπός!”.
      Ο Μαρξ και ο Ένγκελς έλεγαν : “Να μας επαινούν λιγότερο και να μας διαβάζουν περισσότερο!”. Φαντάζομαι πως και ο Λένιν θα το επικροτούσε.

  3. Κάρολος Νοεμβρίου 28, 2012 at 2:33 πμ #

    Κι άλλες δύο παρατηρήσεις.
    1) Μη λες για κανέναν “αυτός δεν αλλάζει”. Άσχετο πως αν τον δεις να “κάνει κακό”, θα τον εμποδίσεις με κάθε τρόπο.
    2) Γιατί περιορίζεσαι σε “εργάτες και λαϊκούς ανθρώπους”; Αν τον δεις να “κάνει κακό” σε κάποιον εύπορο μετανάστη, θα τον αφήσεις; Είναι κι αυτό μέσα στην “ταξική” αντίληψη που έχεις για το φασισμό και το ρατσισμό;

  4. Κώστας Νοεμβρίου 28, 2012 at 4:22 πμ #

    Φτιάξατε θέμα αντιπαράθεσης, σαν να μην προσφέρει άφθονα θέματα η σκληρή επικαιρότητα, με σκοπό να “ξεβρακώσετε”, όπως διακαώς εύχεστε, τους “θανάσιμους” εχθρούς σας! Χωρίς να σκέφτεστε ότι όλο αυτό το σκηνικό μπορεί να σας βγαίνει και μπούμερανγκ!
    Ας είναι.
    Πάμε λοιπόν πάλι από την αρχή.
    Ο φασισμός είναι γέννημα θρέμμα του καπιταλισμού. Είναι η πιο ακραία και βίαιη πολιτική του έκφραση, γιατί η οικονομική βάση των δύο όψεων είναι η ίδια.
    Οι συντηρητικοί, κάθε κοινωνικής προέλευσης (αστοί, μικροαστοί, απλοί εργαζόμενοι) όλα αυτά τα χρόνια, από το τέλος του εμφυλίου και εδώ, είχανε βρει πολιτική στέγη στα εναλλασσόμενα στην κυβερνητική εξουσία κόμματα και τώρα που βουλιάζουν βλέπουν με τρόμο ότι τα κόμματα αυτά αδυνατούν πλέον να τους στηρίξουν και αγανακτισμένοι στρέφονται στην Χ.Α. που καταγγέλλει το (σάπιο) πολιτικό σύστημα (όχι όμως και το οικονομικό και καθόλου τυχαία βέβαια) ελπίζοντας οι αφελείς ότι έτσι θα το εκδικηθούν και συνάμα θα σωθούν!
    Πίσω λοιπόν από τα στρατιωτικού κοψίματος νεοναζιστικά πρωτοπαλίκαρα της εμπροσθοφυλακής της Χ.Α. υπάρχει μισό, περίπου, εκατομμύριο λαός. Αντιδραστικός αν θέλετε, αλλά λαός. Μια σιωπηρή μάζα που αυξάνεται.
    Αυτός ο κόσμος, που κατά την εκτίμησή μου αποτελεί το 20% περίπου, όχι παραπάνω, (10% τώρα κι ένα 10% από τη ΝΔ, μέσες άκρες) είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να δει λύση από αυτή την πλευρά. Λύση μπορεί να του προσφέρει μόνο η αριστερά και η θέση του ΚΚΕ για ριζοσπαστικοποίηση ευρέων εργατικών και λαϊκών στρωμάτων μέσα από το καμίνι της ταξικής, καθημερινής πάλης στους τόπους δουλειάς είναι σωστή. Όποιος μπορεί να προσφέρει σ΄ αυτόν τον αγώνα δικαιώνει την ύπαρξή του ως αριστερός. Αν υπάρχει ειλικρινής διάθεση θα βρεθεί και η φόρμουλα της συνεργασίας. Όποιος όμως αγωνιά για την κομματική του επιβίωση ή και αναρρίχηση, θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη και βάζει εμπόδια, με διάφορες προφάσεις, θα έχει άδοξο τέλος, όπως συνέβη ήδη κάμποσες φορές.
    Ο αντιφασιστικός αγώνας δεν είναι υπόθεση μόνο ορισμένων ομάδων, είναι υπόθεση όλου του προοδευτικού λαού κι ακόμα παραπέρα και δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να υποτάσσει την δράση του στις απαιτήσεις του άλλου. Τι πιο αντιδημοκρατικό να απαιτείς από τον άλλο να σε ακολουθεί, λες κι είναι το σκυλάκι σου!
    Ορισμένοι θεωρούν ότι πρέπει να οργανωθούν ομάδες πολιτοφυλακής ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, που θα κυνηγούν τους φασίστες, πιστεύοντας πως έτσι θα τους φοβίσουν, αν δεν τους εξαφανίσουν! Βέβαια δεν τους πέρασε καν από το μυαλό η πιθανότητα διολίσθησης σε εμφύλια σύρραξη και τι στάση θα κρατήσουν οι δυνάμεις του κράτους σε αυτή την περίπτωση. Θα στηρίξουν εσένα ή το τέκνο τους? Ακόμα δεν σκέφτηκαν ότι η σιωπηρά πλειοψηφία μπορεί και να μην φοβηθεί αλλά αντιθέτως να ρίξει μαζικά στην κάλπη το ψηφοδέλτιο της Χ.Α.!!! Απίθανο ενδεχόμενο?
    Ορισμένοι άλλοι πιστεύουν ότι αμυνόμαστε σθεναρά στις επιθέσεις των φασιστών, και έχει γίνει αρκετές φορές αυτό, αποκαλύπτουμε τον συστημικό και επικίνδυνο ρόλο και χαρακτήρα τους, προσπαθώντας να αποσπάσουμε λαϊκά στρώματα από την επιρροή όχι μόνο της Χ.Α. αλλά και των άλλων συστημικών κομμάτων. Πιστεύουν, και αυτό το κάνουν ήδη, ότι πρέπει να προετοιμάζεται χωρίς χρονοτριβή ο εργατόκοσμος και τα ομοιοπαθή και σύμμαχα πλέον κοινωνικά στρώματα, στην προοπτική της διεκδίκησης της εξουσίας, ως την μόνη λύση για τον εργαζόμενο λαό!
    Κατά τη γνώμη μου η μεν πρώτη λογική και τακτική είναι αγωνιστική μεν αλλά παρορμητική και, συσπειρώνει, άρα ενισχύει τους φασίστες, άσχετα από τις προθέσεις των υποστηρικτών της.
    Η δεύτερη, αγωνιστικά πιο κοπιαστική, είναι αλήθεια, ,όμως απεγκλωβίζει και απελευθερώνει εργαζόμενους που είχαν βρεθεί υπό την επιρροή και τώρα στη μέγγενη του συστήματος και το υπονομεύει στη ρίζα του και μαζί μ΄ αυτό αποδυναμώνει και αφοπλίζει και τους φασίστες!

    ΥΓ κατέθεσα την άποψή μου, σε γενικές γραμμές, χωρίς σχολαστικισμούς και χωρίς φιλοδοξίες αντιπαραθέσεων, πολύ δε περισσότερο όταν πέφτουν στην …αρένα βρισιές και κατινιές, όπως συνηθίζουν ορισμένοι…

  5. Y Νοεμβρίου 28, 2012 at 9:56 πμ #

    Κώστα, πριν από όχι και τόσο πολύ καιρό υποτιμούσατε ξεκάθαρα τον κίνδυνο της ακροδεξιάς. Τώρα χρησιμοποιείτε επιχειρηματολογίες όπως η παραπάνω (που μέσες άκρες είναι σωστή) ως δικαιολογία για το απαράδεκτο γεγονός ότι δε δέχεστε ένα στοιχειώδη συντονισμό και συνενόηση με το υπόλοιπο κίνημα για την καταπολέμηση του φασισμού και δε συμμετέχετε σε πολύ αποτελεσματικές κινητοποιήσεις όπως αυτές της Κρήτης. Κανείς δεν είπε να γίνεται ουρά κανενός. Αλλά για όνομα, μην αφήνετε να αναπτύσεται μέσα στις γραμμές η αντίληψη ότι ”ο αντιφασιστικός αγώνας είναι λάθος”.

    • ΨΕΥΔΟΑΙΣΤΕΡΟΣ Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:08 πμ #

      Υ εισαι προβοκατορας.το διορθωσα.κοψε το παραμυθακι.ζηττησα κ συγνωμη κ το διορθωσα.αν εσυ νομιζεις πως εισαι αλανθαστος κ δεν εχεις εκτοξευσει ποτε τουβλα ε τοτε νομιζεις λαθος.

      οι οπορτουνιστες που λενε για αντιφασιστικο αγωνα γενικως κ αοριστως στενευουν το κινημα το στελλνουν φουλ στην αγκαλια των αστικοδημοκρατικων νεοφιλελευθερω κ σοσιαλδημοκρατικων ΔΥΝΑΜΕΩΝ.
      δεν υποτιμησε ποτε το ΚΚΕ τον φασιστικο κινδυνο απλα ειναι κ το τι πρεπει να αναδειχθει σε καθε φαση.
      κ πες κ το αλλο.
      εσεις που χρονια αλιχτατε για το φασιστικο κινδυνο τι καταφερατε;να πατε στις πλατειες κ να ρθει πι γρηγορα?η μηπως να ηροωοιησετε τα μικρα χρυσαυγιταακια οτι αφου τα πολεματε καποια ειναι;μηπως…λεω εγω τωρα.
      καμια συμπορευση κ αμιλεικος πολεμος ιδεολογικα μαζι σας γιατι βαζετε το κινημα στην αστικη αντιληψη απο την πισω πορτα.
      ΑΛΗΘΕΙΑ. δε μας σχολιασες την αποψγη του ΣΥΡΙΖΑ στο ΔΣ του Πειραια.αιστερη πραξη ε;με αυτους κανεις κινημα;

    • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:27 πμ #

      Ποτέ το ΚΚΕ δεν υποτίμησε τον κίνδυνο του φασισμού. Δεν δέχτηκε όμως να κάνει μονοθεματικό πολιτικό αγώνα.
      Καλό είναι, πριν δούμε και σχολιάσουμε τον κώλο του αλλουνού, να κοιτάμε και τον δικό μας.
      Η Χ.Α “φτιάχτηκε” στις πλατείες και στις Κεραταίες από τους Ελληναράδες που μετεξελήχθηκαν σε Χρυσαυγήτες.
      Και οι καλοί νοικοκυραίοι που τις Κυριακές “έπαιζαν” τους αγανακτισμένους και φώναζαν να καεί το μπουρδέλο η βουλή και κατηγορούσαν το ΠΑΜΕ ότι προστατεύει τους 300 προδότες, είναι οι σημερινοί συμπαθούντες και οι ψηφοφόροι της Χ.Α.

      • Kώστας Μίχος Νοεμβρίου 28, 2012 at 11:31 μμ #

        Τι ανάλυση είναι αύτη ρε λαθρα, από και ως που ο αγώνας των κάτοικων της κερατέας εξέθρεψε την ΧΑ ?, Eνας αγώνας που έγινε για να μην φέρουν τα σκουπίδια όλης της Αθήνας στις αυλές και στα σπίτια τους? Ένας αγώνας ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής του κόσμου εκεί? Μα πως στο διάολο ξεστομίζεται τέτοιες ανοησίες δεν σκέπτεστε λιγάκι? Γιατί πήγε τότε η Αλέκα και συμπαραστάθηκε στον “Δίκαιο αγώνα των κάτοικων?”
        Σιγά την ανακάλυψη οτι ο φασισμός είναι απόληξη του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ είναι όπως αύτη του Μαρίνου που με βαρύγδουπο ύφος μας ενημέρωσε ότι “ο Καπιταλισμός είναι ξεπερασμένος ιστορικά”
        Το πρόβλημα στην συγκεκριμένη φάση δεν είναι ότι δεν συμφωνούμε στην ανάλυση για τι εκτρέφει τον φασισμό, και πολλοί άλλοι το έχουν απαντήσει από το μέσα τις δεκαετίας του 20, αλλά γιατι το ΚΚΕ δεν συμβάλει στην δημιουργία ενός πλατιου αντιφασιστικού μετώπου που φυσικά θα είναι συνδεδεμένο και με το εργατικό κίνημα και με όλα τα αλλά κινήματα κλπ. Η απαντηση σε αυτό το ερώτημα είναι η γνωστή απάντηση και έχει να κάνει με την συνολικότερη σεχταριστική του γραμμή συνολικά στο κίνημα.

    • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:28 πμ #

      Το βινεάκι, πολύ κάλτ!!

    • Κώστας Νοεμβρίου 29, 2012 at 6:10 μμ #

      Υ, μου απευθύνεσαι σαν να είμαι στέλεχος ή μέλος του ΚΚΕ, όχι δεν είμαι. Τις προσωπικές μου θέσεις εκφράζω.
      Εσύ όμως, σαν συντελεστής αυτού του ιστοχώρου (και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ?) με τη στάση σου καταρρακώνεις εκτός από την αξιοπιστία σου και την έννοια της συνεργασίας, για την οποία κόπτεσαι!
      Η αντίληψη ότι «ο αντιφασιστικός αγώνας είναι λάθος» δεν βγαίνει από πουθενά ότι είναι αντίληψη του ΚΚΕ. Ήταν μια λανθασμένη λεκτική διατύπωση του ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΥ, στην προηγούμενη ανάρτηση, την οποία διόρθωσε, αλλά εσύ εκεί. Νόμισες ότι έπιασες λαβράκι! Με τέτοια κόλπα όμως δεν γίνεται σοβαρός διάλογος, πολύ περισσότερο δεν δημιουργούνται συνθήκες ευνοϊκές για συνεργασία, την οποία συνεχώς και αδιαλείπτως επικαλείσαι. Αρπάχτηκες απ΄το τίποτα για να φτιάξεις βήμα με διάφανο σκοπό να πολεμήσεις το ΚΚΕ! Αυτή είναι η αλήθεια. Άνθρακες λοιπόν ο θησαυρός σε ότι αφορά τις εκκλήσεις σου σ΄αυτό τον πολιτικό χώρο για συνεργασία! Εκκλήσεις προσχηματικές, σαν κι εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, οι οποίες εξελίσσονται σε μπούμερανγκ τώρα που πέφτει ο κουρνιαχτός!
      Και είχε ξεκινήσει τόσο καλά το GRANMA. Πως ξέπεσε έτσι, σε εντυπωσιοθηρική πολεμική? Κρίμα.

      • Y Νοεμβρίου 29, 2012 at 6:56 μμ #

        Όποιος λυπάται για το Γκράνμα να παραπονεθεί πρώτα στην Κ.Ε. του ΚΚΕ που απαγόρευσε με γραπτό σημείωμα στα μέλη του ΚΚΕ να γράφουν εδώ (αν και σίγουρα κάποια γράφουν ακόμα, ανακατεμένα με διάφορους ασφαλίτες που συχνάζουν εδώ μέσα και απλούς ηλίθιους σαν κι εμένα). Από αυτή τη στιμγή το μπλογκ έπαψε να είναι αυτό που ήταν κάποτε: ένα μοναδικό πεδίο συζήτησης ανάμεσα σε κομμουνιστές εντός και εκτός του ΚΚΕ.

        Δεν ήξερα να το κρατήσω μόνος μου ή με τον Κραφτ το μπλογκάκι του γούστου σας. Ότι μπορούμε κι ότι γουστάρουμε κάνουμε κι όποιος το παίρνει και πολύ στα σοβαρά είναι και σοβαροφανής. Εργαλείο ενημέρωσης είναι αλλά και έκφρασης τσαντίλας. Δε κατάλαβα που θα μας βάλετε και στάνταρντς.

        Κατα τα άλλα παρακολούθα λίγο τον Ψευδό και κανά δυο άλλους νοοτροπία και αντίληψη που βγάζουν και θα σου πω εγώ αν θα τα παίξεις ή όχι. Ούτε είδηση, ούτε λαβράκι πήγα να βγάλω. Γύρισα βράδυ σπίτι κι είδα ένα τσιμεντόλιθο στο γκράνμα κι είπα να εκφράσω την τσαντίλα μου.

        Εμένα βρήκες μεγάλε ως σοβαρό πολέμιο του ΚΚΕ. Δεν κοιτάς τους πολέμιους που έχει το ΚΚΕ μέσα του.

  6. IA Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:34 πμ #

    Και ο Βενιζελος υποψηφιος για το Αντιφα μετωπο

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231224026

    Συνεχιστε να κοιτατε τους φασιστες σαν κατι ξεκομενο απο την επιθεση του κεφαλαιου και θα περασουμε ολοι καλα.

    • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:38 πμ #

      Το χειρότερο που μπορούν να κάνουν, είναι να βγάλουν τη Χ.Α εκτός νόμου. Θα της δώσουν την αντισυστεμική γκλαμουριά που τόσο πολύ επιθυμεί.

  7. Y Νοεμβρίου 28, 2012 at 12:26 μμ #

    To βασικό σας επιχείρημα ότι δηλαδή βλέπουμε την αντιφασιστική πάλη ξεκομμένα από την ταξική είναι διάτρητο. Μόνο μιας στρουθοκάμηλος με χωμένο το κεφαλάκι της μέσα στην άμμο θα μπορούσε να το στηρίξει χωρίς να έχει ακούσει τα συνθήματα στις πορείες, χωρίς να έχει διαβάσει κανένα άρθρο. Συνεχίστε να εξολοθρεύετε τα εγκεφαλικά σας κύτταρα με τη μισαλοδοξία σας.

    • Ένας Νοεμβρίου 28, 2012 at 12:43 μμ #

      Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το βλέπετε (κάποιοι για να μην τσουβαλιάζω και έχουμε γκρίνιες) αταξικά είναι ότι καλείται σε αντιφασοστικό μέτωπο σαν ένα ξεχωριστό μέτωπο και όχι σαν μια δράση επιμέρους του μετώπου ανατροπής.
      Γι΄αυτό και πρακτικά στήνετε ξεχωριστές “συσπειρώσεις” τύπου ΚΕΕΡΦΑ (ναι και το ΣΕΚ στην Ανταρσυα είναι αγαπητέ Υ) . Και η αναρώτηση είναι ψιλοαβίαστη. Αν κατά τη γνώμη σου είναι οι ίδιες κοινωνικές δυνάμεις και πολιτικές εκφράσεις που πλήτονται ή απειλούνται από το νεοφασιστικό φαινόμενο τότε προς τι οι ξεχωριστές δράσεις/συσπειρώσεις?

      • Κάρολος Νοεμβρίου 28, 2012 at 6:44 μμ #

        Ποιο είναι πιο πλατύ, το “μέτωπο ανατροπής”, ή το “αντιφασιστικό μέτωπο”; Το αντιφασιστικό μέτωπο περιλαμβάνει εργάτες αγρότες, μικροαστούς, μεσαία στρώματα και αφήνει απέξω μόνο τη μεγαλοαστική τάξη κι αυτή όχι όλη.
        Σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε ο Ντιμιτρόφ : “Ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική διχτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστηριακού κεφαλαίου”.
        Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με το Λένιν, το “μέτωπο” ανατροπής (αν μιλάμε για ανατροπή του καπιταλισμού και όχι μιας “κακής” καπιταλιστικής κυβέρνησης για να έρθει μια “καλή”) αποτελείται από “το προλεταριάτο και τα μισοπρολεταριακά στοιχεία του πληθυσμού”.
        Οι περισσότεροι έχετε μπερδευτεί, επειδή το ΚΚΕ, “διορθώνοντας” το Λένιν, καλεί στην ανατροπή και όλους τους μικροαστούς και τα μεσαία αστικά στρώματα. Αλλά, ακόμα και μ’ αυτή τη συλλογιστική, πάλι το αντιφασιστικό μέτωπο είναι άπειρα πλατύτερο από το “μέτωπο ανατροπής”.
        Εσύ θέλεις το αντιφασιστικό μέτωπο να είναι κομμάτι του μετώπου ανατροπής, «μια δράση επιμέρους του μετώπου ανατροπής». Αυτόματα, αποκλείεις από την πάλη κατά του φασισμού, όλους όσους δεν είναι υπέρ της ανατροπής του καπιταλισμού! Το ΕΑΜ στην Κατοχή ήταν ένα ενιαίο απελευθερωτικό μέτωπο στο οποίο έπαιρναν μέρος όσοι ήθελαν να χτυπήσουν τους κατακτητές. Αλίμονο, αν έβαζε σαν όρο ότι θα έπαιρναν μέρος μόνο όσοι ήταν υπέρ της ανατροπής του καπιταλισμού. Τέτοιες απόψεις είχαν μόνο οι τροτσκιστές και οι αρχειομαρξιστές και γι’ αυτό δεν πήραν μέρος στην Αντίσταση. Από την άλλη μεριά, ακριβώς επειδή το ΚΚΕ (και όλη η 3η Διεθνής) είχε πιάσει σωστά το ζήτημα του αντιφασισμού (και δεν τον στένευε στα πλαίσια του ταξικού αγώνα) μπόρεσε να γίνει το ρωμαλέο κίνημα της Αντίστασης και να δοθούν γερά χτυπήματα στο φασισμό και συγχρόνως να προετοιμαστεί το έδαφος για τη Λαοκρατία. Το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα, είναι θέμα άλλης συζήτησης.
        Πώς εξηγείται αυτό το από πρώτη ματιά, παράδοξο : το ΚΚΕ, που κάποτε ήταν υπέρ του αντιφασιστικού μετώπου και σήμερα υμνεί τη «δοξασμένη Εθνική Αντίσταση», να θέλει ο αντιφασιστικός αγώνας να στενέψει στα όρια της «ανατροπής»; Κατά τη γνώμη μου, αυτό οφείλεται στο ότι το ΚΚΕ της Κατοχής ήθελε, μέσω του ΕΑΜ, να διαπαιδαγωγηθεί ο λαός και να καθοδηγηθεί στο να πάρει την εξουσία με ένα λαϊκό στρατό και να κυβερνήσει ο ίδιος. Το σημερινό ΚΚΕ, θέλει να πάρει την εξουσία όχι ο λαός, αλλά, το ίδιο το ΚΚΕ, γι’ αυτό φτιάχνει τον ιδιωτικό, κομματικό του στρατό (ΚΝΕ και ΠΑΜΕ).
        Γι’ αυτό και όλη η περίεργη «ανοχή» του απέναντι στη Χ.Α. (λευκό του Χαλβατζή στην Επιτρπή Δεοντολογίας της Βουλής για τη συμπεριφορά των χρυσαυγιτών βουλευτών, γιατί, λέει, το θέμα χρειάζεται νηφαλιότητα και προβληματισμό – μη υποβολή μήνυσης της Κανέλλη στον Κασιδιάρη για τις σφαλιάρες – δήλωση του Χαλβατζή πως δεν υποστηρίζουν την άποψη να βγει η ΧΑ εκτός νόμου – και φυσικά το να δώσει ο Σιφωνιός μικρόφωνο στον Κασιδιάρη και να τον χειροκροτάει).
        Η άνοδος του φασισμού απαιτεί την άμεση δημιουργία ενός πλατιού («αταξικού»), αντιφασιστικού μετώπου και την άμεση έναρξη προπαγάνδισης του συνθήματος για μια παλλαϊκή πολιτοφυλακή που θα αντικαταστήσει την αστυνομία, ώστε να αντικατασταθεί το ένοπλο αυτό σώμα από μια οργάνωση του ένοπλου λαού. Το ΚΚΕ δεν μπορεί να μην είναι απόλυτα αντίθετο και στα δύο αυτά μέτρα, γιατί και τα δύο σημαίνουν την αυτοοργάνωση του λαού και τον εξοπλισμό του.

    • Trash Νοεμβρίου 28, 2012 at 5:24 μμ #

      @Υ:
      Σου έγραψε ένας άνθρωπος, πως η αντιφασιστική πάλη, γενικά και αόριστα (χωρίς δηλαδή ταξικό πρόσημο) είναι λάθος, του αφιερώνεις μία ολόκληρη ανάρτηση για να τον κράξεις για αυτό, και καμμία δεκαριά σχόλια μετά όχι μόνο δέχεσαι την τοποθέτηση του σαν σωστή, αλλά την διεκδικείς και για τον πολιτικό σου χώρο!
      -Ολα αυτά στην ίδια κουβέντα!
      -Στην ίδια ανάρτηση!
      Την πατάτα την καταλαβαίνεις προφανώς και μόνος σου…

      • Y Νοεμβρίου 28, 2012 at 6:25 μμ #

        αυτόν περιμέναμε να μας πει ότι αντιφασιτική πάλη έχει ταξικό πρόσημο?
        Η πράξη ομως το ΚΚΕ προς το παρόν είναι όχι στην αντιφασιστική πάλη μαζί με άλλους.
        Μόνο μόνοι μας ότι κάνουμε.
        Κι αυτήν είναι η αντίληψη που διασπείρεται δυστυχώς στο χώρο κι εκφράζει και ο Ψευδό φτάνοντας να γράψει ”ο αντιφασιστικός αγώνας είναι λάθος”.
        Είναι μια εντελώς λαθεμένη αντίληψη.

      • ΨΕΥΔΟΑΙΣΤΕΡΟΣ Νοεμβρίου 28, 2012 at 8:47 μμ #

        ρε Υ μην πουλας πρεζα στο λα.οσο εσυ δεν παραδεχσαι οτι διορθωσατο λαθος μου εγω θα σε λεω εμπορο ναρκωτικων κ γκαιμπελς

      • Y Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:01 μμ #

        Κάθε φορά που θα γράφεις μία από τις ηρωικές μπούρδες σου θα την κοτσάρω στον τίτλο. Και μετά διορθωνέ την εσύ από κάτω.

      • Trash Νοεμβρίου 30, 2012 at 9:56 πμ #

        @Υ:
        Συγνώμη για την έκφραση, αλλά συνεχίζεις την πατατιά.
        Εάν δεν περίμενες (και δεν έχω λόγο να σε αμφισβητήσω) αυτόν για να σου πει πως η ταξική πάλη πρέπει να έχει ταξικό πρόσημο, και άρα συμφωνείς μαζί του, προς τι η ανάρτηση;
        Θεωρείς τους αναγνώστες σου ηλήθιους που δεν καταλαβαίνουν τι γράφεις;
        Αν έχεις πρόβλημα με την αντιφασιστική πολιτική του ΚΚΕ, κάτσε και κάνε μία κριτική πάνω σε αυτήν, να δούμε τι ψάρια θα πιάσεις. Το συγκεκριμένο όμως ποστ είναι τουλάχιστον εκτός τόπου και χρόνου, ενώ αυτά που λες παρακάτω δεν έχουν αρχή μέση και τέλος.

  8. Y Νοεμβρίου 28, 2012 at 5:03 μμ #

    Δελτίο Τύπου:
    Kαλό προ-συνεδριακό διάλογο! Άντε μπας και δούμε άσπρη μέρα! http://mao.gr/19-synedrio-kke/

    Ανακοίνωση ΕΛΕ για το Γιουρογκρουπ http://elegr.gr/details.php?id=386

    Μπανγκ μπανγκ στη Ολλανδία http://news.radiobubble.gr/2012/11/17.html

    Ο δικηγορικές που θησαυρίζουν μυνήοντας κράτη http://www.publicserviceeurope.com/article/2786/profiting-from-injustice-international-investment-treaties

  9. fuente ovejuna Νοεμβρίου 28, 2012 at 9:14 μμ #

    Aν ειναι δυνατον.κοιτα “”””””θεμα”””””
    δεν διαβαζω καν τα σχολια.
    αλλα η ξεφτιλα σας εχει παρει τεραστιες διαστασεις.
    βγητε εξω ρε στον κοσμο και σταματηστε να βαυκαλιζεστε.
    ο αλλος ανεβασε ενα σχολιο χωρις λεπτομερεια και συγκροτηση,κοτσαρει και το “φιλος του κκε” και εβγαλε θεμα!ΞΕΦΤΙΛΕΣ.
    απλα τραγικο.

    • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Νοεμβρίου 28, 2012 at 9:59 μμ #

      οντως τρατζικ

  10. R.L. Νοεμβρίου 28, 2012 at 9:57 μμ #

    Φουεντε παλιοφιλε…………..τι κανεις????????????ολα καλα?????????
    ΠΕΣ ΤΑ ΠΕΣ ΤΑ.Η ΠλΗΡΗΣ ΚΑΤΑΡΡΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥΣ ΤΟΥ ΓΚΡΑΝΜΑ
    να σαι καλα κ να μας γραφεις που κ που.

    • Y Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:03 μμ #

      Το κύρος του Γκράνμα. Μάλιστα. Κι είχαμε όλοι μια φαγούρα.

      • R.L. Νοεμβρίου 28, 2012 at 10:48 μμ #

        Υ ειναι λογικο εσυ να μην εχεις φαγουρα.εσυ το εχεις κανει τσιφλικι σου εδω κ διαφεντευεις αφου εχεις εξορισει καθε διαφορετικη αποψη πλην του ΛΑΘΡΑΑΓΝΩΣΤΗ ο οποιος εχει βιτσιο μαλλον.
        δε σε ενοχλει κανεις πλεον κ για αυτο εχεις ξεσαλωει.βεβαια εγω σε θεωρω τελειωμενη υποθεση γιαυτο κ δε γουσταρω ν κανω αντιπαραθεση με την παρτη σου απο παλια.
        καλη συνεχεια σε αυτους που σε δαβαζουν.θαχρειαστουν ολλα χαπια

  11. λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 28, 2012 at 11:31 μμ #

    Νέο έγκλημα σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων ετοιμάζει η κυβέρνηση!
    (Την επαναγορά των ομολόγων του χρέους θα την κάνουν οι τράπεζες και τα ταμεία.
    Όχι τι νομίζατε!)

    http://bit.ly/V3EAw3

  12. macgiorgosgr Νοεμβρίου 29, 2012 at 1:56 πμ #

    Πουθενάδες Πασόκοι* Ανταρσύτες.

    Ρε μαλάκα, κάνει άρθρο το σχόλιο. Μιλάμε για τεράστια πολιτική αντιπαράθεση. Ζούμε μεγάλες στιγμές.

    *ΣΕΚ

    • Y Νοεμβρίου 29, 2012 at 10:26 πμ #

      έτσι έτσι αγανάκτησε!

  13. λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 29, 2012 at 9:31 πμ #

    Περί αντιφασιστικού μετώπου
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7169443

    • Κάρολος Δεκεμβρίου 4, 2012 at 4:47 μμ #

      Ο λαθραναγνώστης μας παραπέμπει σε ένα δημοσίευμα του Ριζοσπάστη με ημερομηνία 29/11/2012, που υπογράφει ένας «Θ.Μπ.», με τίτλο «Για τα περί “αντιφασιστικού μετώπου”. Ας το δούμε αναλυτικά.
      1) Γράφει ο «Ρ» : «προβολή της εγκληματικής δράση της από τα ΜΜΕ». Η «προβολή» ενός θέματος μπορεί είτε να το εκθειάζει προβάλλοντάς το, είτε να το στιγματίζει. Δε νομίζω ότι ο «Ρ» μπορεί να κατηγορήσει τα ΜΜΕ ότι εκθείαζαν τη ΧΑ για τη δράση της. Άρα, πρόβαλαν τη δράση αυτή, στιγματίζοντάς της, όπως εξάλλου έκανε και ο ίδιος ο «Ρ». Μπορεί, βέβαια, η «προβολή» να έχει την έννοια ότι την ανέφεραν απλώς, οπότε πάλι δεν είναι κολάσιμο, γιατί ο δημοσιογράφος οφείλει να ενημερώνει τον κόσμο και καλά κάνει. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η «προβολή από τα ΜΜΕ της εγκληματικής, κλπ.» είναι φάουλ, γιατί, γράφοντας «ΜΜΕ» έπρεπε να περιλαμβάνουν και το Ριζοσπάστη. Το ΚΚΕ, όμως, φαίνεται πως υιοθετεί το σύνθημα των αναρχικών «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», εξαιρώντας μόνο το Ριζοσπάστη.
      Αυτά, όμως, τα άθλια «ΜΜΕ» (όπως είδαμε, δεν εξαιρείται ο Ριζοσπάστης), με το να «προβάλλουν» τη δράση της ΧΑ, «έδωσαν πάτημα σε μια σειρά αστικά κόμματα και φορείς να κρούουν κώδωνα κινδύνου, να μιλάνε για τον κίνδυνο εκφασισμού του, λεγόμενου, δημόσιου βίου». Στα «αστικά κόμματα», ως γνωστόν, περιλαμβάνονται ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΛΗΝ ΚΚΕ. Κι αυτά τα «αστικά κόμματα» υπέπεσαν στο παράπτωμα να «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» για «κίνδυνο εκφασισμού του, λεγόμενου, δημόσιου βίου». Αφήνουμε το «λεγόμενου», που μπορούμε να το καταχωρίσουμε στα τρελά του «Ρ» (τι άλλο από «δημόσιος βίος» είναι το κυνήγι των μεταναστών μέρα μεσημέρι, οι λαϊκές αγορές, οι επιθέσεις σε σπίτια και μαγαζιά μεταναστών, οι επιθέσεις σε πολίτες που βρίσκονταν σε τέτοια μαγαζιά, κλπ., κλπ.) και ας δούμε παραπέρα.
      Όταν τόσα και τόσα συμβαίνουν κάθε μέρα, όταν η ΧΑ έχει φτάσει σε διψήφιο νούμερο, δεν πρέπει κανείς να «κρούει τον κώδωνα του κινδύνου», ή, πρέπει ο «κώδωνας» και η «κρούση» του να είναι αποκλειστικό προνόμιο του «κόμματος της εργατιάς»; Μα, αυτό το κόμμα κρατάει απέναντι στη ΧΑ μια «περίεργη» στάση : από τη μια, καταγγέλλει τη στάση της, σαν αντεργατική, αντικομμουνιστική και ρατσιστική και από την άλλη, αφήνει τη ΧΑ να βγάζει λόγους στους χαλυβουργούς (και τον κ. Σιφωνιό, φαντάζομαι από τυπική ευγένεια μόνο, να χειροκροτεί τον κ. Κασιδιάρη), και δια του κ. Χαλβατζή ψηφίζει λευκό στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, που ήλεγχε την (εγκληματική) δράση των χρυσαυγιτών βουλευτών (είχε προηγηθεί ο ξυλοδαρμός της κας Κανέλλη από τον Κασιδιάρη), δηλώνοντας ότι το πράγμα απαιτεί «νηφαλιότητα και προβληματισμό» και λέγοντας ότι δεν πρέπει η ΧΑ να βγει εκτός νόμου.
      2) Η θεωρία των «δύο άκρων» δεν είναι καμιά ευρεσιτεχνία της ΝΔ, είναι μια πραγματικότητα : τα δύο άκρα είναι ο φασισμός και ο κομμουνισμός, η αντεπανάσταση και η επανάσταση. Και τα «δύο άκρα» θέλουν να καταλύσουν την αστική δημοκρατία, οι φασίστες για να την αντικαταστήσουν με τη φασιστική δικτατορία, την «ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου», κατά τον Ντιμιτρόφ και οι κομμουνιστές για να την αντικαταστήσουν με τη δικτατορία του προλεταριάτου, που θα καταργήσει την εκμετάλλευση. Στη μέση βρίσκονται τα αστικά κόμματα, που επιμένουν ότι η αστική δημοκρατία είναι ο καλύτερος τρόπος κυριαρχίας της αστικής τάξης και οι σοσιαλιστές που νομίζουν ότι η θέση της εργατικής τάξης μπορεί να βελτιωθεί με μεταρρυθμίσεις και δε χρειάζεται να πάρει την εξουσία το προλεταριάτο.
      3) Το να βλέπεις ότι από τη μια η κυβέρνηση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) «στρώνει το έδαφος» στη ΧΑ και από την άλλη να κατηγορείς ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ γιατί μιλάνε για «αντιφασιστικό μέτωπο» σημαίνει ότι είσαι τελείως εκτός πραγματικότητας και σεχταριστής του χειρότερου είδους, ή … ένας θεός ξέρει γιατί το κάνεις.
      Προβάλλεται όμως και μια δικαιολογία : η ΧΑ είναι «τραμπούκος του ίδιου του συστήματος που πιστά υπηρετούν και οι υπόλοιποι».
      Αυτή είναι απόλυτα τροτσκιστική ή αναρχική (ή, αναρχοτροτσκιστική) αντίληψη, που ήταν πάντοτε κατά των Λαϊκών Μετώπων (τα οποία γίνονταν ακριβώς στη βάση όχι του ποιος υπηρετεί το σύστημα – πιστά ή μη πιστά – αλλά, στη βάση του πώς θέλει να δουλεύει αυτό το σύστημα, με φασιστική δικτατορία ή με αστική δημοκρατία).
      Η σημερινή θέση του ΚΚΕ είναι η απόλυτη άρνηση του ΕΑΜ της Κατοχής και της θέσης της 3ης Διεθνούς για τα αντιφασιστικά Λαϊκά Μέτωπα.
      4) Γράφει ο κ Θ.Μπ. : «Η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής πρέπει να γίνει πολιτικά, μέσα από το ίδιο το εργατικό, λαϊκό κίνημα, τις δομές και τους φορείς του, στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές …».
      Ο ίδιος, όμως, κ. Θ. Μπ. γράφει, ως «Θανάσης ΜΠΑΛΟΔΗΜΑΣ», πάλι στο Ριζοσπάστη, πριν από μια βδομάδα (22/11/2012) : «προσφυγή και στη Δικαιοσύνη για εγκληματικές πράξεις (της ΧΑ)». Ποια ακριβώς είναι η θέση του ΚΚΕ; Τείνω να πιστέψω ότι είναι η πιο πρόσφατη : αποτάσσομεν την σατανικήν αστικήν δικαιοσύνην! Η κυρία Κανέλλη, πάντως, δεν έκανε μήνυση, γιατί, όπως είπε, θεωρεί τον Κασιδιάρη «μύγα». Ε, βέβαια, να μην τα βάλουμε τώρα και με τις μύγες! Απαιτείται λίγη σοβαρότητα!
      5) Και φτάνουμε στο βασικό λόγο άρνησης του «αντιφασιστικού μετώπου».
      Γράφει ο «Ρ» : « (Η αντιμετώπιση της ΧΑ, θα γίνει) όχι μέσα από κραυγές για “αντιφασιστικό μέτωπο”, όπου σε αυτό μετέχουν μια σειρά παράγοντες του αστικού πολιτικού κόσμου: Υπουργοί, βουλευτάδες και δημαρχαίοι του, φιλάνθρωποι πρόεδροι ευαγών ιδρυμάτων και ΜΚΟ, διάφοροι που ουσιαστικά υπερασπίζονται τα ίδια με τους χρυσαυγίτες συμφέροντα, και ψάχνουν ευκαιρία να «ξεπλυθούν» στα μάτια του λαού, αυτόν που χαντάκωσαν χρόνια ολόκληρα με την πολιτική τους, και τώρα ακόμα περισσότερο όσο η κρίση τους βαθαίνει».
      Εδώ γίνεται ένα απαράδεκτο άλμα προς την «ταξική» τοποθέτηση του ζητήματος : μία ιδιότητα του μέρους προβάλλεται σε αντίθεση με το όλο, που δεν την έχει και μ’ αυτή την ταχυδακτυλουργία αντιπαρατίθεται το μέρος στο όλο και διακηρύσσεται, θριαμβευτικά ότι το όλο δεν μπορεί να υπάρξει, μια και την ιδιότητα αυτή την έχει μόνο ένα μέρος και δεν είναι ιδιότητα του όλου.
      Είναι σα να λέμε ότι πώς μπορούν οι εργαζόμενοι να αγωνιστούν όλοι μαζί για τη μείωση των ωρών εργασίας μια και δεν έχουν όλοι τον ίδιο μισθό.
      Να συμφωνήσω ότι υπουργοί, βουλευτάδες και δημαρχαίοι (αλήθεια, το ΚΚΕ δεν έχει «βουλευτάδες» και «δημαρχαίους»; – νομίζω ότι το ΄89 είχε και υπουργούς) έχουν κοινά οικονομικά συμφέροντα με τους χρυσαυγίτες, αλλά, σίγουρα, δεν είναι όλοι υπέρ μιας φασιστικής δικτατορίας (αντίθετα, το ΚΚΕ θα πρέπει να θυμάται και το Μεγκίστου και το Βιντέλα και το Γιαρουζέλσκι).
      6) Παρακάτω έχουμε την ίδια λαθροχειρία : στη θέση των πραγματικών «δύο άκρων» στον πολιτικό τομέα, φασισμού και κομμουνισμού, ο Ριζοσπάστης βάζει τα «δύο άκρα» στον οικονομικό τομέα, το κεφάλαιο και την εργασία.
      Αλλά, υπάρχει και κάτι άλλο που ενοχλεί το Ριζοσπάστη : ότι ζητούν μερικοί να καταδικαστεί η βία «από όπου κι αν προέρχεται». Το ΚΚΕ θεωρεί δικαιολογημένη μόνο τη δική του βία.
      Οι δήθεν λενινιστές, βρίσκονται μίλια μακριά από το Λένιν, που αποκήρυσσε τη βία, στις Θέσεις του Απρίλη, λέγοντας πως «όσο είμαστε μειοψηφία, δουλειά μας είναι να κάνουμε κριτική και να εξηγούμε τα λάθη, κηρύσσοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να περάσει όλη η κρατική εξουσία στα Σοβιέτ των εργατών βουλευτών, έτσι που οι μάζες με την πείρα τους να απαλλαγούν από τα λάθη τους».
      Ο «Ρ», όμως, αντιπαραθέτει στις «επιθέσεις και τους τραμπουκισμούς των ναζιστών χρυσαυγιτών» την «απεργία, τη διαδήλωση, την κατάληψη». Η απεργία και η διαδήλωση δεν είναι βίαιες ενέργειες. Αν με τη λέξη «κατάληψη» εννοούν την κατάληψη εργοστασίων, μπορεί να είναι παράνομη ενέργεια, αλλά, απόλυτα δικαιολογημένη στη μάχη κεφάλαιου-εργασίας. Το ΚΚΕ, όμως, δικαιολογεί ΟΛΕΣ τις καταλήψεις, οι οποίες στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν έχουν καμιά σχέση με την πάλη της εργατικής τάξης με την αστική, αλλά, είναι αντιδράσεις στον οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό του αραχνιασμένου οθωμανικού οικοδομήματος που λέγεται «ελληνικό κράτος» και γίνονται για να διαφυλαχθούν προνόμια.
      Και μια και έγινε η λαθροχειρία (να περάσουμε από τον πολιτικό τομέα στον οικονομικό), ο «Ρ» μπορεί να γράφει με, θράσος, ότι οι «ανησυχούντες δημοκράτες» προπαγανδίζουν την «υποταγή της εργασίας στο κεφάλαιο»! Ας μην τολμήσει, λοιπόν, κανένας δημοκράτης, που δεν είναι υπέρ της ανατροπής του καπιταλισμού, να εκφράσει την ανησυχία του για την άνοδο της ΧΑ, γιατί καθίσταται ύποπτος ότι ζητάει την υποταγή της εργασίας στο κεφάλαιο. Και, φυσικά, να μην τολμήσει και συγκρίνει τη βία του ιδιωτικού στρατού του ΚΚΕ (κνατ και ΠΑΜΕ) με της Χρυσής Αυγής. Αυτή είναι πάντα δικαιολογημένη «προς όποιον και αν στρέφεται», είναι για το καλό του λαού.
      7) Και μια και απορρίφθηκε το αντιφασιστικό μέτωπο, τι γίνεται με τη ΧΑ; Θα «τεθεί στο περιθώριο» με τη Λαϊκή Συμμαχία και την «ταξική πάλη με στόχο την εξουσία». Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο στη ΧΑ από το να μεταθέτεις την περιθωριοποίησή της στο χρονικό σημείο, όπου η «ταξική πάλη» θα πάρει τη μορφή της Λαϊκής Συμμαχίας, δηλαδή, στο σημείο που το κόμμα του 5% θα είναι έτοιμο να πάρει την εξουσία. Θα ήθελα να τελειώσω με τη λαϊκή ρήση «Ζήσε, μαύρε μου, να φας τριφύλλι», αλλά, ίσως είναι άπρεπο να καλαμπουρίζει κανείς μπροστά στην απροκάλυπτη άρνηση του ΚΚΕ για «αντιφασιστικό μέτωπο».

  14. Ιακωβος Δανιηλίδης Νοεμβρίου 29, 2012 at 11:33 πμ #

    Ζω σε μια πόλη της Πελλοπονήσου, πόλη πρώην ΠΑΣΟΚΩΝ, κατά κοινή ομολογία συντηρητικών όσο δεν πάει, που όμως πάντα φορούσαν το προσωπείο του προοδευτικού (ΠΑΣΟΚ γαρ) και τους άρεσε.
    Στις εκλογές όλοι αυτοί είδαν, δήθεν έντρομοι, τα παιδιά τους (καμιά 15ρια, όχι παραπάνω), τα παιδιά των γειτόνων, των φίλων τους, να σκάνε μύτη με μπλουζάκια Χ.Α. στα εκλογικά κέντρα. (Εντάξει τα παιδιά δεν έγιναν και κομμουνιστές, αλλά και πάλι, να σου χαλάει το μαλακισμένο το προσωπείο που με τόση τέχνη έφτιαξες, ξεσηκώνοντας τσιτάτα του Ζιβάγγο, και ειδικά τώρα που αποφάσισες να γίνεις ντούρος αριστερός (Εκτός Κομμουνιστικών Μαλακιών), είναι ενοχλητικό…)
    Η Χ.Α. στήθηκε στην περιοχή αυτή από παιδιά ΠΑΣΟΚΩΝ, μέσα σ την νύχτα, χωρίς η πόλη να το πάρει χαμπάρι. Καθοδηγητές και αιμοδώτες (οικονομικά) φέρονται να είναι ο πιο επιφανής επιχειρηματίας της περιοχής (άνθρωπος της νύχτας και τοπικός παράγοντας, όπως συμβαίνει πάντα στην επαρχία) και ο δήμαρχος της πόλης. Αυτά βέβαια τα ξέρουν κάποιοι που δουλεύουν νύχτα και κάποιοι που θέλουν να τα δουν. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει (ή δεν θέλει να) πάρει χαμπάρι.

    Στο προκείμενο:
    Ο δήμαρχος διακυρήττει πως θα καθαρίσει την πόλη από τους μετανάστες, αλλά και θα περιορίσει την δράση της Χ.Α., γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίρνει τον νόμο στα χέρια του. (Απίστευτο πόσα ιδεολογήματα περνάς σε μια γραμμή και πως αβαντάρει στην ουσία τους φασίστες:
    Οι μετανάστες είναι το πρόβλημα, αφήστε τους θεσμούς του κράτους να σας προστατέψουν, το θέμα με την Χ.Α. δεν είναι τι είναι και τι κάνει, αλλά ότι δεν έχει την δικαιοδοσία να το κάνει, εξίσωση της Χ.Α. με όποιον αγωνίζεται…)
    Με αφορμή, λοιπόν αυτό, το περιβάλλον του δημάρχου (των ελαστικών σχέσεων, των απλήρωτων συμβασιούχων, των χαρατσιών και των αυξήσεων σε δημοτικούς φόρους για νερό και ρεύμα) ήδη διαρρέει πως ο δήμαρχος πρωτοστατεί στον πόλεμο ενάντια στην φασιστική απειλή στην πόλη μας και καλεί όλους όσους είναι αντίθετοι με την ιδεολογία του φασισμού να συμπορευτούν μαζί του.

    Προφανώς όλο αυτό δεν είναι αυτό που εννοεί κανείς αντιφασιστικό μέτωπο και δεν προσπαθώ να ανοίξω ήδη ανοιχτές πόρτες, αλλά πρακτικά και με δεδομένο πως όλα αυτά τα ξέρουν λίγοι και αφού δεν μπορώ να πω πως ο επιχειρηματίας χρησιμοποιεί τους Χ.Α.ήτες σαν ΄΄προσωπάρχες΄΄ (από αυτούς που είχαν οι φαραώ στις πυραμίδες), στην εταιρία με ενοικιαζόμενους (σκλάβους) μετανάστες που έχει, πως θα αντιμετωπίσω το ζήτημα του φασισμού μέσα σε κάτι τόσο θολό, αν δεν βάλω το ζήτημα όπως πρέπει, ότι δηλαδή:

    ΕΙΝΑΙ ΣΚΥΛΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ και γι΄αυτό είναι ένα με το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ (δημαρχους, βουλευτάδες, υπουργούς) και άρα εγώ θα φτιάξω μέτωπο που θα καταργήσει πρώτα απ όλα τα αφεντικά τους (σαν αυτόν που τους έφτιαξε στην πόλη μου τώρα που τους χρειάζεται) και άρα και το άχρηστο πολιτικό προσωπικό τους και τους ακόμα πιο άχρηστους μπράβους τους.
    Και ότι το μέτωπο που θα φτιάξω πρέπει να έχει σαν στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΗΣ, ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, που για μένα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ;

    Υ.Γ. Από τώρα λέω πως με …..xxx δεν συνομιλώ, γι΄αυτό όσοι προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι μετενσάρκωση του Μαρξ, (αλήθεια γιατί τον λέτε ΟΑΚΚΕίτη, ….xxxxxx;) τους παρακαλώ να μην ασχοληθούν με αυτό το σχόλιο.

    • κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας Νοεμβρίου 29, 2012 at 12:32 μμ #

      να σε ρωτήσω κάτι

      το να καταργήσουμε τα αφεντικά τους θα γίνει βγάζοντας ένα νομικό κυβερνητικό έγγραφο ή συντάσσοντας ένα διάταγμα που θα καταργεί την ατομική ιδιοκτησία, τα δσ των Α.Ε. κτλ ?

      ή μήπως υπάρχει μια εν κινήσει πολεμική διαδικασία διαρκούς αντιπαράθεσης σε πολλαπλά γήπεδα που πρέπει να συντονιστεί και να φέρει τον στόχο της κατάργησής τους?

      γιατί το βίαιο τσάκισμα των σκυλιών που φυλάνε τα αφεντικά δεν μπορεί να υπολογιστεί ως βήμα και ως “άνοιγμα της πόρτας” για την κατάργησή τους?

      • Ιακωβος Δανιηλίδης Νοεμβρίου 29, 2012 at 1:12 μμ #

        Δεν προλαβαίνω τώρα, αλλά μόνο αυτό:
        1. το ερώτημα είναι λίγο προβοκατόρικο. Ξέρεις πολύ καλά πως είναι απλά ηλίθιο (ή κάλυμένη προδοσία) να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο.
        2. ναι, και πιστεύω πως συντονίζεται καλύτερα αν σε κάθε τι που συμβαίνει αναδεικνύεις την αιτία. Θεωρώ πως είναι πιο αποτελεσματικό να χτυπάς στον κορμό του δέντρου, από το να κόβεις σιγά σιγά τα κλαράκια. Εννοείται βέβαια πως αν τα κλαριά σε εμποδίζουν να φτάσεις στον κορμό, το εκτιμάς και στοχεύεις κατάλληλα. Ξέροντας όμως πάντα τον στόχο σου που είναι ο κορμός. Όταν δε θέλεις να φέρεις και άλλους μαζί σου, τους λες πως στόχος πρέπει να είναι ο κορμός κι ασ θέλουν αυτοί να κόψουν μόνο τα κλαδιά. Τους λες δηλαδή πως με άθικτο τον κορμό, κλαδιά θα ξαναπεταχθούν.
        3.΄΄ το ανοιγμα της πόρτας΄΄ πήγαινε αλλού. Δεν διαφωνώ με το τσάκισμα των σκυλιών και από όσο ξέρω δεν περνάνε και τόσο καλά, άσχετα αν κάποια πράγματα δεν μαθαίνονται. Με το να σηκώσω κίνημα για το αποτέλεσμα, αφήνοντας πιο πίσω την αιτία που το γεννά έχω θέμα.

        Μπορεί αργότερα πιο αναλυτικά

      • Κώστας Νοεμβρίου 29, 2012 at 6:17 μμ #

        Το βίαιο τσάκισμα των (χρυσαυγίτικων) σκυλιών που φυλάνε τα αφεντικά, μπορεί να υπολογιστεί ως βήμα και ως “άνοιγμα της πόρτας” για την κατάργηση των αφεντικών, όσο υπολογίστηκε ως τέτοιο βήμα και το τσάκισμα των άλλων σκυλιών των αφεντικών, των μπάτσων!
        Με λίγα λόγια βλέπεις τα κλαδιά και χάνεις τον κορμό! Κατά παράφραση του «βλέπεις το δέντρο και χάνεις το δάσος»!
        Δεν θα στρώσουμε χαλί να περνούν οι χρυσαυγίτες, θα τους τσακίζουμε όταν μας επιτίθενται, αλλά δεν υπάρχουν, Κομμάντο, οι προϋποθέσεις για ένοπλο αγώνα με το σύστημα, που εκτός από μνημόνια εκτρέφει και φασίστες!
        Θα τους πολεμήσουμε και τους δυο αλλιώς προς το παρόν. Όχι με ένα νομικό κυβερνητικό έγγραφο ή συντάσσοντας ένα διάταγμα που θα καταργεί την ατομική ιδιοκτησία (αυτό αποκόμισες από τα γραφόμενα του Ι. Δανιηλίδη?)
        Θα τους πολεμήσουμε με συστηματική δουλειά αφύπνισης και ριζοσπαστικοποίησης στις γειτονιές και κυρίως στους τόπους δουλειάς εκεί, που στο καμίνι λυγίζει το σίδερο. Να δείξουμε στον αμφιταλαντευόμενοι ότι για την ανεργία υπεύθυνο είναι το καπιταλιστικό αφεντικό και όχι ο μετανάστης. Να δείξουμε ότι για το κλείσιμο του μαγαζιού υπεύθυνο είναι το καπιταλιστικό σύστημα σε κρίση, που καταστρέφει την αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων για να διασωθούν τα μεγάλα αφεντικά! Να δείξουμε ότι η αιτία της ανασφάλειας της γιαγιάς, του παππού, του φαμελιάρη είναι η ισοπεδωτική πολιτική του οικονομικού συστήματος στο όνομα του οποίου πίνει νερό η Χρυσή Αυγή και όχι μόνον αυτή αλλά και ο «σοσιαλιστής» Μπένυ, για παράδειγμα, που προτείνει να τεθεί εκτός νόμου η Χ.Α. (γιατί του χαλάει την αισθητική και γιατί του παίρνει την εκλογική πελατεία, προφανέστατα!)
        Τα ξέρεις αυτά, αλλά τα προσπερνάς γιατί έχεις βάλλει άλλες προτεραιότητες…
        Οι τυφλές “ηρωϊκές” πράξεις μπορούν να προσφέρουν προσωπική ή και συλλογική εκτόνωση, δεν παράγουν όμως σίγουρο έργο σε όφελος του λαϊκού κινήματος. Μπορεί να φέρνουν και το αντίθετο αποτέλεσμα. Ένα τέτοιο μπορεί να είναι μια πιθανή ηρωοποίηση των χρυσαυγιτών. Ξαναρωτώ, το θεωρείς απίθανο? Και τότε?
        Να ενθαρρύνουμε λοιπόν τον κόσμο να βγαίνει στην επιφάνεια, να συμμετέχει ο ίδιος σε ότι τον αφορά στην καθημερινότητά του.
        Ο ίδιος ο λαός πρέπει να δει την αιτία των προβλημάτων του, και αυτός να τους βάλει στη γωνία. Και εκλογικά. Και τους πολιτικούς υπηρέτες των οικονομικών αφεντικών και τα σκυλιά τους, τους χρυσαυγίτες!
        Αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος.

    • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Νοεμβρίου 29, 2012 at 1:52 μμ #

      Ιακωβε μια ερωτηση:ποια ειναι η εμφανιση κ η δραστηριοτητα των φασιστων τα τελευταια χρονια;ειχαν κινησεις περιεργες,δραστηριοτητες κ τετοια;θελω να πω,υπηρχαν αυτα κ πριν τις εκλογες κ απλα εκτιναχθηκε η δημοσιοτητα τους μετα;
      τελος κ συγνωμη για τη ζαλαδα,οταν ηταν σε αναπτυξη το συντομοτατο κινημα των πλατειων αυτοι ειχανε εμφανιστει εκει περα;

      • Ιακωβος Δανιηλίδης Νοεμβρίου 30, 2012 at 10:48 πμ #

        Ανύπαρκτη στα φανερά.
        Αυτό που φαίνεται είναι πως το παιχνίδι παίχτηκε ως εξής:
        Εγώ που είμαι γνωστός θαμώνας-προστάτης ή ιδιοκτήτης του τάδε μαγαζιού (μπαρ, καφέ, κ.λ.π.) κερνάω και κανένα ποτάκι και πιάνω φιλίες (συνήθως 16-25 και όσο πιο αμόρφωτους και εξαθλιωμένους γίνεται) και παίζω το παιχνίδι της οικογένειας (Είμαστε μαζί, δεν μας πειράζει κανείς κ.λ.π.). Πολλές φορές βοηθάνε και τίποτα ντραγκάκια. Σαν το κόλπο με τους οργανωμένους οπαδούς με λίγα λόγια.
        Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η νύχτα. Οι Πακιστανοί έκαναν αυτό στο τάδε μαγαζί που είναι φίλος, Οι Αλβανοί κάνουν κουμάντο στην τάδε γειτονιά που έπρεπε να είναι ελευθερη (δηλαδή να κάνουμε κουμάντο εμείς… Ε, μετά το ονομάζεις και ΄΄Γαμώ τη μάνα μου΄΄ και δεν έχει κανείς πρόβλημα, πόσο μάλλον Χρυσή Αυγή που έχει και μια γκλαμουριά σαν όνομα.
        Και εννοείται όλα αυτά καθοδηγούμενα από αλλού. Πέσανε χοντρά λεφτά (και σε συνδέσμους οπαδών) και κατάλληλα άτομα.

        Ξαναλέω πως όλα αυτά είναι από σκόρπιες πληροφορίες (που βέβαια έρχονται από πολλές μεριές). Πιστεύω πως σε πολλές περιοχές, αν όχι παντού, παίζουν έτσι. Το θέμα είναι η δράση των ΄΄αφεντικών΄΄ για να φτιαχτεί το σκυλολόι και η παρέμβαση του πολιτικού τους προσωπικού που προσπαθει να βάλει τον μανδύα του αντιφασίστα,..

  15. Y Νοεμβρίου 29, 2012 at 12:26 μμ #

    Ευχαριστούμε για τη μαρτυρία Ιάκωβε. Νομίζω πώς αυτό ακριβώς πρέπει να κάνεις να δείξεις ότι είναι (ντόπια) σκυλιά των (ντόπιων) αφεντικών κι αυτό νομίζω ότι μπορεί να γίνει γράφοντας άρθρα στον τοπικό τύπο, μοιράζοντας φυλλάδια, κάνοντας εκπομπές στο ραδιόφωνο, στέλνοντας μέιλ κλπ. κλπ. Δε μπορεί όλο και κάποιοι παραπάνω θα πάρουν χαμπάρι αυτό που λες. Στη συνέχεια να υπάρξει αν γίνεται ενωτική κινητοποίηση αυτών που είναι τόσο ενάντια των ΧΑ όσο και του δημάρχου με σκοπό τον περιορισμό της ελευθερίας κινήσεων και δημόσιων εκδηώσεων της ΧΑ και την επίδειξη δύναμης ενός αντι-εργοδοτικού αντιμνημονιακού και αντιφασιστικού κινήματος στην πόλη. Η συνειδητοποίηση της ανάγκης του σοσιαλισμού θα έρχεται σε αυτή τη διαδικασία. Δε θα δουλέψει άμα ξεκινήσεις από εκεί. Απλά μια γνώμη από μακριά.

  16. κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας Νοεμβρίου 29, 2012 at 8:52 μμ #

    @Iάκωβε
    πάω πάσο για την ώρα αφού βλέπω πως συννενοηθήκαμε κάπως

    Δεν νομίζω βέβαια πως είναι έτσι τα πράγματα όπως τα παρουσιάζει η σχέση δέντρο/κορμός. Η σύγχρονη σχέση φασισμού/αστικού κράτους είναι πολύ πιο αλληλένδετη. Οι αυτόνομοι την ονομάζουν “κρατικοποίηση του εγκλήματος” -δες κάποια στοιχεία εδώ

    http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_52/i52_p11_pol.html

    http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_52/i52_p12_tak.html

    http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_44/i44_p05_crime.html

  17. Κώστας Νοεμβρίου 29, 2012 at 8:54 μμ #

    Τόση αντοχή στην κριτική και τόση ανοχή στην διαφορετική άποψη, έ παμμέγιστε?!
    Βλέπω αφαίρεσες από το συγκεκριμένο σχόλιό σου (Νοεμβρίου 29, 2012 στις 6:56 μμ #) τη δυνατότητά μου να απαντήσω εκεί!
    Κατά τα άλλα σας φταίει το ΚΚΕ, μόνιμο αγκάθι στο μάτι σας, ως φαίνεται!
    Βέβαια, ότι γουστάρετε κάνετε στο μπλογκ-άκι σας, δικό σας είναι εξ΄ άλλου, αλίμονο!
    Και μη φοβάσαι, δεν θα σας βάλει κανείς στάνταρντς, τα βάζετε μόνοι σας. Και είναι ανάλογα του ήθους σας!
    Συνεχίστε έτσι! Με άλλοθι την τσαντίλα (?)!

    • Κώστας Νοεμβρίου 29, 2012 at 8:56 μμ #

      Σ΄εσένα απευθύνομαι Υ, αν δεν το κατάλαβες!

      • Ιακωβος Δανιηλίδης Νοεμβρίου 30, 2012 at 10:14 πμ #

        Κώστα, όταν ένα σχόλιο είναι απάντηση σε απάντηση σχολίου, όπως π.χ. το δικό σου στις Νοεμβρίου 29, 2012 στις 6:17 μμ
        αυτομάτως το wordpress δεν δίνει την δυνατότητα για νέα απάντηση. Μάλλον το κάνει για να μην συνεχίζεται αυτό επ΄άπειρον, δεν ξέρω. Πάντως είναι κάτι που γίνεται αυτόματα…

  18. Υ Νοεμβρίου 29, 2012 at 11:13 μμ #

    τι μου τσαμπουνάς μωρέ σαχλαμάρα? Φαντάσματα βλέπεις? Τίποτα δεν αφαίρεσα. Άντε κάνε καμιά βόλτα να συνέλθεις.

  19. λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 30, 2012 at 10:27 πμ #

    Μάλλον τα λινκς προς τον 902, θα πρέπει να μπαίνουν πρώτα στο bit ly για συντόμευση,

    https://bitly.com/

  20. Y Νοεμβρίου 30, 2012 at 11:26 πμ #

    ή απλά να βάζουν τους μπλογκοτίτλους (όχι τους κανονικούς) στα λατινικά. Επίσης αγαπητοί ”αδικημένοι και λογοκριμένοι κομμουνισταράδες” (που άμα μπορούσατε κάτι σαν κι εσάς θα με στέλνατε Σιβηρία και μένα και όλη την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) όταν βάζετε πάνω από δυο λινκ πάει στα σπαμ. Και πρέπει να το δω μετά εγώ (άμα το δω) για το εγκρίνω.

    άλλη μία πολύ σωστή κινητοποίηση http://www.facebook.com/photo.php?fbid=3951245465625&set=a.1017683448408.2003189.1414770232&type=1&theater

    • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 30, 2012 at 11:39 πμ #

      Αυτό με τους μπλογκότιτλους δεν το κατάλαβα.
      Facebook δεν επιτρέπει ο σερβερ της εταιρίας θα το δω το απόγευμα στο σπίτι.
      Στη Σιβηρία θα πηγαίνατε αν είχατε αντεπαναστατική δράση και ασκούσατε καταστροφική κριτική.
      Θα το κάνατε???

  21. Y Νοεμβρίου 30, 2012 at 3:58 μμ #

    ”και ασκούσατε καταστροφική κριτική” Κριτική σε κάτι δογματικούς, σεχταριστές και κομματικούς σοβινιστές σαν κι εσένα θ’ασκούσαμε ναι αμείλικτη. Κι εσείς θα τη θεωρούσατε καταστροφική γι’αυτά που εμείς θα θεωρούσαμε καταστροφικά πλάνα σας. Οπότε θα μας στέλνατε Σιβηρία. Στη σοσιαλιστική κοινωνια όμως για την οποία αγωνιζόμαστε εμείς καμία κριτική δε θα είναι παράνομη.

    • Ένας Νοεμβρίου 30, 2012 at 4:01 μμ #

      Ναι ναι. Σε έχουμε δει και στο blog. Έτσι και ήσουνα εσύ σε θέση εξουσίας τρομάζω να φανταστώ τί θα συνέβαινε στους άλλους. Ο Πολ-Ποτ θα ήτανε … γατάκι!

      • kraftwerkvs Νοεμβρίου 30, 2012 at 11:10 μμ #

        ποια είναι η γνώμη σου για τον Πολ Πότ?

    • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 30, 2012 at 6:09 μμ #

      Πιστεύω ότι καταλαβαίνεις ότι το καινούργιο καθεστώς που προκύπτει μετά από μια επανάσταση, έχει υποχρέωση να προστατεύσει με οποιοδήποτε κόστος και τον εαυτό του και την νέα κατάκτηση της κοινωνίας. Καμία επανάσταση σε αυτή τη φάση, δεν δέχτηκε δείξει ανεκτικότητα. Αυτή την αλήθεια πρέπει να την καταλαβαίνουν και όσοι κάνουν κριτική και να αυτοπεριορίζονται όταν καταλαβαίνουν ότι η κριτική τους, ή ο τρόπος που την κάνουν, βλάπτει αντί να ωφελεί. Αυτό εννοώ όταν μιλάω για καταστροφική κριτική.
      Πές μου μια επανάσταση, την οποία να μην ακολούθησε μια περίοδος άγριας καταστολής της τάξης που ανατράπηκε και που στα πλαίσια αυτής της καταστολής δεν έγιναν και αδικίες και δεν χάθηκαν και αξιόλογα άτομα. Ο Μαξιμιλιανός ήταν αυτός που έδωσε και όνομα σε αυτή τη περίοδο. “Βασιλεία του τρόμου”!
      Κι αν θέλεις, αυτή ακριβώς η μετεπαναστατική περίοδος της καταστολής, είναι ένας από τους μεγάλους φόβους που έχουν οι πλατειές λαϊκές μάζες και ιστορικά δεν ακολουθούν αυθόρμητα τον επαναστατικό δρόμο, αλλά μάλλον “εξωθούνται” σε αυτόν από τις αντικειμενικές συνθήκες.

      • Y Νοεμβρίου 30, 2012 at 6:25 μμ #

        Στη συγκεκριμένη στιγμή πάντως δε βλέπω τίποτα πιο καταστρεπτικό από την ”κριτική” ή καλύτερα το υβρεολόγιο που εξαπολύει το ΚΚΕ στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ και τους ανένταχτους αγωνιστές. Για κάνει επανάσταση ο κόσμος θέλει και κάτι άλλο: πρωτοβουλία, ελπίδα και όραμα. Κάτι που η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και οι οπαδοί της έχουν επανειλλημένα δείξει ότι αδυνατούν να δώσουν.

      • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 30, 2012 at 7:17 μμ #

        Υβρεολόγιο δεν χρησιμοποιεί το ΚΚΕ. Οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιεί, είναι πολιτικοί.

      • Κάρολος Νοεμβρίου 30, 2012 at 8:33 μμ #

        λαθραναγνώστη,
        δεν το έχεις πιάσει σωστά το θέμα, μάλλον, το αρχίζεις σωστά και το προχωράς λάθος.
        Σωστό είναι ότι η επανάσταση πρέπει να προστατευτεί από την τάξη που ανατράπηκε και ότι δεν πρέπει να δείχνει καμία ανοχή στους αντεπαναστάτες. Σωστά είναι αυτά, όσο μιλάμε για αντεπαναστάτες.
        Εσύ, όμως, μάλλον άθελά σου, το επεκτείνεις σε όσους “κάνουν κριτική … όταν καταλαβαίνουν ότι η κριτική τους, ή ο τρόπος που την κάνουν βλάπτει αντί να ωφελεί”. Εδώ έχω δύο βασικές ενστάσεις :
        1) ποιος είναι αυτός που θα κρίνει αν η κριτική αυτή “βλάπτει ή ωφελεί” και
        2) ποιος είναι αυτός που θα κρίνει αν αυτός που ασκεί την κριτική καταλαβαίνει ότι η κριτική του ή ο τρόπος που την ασκεί “βλάπτει ή ωφελεί”.
        Και τα δύο ανοίγουν διάπλατα την πόρτα της αυθαιρεσίας
        Τα κριτήρια πρέπει να είναι αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά. Α, δηλαδή, η “κριτική” δεν περιορίζεται στα λόγια, αλλά, συνοδεύεται και από πράξεις αντεπαναστατικές που υπονομεύουν το νέο καθεστώς, ή γίνεται σαφής προπαγάνδα υπέρ του παλιού καθεστώτος.
        Γράφεις : “Πές μου μια επανάσταση, την οποία να μην ακολούθησε μια περίοδος άγριας καταστολής της τάξης που ανατράπηκε”.΄
        Όπως το απολυτοποιείς, φαίνεται πως το προλεταριάτο παίρνει την εξουσία για να εκδικηθεί, πράγμα εντελώς λάθος. Η καταστολή και μάλιστα η “άγρια” δε γίνεται στα καλά καθούμενα, αλλά, μόνο όταν η αστική τάξη κάνει απόπειρες ή συνωμοσίες για να ξαναπάρει την εξουσία.
        Ναι, και στην Οκτωβριανή Επανάσταση “ακολούθησε μια περίοδος άγριας καταστολής”, αλλά, αυτό έγινε όταν είχε δολοφονηθεί ο ηγέτης της Τσεκά Πετρούπολης και είχε γίνει και η απόπειρα δολοφονίας του Λένιν. Και όλη αυτή η “Κόκκινη Τρομοκρατία” (Red Terror), όπως την αποκαλούν, κράτησε λιγότερο από δύο μήνες.
        Όσο για το Μαξιμιλιανό που αναφέρεις, ο ίδιος ο Λένιν έχει μιλήσει ενάντια στην Τρομοκρατία, λέγοντας ότι μπορεί για την αστική τάξη να ήταν αναγκαία, οι εργάτες όμως δε θα χρειαστεί να χύσουν τόσο αίμα.
        Σαφώς, λοιπόν, είναι λάθος να τα λες αυτά για την κριτική, που δεν είναι υπεράσπιση του παλιού καθεστώτος, ή, που δε συνοδεύεται από αντεπαναστατικές πράξεις. Και ακόμα χειρότερο, είναι η έμμεση απειλή – είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι – σε όσους θέλουν να κάνουν, κατά τη γνώμη σου, “καταστροφική κριτική”, δηλώνοντας ότι πρέπει να “αυτοπεριορίζονται”, κοινώς, “να το βουλώνουν”.
        Απόρροια αυτού του λάθους είναι και η (σωστή) διαπίστωση που κάνεις στο τέλος ότι “αυτή ακριβώς η μετεπαναστατική περίοδος της καταστολής, είναι ένας από τους μεγάλους φόβους που έχουν οι πλατειές λαϊκές μάζες”. Αυτός ο “μεγάλος φόβος” είναι αποτέλεσμα της πλύσης εγκεφάλου που κάνουν με όλα τα μέσα οι κυρίαρχες τάξεις στον απλό λαό, παριστάνοντας την επανάσταση σαν ένα αιμοβόρο θηρίο, που, τελείως αναίτια, μπορεί να σου πάρει το κεφάλι, επειδή άσκησες “καταστροφική κριτική”, κατά την υποκειμενική γνώμη, ποιος ξέρει ποιανού ηγετίσκου.

      • λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 30, 2012 at 9:06 μμ #

        Η ελευθερία του καθενός, ορίζεται από τις αναγκαιότητες και προτεραιότητες της κοινωνίας την δεδομένη ιστορική στιγμή.
        Αν το καταλάβουμε αυτό, καταλάβαμε και πότε πρέπει να αυτοπεριοριζόμαστε.
        Και ειλικρινά, δεν έχω πρόθεση να διατυπώσω καμιά απειλή, ούτε έμμεση ούτε άμεση. Μια νομοτέλεια των επαναστάσεων υπενθυμίζω που μας αγγίζει όλους και για να διαλύσω τυχούσες ρομαντικές αντιλήψεις.

    • kraftwerkvs Νοεμβρίου 30, 2012 at 11:28 μμ #

      “Η ελευθερία του καθενός, ορίζεται από τις αναγκαιότητες και προτεραιότητες της κοινωνίας την δεδομένη ιστορική στιγμή”

      καταρχήν σε βρίσκω πολύ φιλελεύθερο, άκου της κοινωνίας, της εργατικής τάξης θέλεις να πεις και αυτό γιατί τίθεται το ερώτημα,
      - “ποιος ορίζει τις αναγκαιότητες και τις προτεραιότητες;”
      - “μα η τάξη που έχει την εξουσία φυσικά”
      - “η εργατική τάξη δηλαδή μετά την επανάσταση, στην προκειμένη περίπτωση”
      αλλά εδώ τίθεται το ερώτημα
      - “και με ποιές διαδικασίες; αλλά και πέρα απο αυτό οι όποιες διαδικασίες δεν συμπεριλαμβάνουν μέσα διαφορετικές αντιλήψεις; συγκρουόμενες οπτικές; αν αυτές αυτοπεριοριστούν, ήδη δεν έχουμε ακυρώσει την όποια αξία των συνελεύσεων ως ουσιαστικά μοναδικού και θεμελιακού οργάνου όπου εκφράζεται η κοινωνική βάση;”

      Επίσης θέλω να βάλω κάποια ακόμα ζητήματα όπως αφου εδώ δεν έχουμε Σιβηρία, ποια γεωγραφική περιοχή βλέπεις ως καλύτερο τόπο για την επανεκπαίδευση;
      Θεωρώ ότι τα ξερονήσια για λόγους προπαγάνδας θα πρέπει να αποκλειστούν, φαντάζεσαι τώρα ο αστικός τύπος (ο ξένος προφανώς) να γράφει “η Μακρόνησος μένει οι επισκέπτες αλλάζουν”
      εγώ το βλέπω περισσότερο σε κάτι ορεινό, καμιά Ηπειρο (τσοπανάκος ήμουνα, προβατάκια έβοσκα) άντε καμία Στερεα Ελλάδα, Άγραφα και τέτοια.

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 1, 2012 at 1:55 πμ #

        @λαθραναγνώστης
        Εφόσον διαβεβαιώνεις ότι δεν έχεις πρόθεση να διατυπώσεις απειλή, επειδή, όμως, η φράση σου, αντικειμενικά, περιέχει απειλή (έμμεση), αυτό σημαίνει ότι δεν το καταλαβαίνεις, οπότε, να το επεξηγήσω.
        Η φράση σου είναι : “Καμία επανάσταση σε αυτή τη φάση, δεν δέχτηκε δείξει ανεκτικότητα. Αυτή την αλήθεια πρέπει να την καταλαβαίνουν και όσοι κάνουν κριτική και να αυτοπεριορίζονται όταν καταλαβαίνουν ότι η κριτική τους, ή ο τρόπος που την κάνουν, βλάπτει αντί να ωφελεί. Αυτό εννοώ όταν μιλάω για καταστροφική κριτική”.
        Όταν, λοιπόν, μιλάς για “καταστροφική κριτική” εννοείς ότι την κάνουν κάποιοι οι οποίοι “καταλαβαίνουν όι η κριτική τους ή ο τρόπος που την κάνουν βλάπτει”. Άρα την κάνουν με πλήρη συνείδηση ότι βλάπτουν. Κι εφόσον “καταλαβαίνουν την αλήθεια” ότι “καμία επανάσταση σε αυτή τη φάση δε δέχτηκε να δείξει ανεκτικότητα”, πρέπει να “αυτοπεριοριστούν”, πριν τους “περιορίσει” κανένας άλλος.
        Όσο για την ελευθερία, αφενός καλά κάνει ο kraftwerkvs και το βάζει στο ταξικό επίπεδο, μόνο που υπάρχει και άλλο λάθος : οι αναγκαιότητες είναι το αντικειμενικό γεγονός που οδηγεί την εργατική τάξη να βάλει τις προτεραιότητες.
        Το θέμα, όμως, της κριτικής γενικά και ειδικότερα στη φάση που έθεσες, δηλαδή, την επόμενη μέρα της επανάστασης, πρέπει να το συζητάμε συγκεκριμένα και όχι με γενικόλογες εκφράσεις για αναγκαιότητες ή προτεραιότητες.

  22. Y Νοεμβρίου 30, 2012 at 4:07 μμ #

    Μπα. Γαυγίζω αλλά δε δαγκώνω.

  23. λαθραναγνώστης Νοεμβρίου 30, 2012 at 6:14 μμ #

    Ξέρει κανείς το σκεπτικό, βάσει του οποίου το LINKE καταψήφισε στην Γερμ. Βουλή τη συμφωνία για το πακέτο στήριξης της Ελλάδας και μάλιστα θα προσφύγει και στο συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας?

  24. Μπούμπη Δεκεμβρίου 2, 2012 at 9:38 μμ #

    @ Κραφτ,

    “Επίσης θέλω να βάλω κάποια ακόμα ζητήματα όπως αφου εδώ δεν έχουμε Σιβηρία, ποια γεωγραφική περιοχή βλέπεις ως καλύτερο τόπο για την επανεκπαίδευση;”

    Το κάτω νεροκόπι πιστεύω ότι είναι η καλύτερη λύση………..

    • kokorikos Δεκεμβρίου 3, 2012 at 8:43 πμ #

      νευροκόπι ε?
      δεν έχεις στρατηγικό πλάνο ρε Μπούμπη, εκεί είναι δίπλα στα ελληνο βουλγαρικά σύνορα, ο διεθνής ιμπεριαλισμός θα διευκολύνεται να φτιάχνει δρόμους αποδράσεων για να βγάλει τους πράκτορές του………ή μήπως το προτείνεις για να βοηθήσεις τον διεθνή ιμπεριαλισμό να κάνει αντεπανάσταση??? Μπούμπη μήπως είσαι και εσύ με τον ταξικό αντίπαλο;;;; Μπούμπη πρόσεξε γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος απο φύλακας στο στρατόπεδο (που απότι φαντάζομαι θα είναι και μεγάλο σου όνειρο) να βρεθείς απο μέσα, να σαι πιο προσεχτικός!

  25. Y Δεκεμβρίου 3, 2012 at 12:52 πμ #

    H ποινικοποίηση της κριτικής ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το μάθημα αυτο της ιστορίας θα έπρεπει να το έχουμε εμπεδώσει. Με τη χρήση της κοινής λογικής το καταλαβαίνει ήδη μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά κάποιοι που θεωρούν τους εαυτούς τους πρωτοπόρους δε λένε να το καταλάβουν και φαντασιώνονται ακόμα εξορίες διαφωνούνων. Για οδηγήσει ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα στην αταξική κοινωνία, για να λειτουργήσει η σοσιαλιστική δημοκρατία πρέπει ο διάλογος επιστημονικός, πολιτικός, φιλοσοφικός κλπ. να είναι ελεύθερος και το σοσιαλιστικό κράτος να παρέχει τις υλικές συνθήκες για να εκφράζεται κάθε κριτική.

  26. Κάρολος Δεκεμβρίου 3, 2012 at 1:58 πμ #

    Ο Υ μιλάει για “εξορίες διαφωνούντων”. Πρώτα-πρώτα, διευκρινίζω ότι όσα θα γράψω αφορούν ΜΟΝΟ την περίοδο 1917-1956 (20ό Συνέδριο). Από εκεί και πέρα, όταν η εργατική τάξη είχε χάσει την εξουσία, δεν έχω να υπερασπιστώ τίποτα.
    Γι’ αυτή την περίοδο, είναι λάθος η έκφραση “εξορίες διαφωνούντων”. Πρώτο, δεν υπήρχνα εξορίες, αλλά, γκουλάγκ, στρατόπεδα υποχρεωτικής εργασίας. Δεύτερο, δεν ήταν στρατόπεδα “διαφωνούντων”, ήταν στρατόπεδα, για άτομα, τα οποία, όπως έγραψα σε προηγούμενο σχόλιο, η “κριτική” δεν περιοριζόταν στα λόγια, αλλά, συνοδευόταν και από πράξεις αντεπαναστατικές, που υπονόμευαν το νέο καθεστώς, ή έκαναν σαφή προπαγάνδα υπέρ του παλιού καθεστώτος.
    Η κριτική χωρίς εισαγωγικά γινόταν τελείως ελεύθερα και μέσα στο κόμμα και στις εργοστασιακές συγκεντρώσεις και μέσω του τύπου. Ο Τρότσκι τα άρθρα του όπου ασκούσε κριτική εντονότατη τα έγραφε στην Πράβντα και τον ίδιο καιρό προκαλούσε συζητήσεις στα εργοστάσια, που συνήθως κατέληγαν σε ψηφοφορία. Είχε όμως την κακοτυχία να ψηφίζουν υπέρ των απόψεών του γύρω στο 3%

    • Υ Δεκεμβρίου 3, 2012 at 10:09 πμ #

      Ζήτω ο Στάλιν, ζήτω ο Φρήντμαν, ζήτω οι ιδιωτικοποιήσεις και τα γκούλαγκ (και η ΟΑΚΚΕ)

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 4, 2012 at 9:46 πμ #

        Δυστυχώς, οι άναρθρες κραυγές ποτέ δεν αποτελούσαν επιχείρημα.
        Εγώ είμαι σταλινικός, εσύ, όμως, είσαι τίποτα; Διαφωνείς με το Στάλιν; Σε τι ακριβώς; Στο ότι έστελνε σε εξορία τους “διαφωνούντες”; Πού το στηρίζεις; Να έχεις το θάρρος να υποστηρίζεις και με κάτι αυτά που λες, όχι να πετάς κουβέντες στον αέρα.
        Για το Φρήντμαν δεν μπορώ να σου απαντήσω, παρά μόνο πολύ γενικά γιατί δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε ξέρω σε τι ακριβώς από όσα έχει πει αναφέρεσαι. Αν η κατηγορία σου είναι ότι είναι “νεοφιλελεύθερος”, δηλαδή, δε θέλει παρεμβάσεις του αστικού κράτους στην οικονομία, μπορώ να σου πω ότι στις αναπτυσσόμενες καπιταλιστικές κοινωνίες, ο φιλελευθερισμός δε θεωρείται από τους μαρξιστές κατακριτέος, απλούστατα γιατί συμβάλλει στην ανάπτυξη, που την υποστηρίζουν. Αν εσύ ξέρεις κάτι διαφοορετικό (αν δηλαδή ξέρεις είτε ότι στις κοινωνίες αυτές ο φιλελευθερισμός δε συμβάλλει στην ανάπτυξη, ή ότι οι μαρξιστές δεν υποστηρίζουν την ανάπτυξη του καπιταλισμού), μπορείς να προβάλλεις τις αντιρρήσεις σου,
        Για τις ιδιωτικοποιήσεις : ναι, είμαι υπέρ, γιατί μόνο έτσι μπορεί να γίνει ανάπτυξη. Τώρα, το γιατί οι μαρξιστές είναι υπέρ της ανάπτυξης, το έχω εκθέσει πολλές φορές. Αν επιμένεις, να τα ξαναπούμε.
        Όσα για τα γκουλάγκ : Σε ρωτάω ευθέως, είσαι κατά της καταστολής των αντιπάλων της επανάστασης; Είσαι υπέρ της αναρχικής άποψης – απόλυτα αφελούς – ότι δε χρειάζεται καμιά καταστολή κανενός; Ότι η εξέγερση επικράτησε την Κυριακή και τη Δευτέρα το πρωί, όλοι ξύπνησαν καινούργιοι άνθρωποι, αφοσιωμένοι μέχρι θανάτου στο σοσιαλισμό; Ότι όλη η συμμορία των καπιταλιστών και τα τσιράκια τους αναβαπτίστηκαν, ενώ κοιμόντουσαν, στη νέα κολυμπήθρα του Σιλοάμ και έγιναν σοσιαλιστές; Ότι όλα τα λαμόγια, όλος ο βούρκος της παλιάς κοινωνίας κατάλαβαν το λάθος τους και έγιναν υποδειγματικοί άνθρωποι; Καταδέξου να απαντήσεις, έστω με ένα ναι, ή ένα όχι.
        Για την ΟΑΚΚΕ : Το έχω πει άπειρες φορές ότι δεν είμαι στην ΟΑΚΚΕ. Γιατί επιμένετε να παίζετε το ρόλο του συκοφάντη; Δεν είναι και από τους πιο τιμητικούς. Θα μου πεις, γιατί επιμένω να το διαψεύδω. Γιατί, μιας και αντιπροσωπεύω μόνο τον εαυτό μου, δε θέλω ούτε να μου φορτώνει κανείς πράγματα που μπορεί να μην εγκρίνω, ούτε να φορτώνει κανείς στην ΟΑΚΚΕ πράγματα τα οποία δεν εγκρίνει. Δε μου αρέσει το ιδεολογικό λαθρεμπόριο και η σύγχυση. Κι αυτό ισχύει για οποιαδήποτε οργάνωση ή κόμμα.
        Αυτό που είμαι το λέω εντελώς ανοιχτά και ξεκάθαρα. Πάψτε, πια , να κολλάτε ταμπέλες – αυτό δεν είναι κανενός είδους επιχείρημα – και αντιμετωπίστε τις αντίπαλες απόψεις με δικές σας… αν έχετε τέτοια σπάνια αντικείμενα. Αλλιώς, συνεχίστε ακριβώς έτσι.

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 4, 2012 at 10:06 πμ #

        “………. ο φιλελευθερισμός δε θεωρείται από τους μαρξιστές κατακριτέος, απλούστατα γιατί συμβάλλει στην ανάπτυξη, που την υποστηρίζουν. ”

        Κάρολε, μη μας τρελάνεις πρωί πρωί!!!

    • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 3, 2012 at 8:44 μμ #

      Κάρολε εγω διαφωνώ έτσι και αλλιώς με αυτά που λες λόγω της συγκεκριμένης φράσης, “την περίοδο 1917-1956″. Δεν αποτελεί ενιαία περίδο σε τίποτε απο αυτά που παρακάτω αναφέρεις ούτε στην δυνατότητα άσκησεις κριτικής, ούτε στην ελευθερία του τύπου, ούτε και στο πνεύμα με το οποίο αντιμετωπίστηκε η πολιτική αντιπαράθεση.

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 4, 2012 at 4:57 μμ #

        Kraftwerks
        αν κατάλαβα καλά, εννοείς ότι αυτά που γράφω ίσχυαν μόνο για μια υποπερίοδο και όχι για όλη την περίοδο 1917-19156. Αν είναι έτσι, διευκρίνισέ το για να σου απαντήσω.

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 4, 2012 at 5:50 μμ #

        ναι, λεω ότι σε κάθε επίπεδο, δεν μπορούμε να πούμε ότι η περίοδος 1917-53 είναι ενιαία, ούτε το μπολσεβίκικο κόμμα είναι ίδιο, ούτε η στάση απέναντι στις τάσεις είναι ίδια, ούτε η αντίληψη για την κριτική τις σοβιετικής εξουσίας είναι ίδια.
        (ανεξάρτητα απο τους λόγους που καθορίζουν αυτές τις αλλαγές).

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 4, 2012 at 7:23 μμ #

        @λαθραναγνώστη μου, μην τρελέναισε (ακόμα).
        Επειδή κι εγώ θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να τρελαίνεται ένας άνθρωπος πρωί-πρωί κι επειδή σίγουρα θα τρελαθείς μ’ αυτά που θα διαβάσεις, περίμενα να μεσημεριάσει για να στα σερβίρω.
        1) Θα έχεις, ίσως, ακούσει ότι ο Μαρξ εκφώνησε, το 1848, ένα λόγο στις Βρυξέλες για την «ελευθερία του εμπορίου» , όπου, σα φιλελεύθερος που ήταν, τάχθηκε υπέρ της ελευθερίας αυτής. Αυτό το λόγο του Μαρξ τον αναφέρει ο Λένιν στο έργο του «Χαρακτηρισμός του οικονομικού ρομαντισμού», έργο πολεμικής ενάντια στους ναρόντνικους (κόμμα σε πολλά όμοιο με το σημερινό ΚΚΕ), όπου γράφει :
        «Ο ομιλητής είχε πέρα για πέρα δίκιο να θεωρεί αυτήν την πρόβλεψη και την α ν ο ι χ τ ή υ π ε ρ ά σ π ι σ η τ ο υ κ α π ι τα λ ι σ μ ο ύ σ τ η γ ε ω ρ γ ί α σαν την πιο επιστημονική. Η ιστορία δικαίωσε την πρόβλεψη (η πρόβλεψη ήταν ότι θα αναπτυχθεί στο έπακρο η γεωργία)».
        Ποιος έκανε την πρόβλεψη; Ο Γκρεγκ, ένας «μεγάλος εργοστασιάρχης». Πού στηρίχθηκε η πρόβλεψη; Ακριβώς στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στην ύπαιθρο : καταστροφή των μικρών αγροτών και ωφέλεια των μεγάλων.
        Ο Μαρξ πάει ακόμα παραπέρα και αποδεικνύει ότι για τους εργάτες τόσο η ελευθερία του εμπορίου όσο και ο προστατευτισμός είναι καταστροφικά γι’ αυτούς. Και ο Λένιν συνεχίζει : «Από την ανάλυσή του (ο Μαρξ) μπόρεσε να βρει ένα κριτήριο για τη λύση του προβλήματος… Το κριτήριο αυτό είναι η α ν ά π τ υ ξ η τ ω ν π α ρ α γ ω γ ι κ ώ ν δ υ ν ά μ ε ω ν … Οι ναρόντνικοί μας με την οξύνοια που τους χαρακτηρίζει θα έβγαζαν ασφαλώς το συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας αυτός (ο Μαρξ), που τάσσεται τόσο ανοιχτά με το μέρος του μεγάλου κεφαλαίου ενάντια στο μικροπαραγωγό, είναι “απολογητής της εξουσίας του χρήματος”, πολύ περισσότερο γιατί μίλησε στην ηπειρωτική Ευρώπη και επέκτεινε τα συμπεράσματα που έβγαλε από την αγγλική ζωή και στην πατρίδα του (Γερμανία), όπου η μεγάλη μηχανική βιομηχανία έκανε τα πρώτα της, ακόμα δειλά, βήματα. Κι όμως ακριβώς πάνω σ’ αυτό το παράδειγμα (όπως και σ’ ένα σωρό παρόμοια παραδείγματα από την ιστορία της Δυτικής Ευρώπης) θα μπορούσαν να μελετήσουν το φαινόμενο που δεν μπορούν (ίσως δε θέλουν;) να καταλάβουν και συγκεκριμένα ότι η παραδοχή του προοδευτικού χαρακτήρα του μεγάλου κεφαλαίου απέναντι στη μικρή παραγωγή βρίσκεται ακόμα μακριά, πολύ μακριά από την “απολογητική” …
        Ο ομιλητής περιέγραψε τις αντιφάσεις που συνοδεύουν την ανάπτυξη του μεγάλου κεφαλαίου με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και πληρότητα, πιο ανοιχτά, πιο ειλικρινά απ’ ότι το έχουν κάνει πότε οι ρομαντικοί. Όμως πουθενά δεν έφτασε να πει έστω και μια συναισθηματική φράση, να θρηνήσει γι’ αυτή την ανάπτυξη («ξεκληρίζεται η αγροτιά» – Αλέκα) …
        Το προαναφερόμενο, απόλυτα επιστημονικό, κριτήριο του έδωσε τη δυνατότητα να λύσει αυτό το πρόβλημα, μένοντας συνεπής ρεαλιστής» :
        «Μη νομίζετε, όμως, κύριοι, – είπε ο ομιλητής – ότι κριτικάροντας το ελεύθερο εμπόριο έχουμε την πρόθεση να υπερασπίσουμε το προστατευτικό σύστημα». Και ο ομιλητής τόνισε ότι το ελεύθερο εμπόριο και ο προστατευτισμός έχουν την ίδια βάση στο σύγχρονο καθεστώς της κοινωνικής οικονομίας, έδειξε σύντομα τη διαδικασία του «τσακίσματος» της παλιάς οικονομικής ζωής και των παλιών μισοπατριαρχικών σχέσεων στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη που επιτέλεσε ο καπιταλισμός στην Αγγλία και στην ηπειρωτική Ευρώπη, έδειξε το κοινωνικό γεγονός ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες το ελεύθερο εμπόριο ε π ι τ α χ ύ ν ε ι αυτό το «τσάκισμα». «Και μόνο μ’ αυτή την έννοια, κύριοι, – είπε τελειώνοντας ο ομιλητής – δίνω την ψήφο μου υπέρ της ελευθερίας του εμπορίου».
        Και μια δική μου παρατήρηση : ο Μαρξ, σαν εκπρόσωπος της εργατικής τάξης, διαπίστωσε ότι και το ένα σύστημα του εμπορίου και το άλλο οδηγούν στην καταστροφή των εργατών. Θα μπορούσε, επομένως, να παραμείνει ουδέτερος. Προτίμησε, όμως, να ταχθεί υπέρ του ελεύθερου εμπορίου, γιατί αυτό «κάτω από ορισμένες συνθήκες» επιταχύνει την ανάπτυξη του καπιταλισμού!
        Το ίδιο έλεγε και ο Λένιν τον καιρό του τσάρου : με την ανατροπή της απολυταρχίας μπορεί να πάρει την εξουσία είτε η αστική τάξη είτε το προλεταριάτο σε συμμαχία με την αγροτιά. Και οι δύο εκδοχές είναι οικονομικά αστικές, θα αναπτύξουν τον καπιταλισμό, ειδικά στη γεωργία. Η δεύτερη, όμως, θα δώσει τεράστια ανάπτυξη και γι’ αυτό αυτήν πρέπει να επιδιώκουν οι κομμουνιστές, γιατί αυτή θα φέρει πιο κοντά και τη σοσιαλιστική επανάσταση.
        2) Ο Λένιν, στο έργο του «Η απογραφή του 1894/1895 στο κυβερνείο του Περμ» μιλάει για το σύνθημα «ελευθερία της βιομηχανίας» και επικρίνει τους ναρόντνικους γιατί το υιοθετούν στα λόγια, χωρίς να το υπερασπίζονται πλήρως στην πράξη. Αφού, μετά, αναπτύξει ένα σωρό εμπόδια που φρενάρουν τη βιομηχανική ανάπτυξη, καταλήγει :
        Ξέρουμε θαυμάσια με πόση ανώτερη περιφρόνηση θα δεχτεί ο ναρόντνικος αυτό το πρόγραμμα βιομηχανικής πολιτικής, που αντιπαρατίθεται στο δικό του. «Ελευθερία της βιομηχανίας»! Πόσο παλιός, στενός, μαγχεστριανός*, αστικός πόθος! Ο ναρόντνικος είναι πεπεισμένος πως αυτό το πράγμα είναι γι’ αυτόν überwundener Standpunkt (ξεπερασμένη άποψη), ότι αυτός μπόρεσε να υψωθεί πάνω από τα εφήμερα και μονόπλευρα συμφέροντα που βρίσκονται στη βάση ενός τέτοιου πόθου, ότι μπόρεσε να υψωθεί ως τις πιο βαθιές και πιο καθαρές ιδέες για την «οργάνωση της εργασίας»…
        Στην πραγματικότητα όμως απλώς κ α τ ρ α κ ύ λ η σ ε από την προοδευτική αστική ιδεολογία στην αντιδραστική μικροαστική ιδεολογία που ταλαντεύεται ανίσχυρη ανάμεσα στην τάση να επιταχυνθεί η σύγχρονη οικονομική ανάπτυξη και στην τάση να αναχαιτιστεί, ανάμεσα στα συμφέροντα των μικρονυκοκυραίων και στα συμφέροντα της εργασίας. Στο προκείμενο ζήτημα (εδώ άνοιξε καλά τα μάτια σου, «λαθραναγνώστη»!) τα τελευταία σ υ μ π ί π τ ο υ ν με τα συμφέροντα του μεγάλου βιομηχανικού κεφαλαίου (η υπογράμμιση δική μου).

        Και για να μην τρελαθείς τελείως, ή, νομίσεις ότι τρελάθηκε ο Λένιν, θα σου ξεκαθαρίσω πώς γίνεται αυτό το πράγμα : φυσικά όσον αφορά την πάλη κεφαλαίου-εργασίας, τα συμφέροντα των δυο τάξεων όχι μόνο δε «συμπίπτουν», αλλά, είναι διαμετρικά αντίθετα.
        Εδώ, όμως, πρόκειται για την πάλη των συμφερόντων της αστικής τάξης σε σχέση με το παρελθόν, σε σχέση με τα εμπόδια που μπαίνουν στην ανάπτυξη του καπιταλισμού από τις προκαπιταλιστικές σχέσεις. Την ανάπτυξη του καπιταλισμού την επιδιώκει και ο αστός και ο εργάτης, σ’ αυτό το «ζήτημα» τα συμφέροντά τους συμπίπτουν. Στο «άλλο» ζήτημα, όσον αφορά τη σύγκρουση μεταξύ τους σε καπιταλιστικό έδαφος, τα συμφέροντά τους είναι διαμετρικά αντίθετα. Τα μικροαστικά κόμματα (οι ναρόντνικοι τότε, η «αριστερά», με πρωταθλητή το ΚΚΕ) χτυπάνε την καπιταλιστική ανάπτυξη, με το πρόσχημα ότι χτυπάνε τον καπιταλισμό. Είναι κόμματα αντιδραστικά.

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 4, 2012 at 9:08 μμ #

        Κάρολε,
        Όταν ο Μαρξ το 1848, υπερασπιζόταν το ελεύθερο εμπόριο έναντι του προστατευτισμού, το έκανε διότι θεωρούσε ότι υπο συγκεκριμένες συνθήκες, το ελεύθερο εμπόριο συνέτεινε και επιτάχυνε τη διαδικασία απαγκίστρωσης της (τότε) σύγχρονης οικονομίας από τις παλαιές φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής, με πιο γρήγορους ρυθμούς, έναντι του προστατευτισμού.
        Μόνο υπο αυτή την έννοια ο Μαρξ υπερασπιζόταν το ελεύθερο εμπόριο.
        Ούτε εγώ είμαι οικονομολόγος, αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, δεν είναι τόσο: καπιταλισμός – φεουδαρχία, όσο συγκεντροποίηση κεφαλαίου με καταστροφή των “μικρών”.
        Επίσης, μην μπερδεύεις τον τότε φιλελευθερισμό που ήταν τότε ένα βήμα προς τα εμπρός για το καπιταλιστικό σύστημα, με τον σημερινό νεο-φιλελευθερισμό που είναι αντιδραστική υποτροπή ακόμα και μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

  27. Μπούμπη Δεκεμβρίου 3, 2012 at 4:11 μμ #

    @ Κοκορίκο,

    “Μπούμπη πρόσεξε γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος απο φύλακας στο στρατόπεδο (που απότι φαντάζομαι θα είναι και μεγάλο σου όνειρο) να βρεθείς απο μέσα, να σαι πιο προσεχτικός!”

    Αν είναι για την έδραιωση της επανάστασης….δεν πειράζει…..ας με φυλακίσουν και αν το κρίνουν απαραίτητο ας με εκτελέσουν.Επανάσταση χωρίς ΚΑΙ αυθαιρεσίες ή υπερβολές δεν ύπηρξε καμία στην ιστορία…….”Ο Ζαχαριάδης παραμένει αρχηγός μου.Τον υπακούω και τώρα” είχε πει ο Πλουμίδης πριν τον εκτελέσουν..ε έχω την εντύπωση ότι κάτι παραπάνω ήξερε ..δεν μπορεί…

    Όσο για το πώς ονειρεύομαι την καταστολή των αντιφρονούντων η αλήθεια είναι ότι προτιμώ περισσότερο τις μαζικές εκτελέσεις αλλά ως κομμουνιστές πρέπει να δείχνουμε ανωτερότητα για αυτό και συμβιβάζομαι με τα γκουλακ του συντρόφου με το μουστάκι.

    Τέλος όλες οι προτεινόμενες τοποθεσίες για την σοσιαλιστική διαπαιδαγώγηση είναι ανοιχτές.

    Στα ύπολοιπα απαξιώ να σου απαντήσω……………………

    • Κάρολος Δεκεμβρίου 5, 2012 at 12:51 πμ #

      Λαθραναγνώστη,
      εκείνο που δεν πρόσεξες είναι πώς γίνεται η «απαγκίστρωση» από τις «παλαιές σχέσεις παραγωγής». Γίνεται με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που τις αναπτύσσει ο καπιταλισμός. Όσο περισσότερο οι παλιές σχέσεις αντικαθίστανται με καπιταλιστικές, τόσο περισσότερο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός, τόσο περισσότερο «απαγκιστρώνεται» η οικονομία από τις παλιές παραγωγικές σχέσεις. Επίτηδες δεν έβαλα «φεουδαρχικές», γιατί και οι παραγωγικές σχέσεις της μικρής παραγωγής σχέσεις του παρελθόντος είναι που πρέπει να σαρωθούν. Ο καπιταλισμός σε καμιά χώρα δεν έπεσε έτοιμος, ανεπτυγμένος, από τον ουρανό. Στην αρχή του, ήταν κατακερματισμένος σε μικρά εργαστήρια. Σιγά-σιγά, με την εισαγωγή των μηχανών, άρχισαν τα εργαστήρια να συνενώνονται και ξεπήδησαν τα εργοστάσια. Γι’ αυτό πάντα και ο Μαρξ και ο Λένιν μιλάνε για τη μεγάλη μηχανοκίνητη βιομηχανία. Αν η μικρή, «χειροκίνητη» βιομηχανία (μανιφακτούρα) έδωσε ώθηση στις παραγωγικές δυνάμεις, η μεγάλη, μηχανοκίνητη βιομηχανία τις αναπτύσσει σε τόσο τεράστιο βαθμό, που, κάποια στιγμή, δε «χωράνε», πια, στις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις. Όπως λέει ο Μαρξ, όχι, πια, το 1848, αλλά, το 1859, στον περίφημο Πρόλογο στην «Κριτική της πολιτικής οικονομίας» : «Από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης».
      Η υποστήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης από τους μαρξιστές είναι όρος απαράβατος για όλες τις φάσεις του καπιταλισμού. Ο Λένιν το διατυπώνει σαφέστατα σε ένα γράμμα του στον Γκόρκι, το 1911 (και δε μιλάει καθόλου για φεουδαρχία) : «Θα ήταν δονκιχοτισμός και ευσεβείς πόθοι, αν οι σοσιαλδημοκράτες λέγαν στους εργάτες ότι μπορεί να υπάρξει κάπου σωτηρία, εκτός από την ανάπτυξη του καπιταλισμού, όχι μέσω της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Όμως αυτό εμείς δεν το λέμε. Εμείς λέμε : τι κεφάλαιο σας καταβροχθίζει, καταβροχθίζει τους Πέρσες, θα καταβροχθίσει τον κόσμο όλο και θα εξακολουθεί να καταβροχθίζει, ωσότου δεν το έχετε ανατρέψει. Αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν ξεχνούμε να προσθέσουμε : δεν υπάρχει εγγύηση για τη νίκη πάνω στον καπιταλισμό, έξω από την ίδια του την ανάπτυξη».
      Τι είναι εκείνο που εμποδίζει την ανάπτυξη του καπιταλισμού, όταν πια έχουν φύγει από τη μέση οι φεουδαρχικές παραγωγικές σχέσεις; Μα, οι σχέσεις παραγωγής που χαρακτηρίζουν τους βιοτέχνες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους ανεξάρτητους παραγωγούς, που έχουν τα χωραφάκια τους, τα εργαστηριάκια τους, τα μαγαζάκια τους, όλους αυτούς που υπερασπίζετε το ΚΚΕ και τους καλεί σε «λαϊκή συμμαχία» για να χτυπήσουν το μεγάλο κεφάλαιο, τη μόνη αστική προοδευτική δύναμη στην καπιταλιστική κοινωνία. Αν δεν είχε συγκεντρωθεί το κεφάλαιο, δε θα είχαμε ούτε τη βιομηχανική επανάσταση, ούτε την τεράστια πρόοδο στις επιστήμες και την τεχνολογία, θα είμαστε ακόμα στο «Εργοστάσιο μολυβιών» της Σώτης. Η λέξη πληκτρολόγιο δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα.
      Ο Μαρξ, στο Μανιφέστο, το λέει εντελώς ξεκάθαρα : «Από όλες τις τάξεις, που τούτη τη στιγμή βρίσκονται αντιμέτωπες με την αστική τάξη, μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική. Οι άλλες τάξεις χάνονται κι εξαφανίζονται από τη μεγάλη βιομηχανία, ενώ το προλεταριάτο είναι το πιο χαρακτηριστικό προϊόν της.
      Οι μεσαίες τάξεις, ο μικρός βιομήχανος, ο μικρέμπορας, ο βιοτέχνης, ο αγρότης, όλοι αυτοί καταπολεμούν την αστική τάξη για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους σα μεσαίες τάξεις και να σωθούν από τον αφανισμό. Δεν είναι, λοιπόν, επαναστατικές, αλλά συντηρητικές. Κάτι παραπάνω, είναι αντιδραστικές, γιατί ζητούν να στρέψουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας. Αν είναι επαναστατικές, είναι σχετικά με το επικείμενο πέρασμά τους στο προλεταριάτο, και τότε δεν υπερασπίζουν τα σημερινά, αλλά τα μελλοντικά τους συμφέροντα, εγκαταλείπουν τη δικιά τους άποψη για να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου».
      Το ΚΚΕ καλεί τον κόσμο που έλκεται από το σοσιαλισμό και την κομμουνιστική ιδεολογία, καλεί τους εργάτες, σε συμμαχία μ’ αυτές τις «μεσαίες τάξεις» (που το ΚΚΕ αποκαλεί «μικρομεσαίους») για να ανατρέψουν τη μεγαλοαστική τάξη και τι να οικοδομήσουν; Όχι, βέβαια, το σοσιαλισμό, γιατί αυτές οι τάξεις, αντιδραστικές στον καπιταλισμό, είναι 10 φορές πιο αντιδραστικές στο σοσιαλισμό.
      Οι μπολσεβίκοι τα έβγαλαν σχετικά εύκολα πέρα με τους μεγάλους καπιταλιστές. Το μεγαλύτερο αγκάθι για την προλεταριακή εξουσία αποδείχτηκαν οι μικροαστοί.
      Παραθέτω ένα μικρό απάνθισμα από το Λένιν, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση.
      1) «Πάρτε το οικονομικό μέτωπο και ρωτήστε : μπορεί οικονομικά να γυρίσει ο καπιταλισμός στη Ρωσία; Παλέψαμε με τη “Σούχαρεφκα”. Στις μέρες που θα άνοιγε το Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, το όχι ευχάριστο αυτό ίδρυμα το έκλεισε το Σοβιέτ των εργατών και κόκκινων στρατιωτών βουλευτών της Μόσχας (χειροκροτήματα). Η Σούχαρεφκα έκλεισε, δεν είναι όμως φοβερή αυτή η Σούχαρεφκα που έκλεισε. Έκλεισε η πρώην Σούχαρφκα στην πλατεία της Σούχαρεφκα κι αυτή δεν ήταν δύσκολο να κλείσει. Φοβερή είναι η Σούχαρεφκα που ζει στην ψυχή και στις ενέργειες κάθε μικρονοικοκύρη. Αυτή τη Σούχαρεφκα πρέπει να κλείσουμε. ΗΣούχαρεφκα αυτή είναι η βάση του καπιταλισμού. Εφόσον αυτή υπάρχει, οι καπιταλιστές μπορούν να γυρίσουν στη Ρωσία και μπορούν να γίνουν πιο δυνατοί από μας…
      Εφόσον θα ζούμε σε μικροαγροτική χώρα, θα υπάρχει στη Ρωσία μια οικονομική βάση πιο σταθερή για τον καπιταλισμό παρά για τον κομμουνισμό. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Ο καθένας που παρακολούθησε προσεκτικά τη ζωή του χωριού και την παράβαλε με τη ζωή της πόλης, ξέρει πως δεν ξεριζώσαμε τις ρίζες του καπιταλισμού και δεν υπονομεύσαμε τα θεμέλια, τις βάσεις του εσωτερικού εχθρού. Ο τελευταίος στηρίζεται στο μικρό νοικοκυριό και για να τον υπονομεύσουμε ένα μέσο υπάρχει : να μεταφέρουμε την οικονομία της χώρας, μαζί και τη γεωργία, σε νέα τεχνική βάση, στην τεχνική βάση της σύγχρονης μεγάλης παραγωγής. Τέτοια βάση είναι μόνο ο ηλεκτρισμός.
      Κ ο μ μ ο υ ν ι σ μ ό ς ε ί ν α ι Σ ο β ι ε τ ι κ ή ε ξ ο υ σ ί α σ υ ν ε ξ η λ ε κ τ ρ ι σ μ ό ς ό λ η ς τ η ς χ ώ ρ α ς.
      Διαφορετικά η χώρα θα μείνει μικροαγροτική κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε καλά. Εμείς είμαστε πιο αδύναμοι από τον καπιταλισμό όχι μόνο σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας. Αυτό το ξέρουν όλοι. Αυτό το καταλάβαμε και θα οδηγήσουμε τα πράγματα ως το σημείο να μετατραπεί η οικονομική βάση από μικροαγροτική σε μεγαλοβιομηχανική. Μόνο όταν θα εξηλεκτριστεί η χώρα, όταν η βιομηχανία, η αγροτική οικονομία και οι μεταφορές θα αποκτήσουν την τεχνική βάση της σύγχρονης μεγάλης βιομηχανίας, μόνο τότε θα νικήσουμε οριστικά» (Το 8ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ. Εισήγηση της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής και του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων για την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, 22/12/1920).
      «Ξέρουμε ότι στην οικονομία μας υπάρχουν πολλές μικροεπιχειρήσεις. Οι μικροϊδιοκτήτες είναι οι αντίπαλοί μας. Το μικροϊδιοκτητικό στοιχείο είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός μας»,
      (Συνεδρίαση της Κομμουνιστικής Ομάδας του Πανρωσικού Κεντρικού Συμβούλιου Συνδικάτων, 11/4/1921)
      «Δεύτερο, πρέπει να αποκαλύψουμε το λάθος αυτών που δε βλέπουν ότι οι μικροαστικές συνθήκες και το μικροαστικό στοιχείο είναι ο κ ύ ρ ι ο ς εχθρός του σοσιαλισμού στη χώρα μας…
      Εδώ δεν παλεύει ο κρατικός καπιταλισμός ενάντια στο σοσιαλισμό, αλλά, η μικροαστική τάξη και ο ιδιωτικός καπιταλισμός παλεύουν μαζί και ενάντια στον κρατικό καπιταλισμό και ενάντια στο σοσιαλισμό… Ξέρουμε πολύ καλά ότι η οικονομική βάση της κερδοσκοπίας είναι το εξαιρετικά πλατύ στη Ρωσία στρώμα των μικροϊδιοκτητών και ο ιδιωτικός καπιταλισμός που έχει στον κάθε μικροαστό τον πράκτορά του…
      Ο κρατικός καπιταλισμός θα ήταν ένα γιγάντιο βήμα προς τα μπρος α κ ό μ η κ ι α ν θα πληρώναμε περισσότερα απ’ ότι τώρα, γιατί αξίζει να πληρώνεις «για την επιστήμη», γιατί αυτό είναι ωφέλιμο για τους εργάτες, γιατί η νίκη ενάντια στην αταξία, στην καταστροφή, στο σαμποτάρισμα είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα, γιατί η συνέχιση της αναρχίας των μικροϊδιοκτητών αποτελεί τον πιο μεγάλο, τον πιο φοβερό κίνδυνο, που (αν δεν τον νικήσουμε) α σ φ α λ ώ ς θα μας χαντακώσει, ενώ η καταβολή μεγάλου φόρου στον κρατικό καπιταλισμό όχι μονάχα δε θα μας χαντακώσει, αλλά και θα μας οδηγήσει από τον πιο σίγουρο δρόμο στο σοσιαλισμό…
      (Πριν προχωρήσεις, φίλε «λαθραναγνώστη», σου συνιστώ να βάλεις τα παιδιά για ύπνο, αυτό είναι μόνο για μεγάλους)
      «Για να ξεκαθαρίσουμε ακόμη περισσότερο το ζήτημα, ας φέρουμε πρώτα-πρώτα ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα κρατικού καπιταλισμού. Όλοι ξέρετε ποιο είναι αυτό το παράδειγμα : η Γερμανία. Εδώ έχουμε την «τελευταία λέξη» της σύγχρονης μεγάλης καπιταλιστικής τεχνικής και της σχεδιομετρικής οργάνωσης που είναι υ π ο τ α γ μ έ ν η σ τ ο ν ι μ π ε ρ ι α λ ι σ μ ό τ ω ν τ σ ι φ λ ι κ ά δ ων κ α ι τ ω ν α σ τ ώ ν . Βγάλτε τις υπογραμμισμένες λέξεις, βάλτε αντί τη λέξη κράτος στρατιωτικό, τσιφλικάδικο, αστικό, ιμπεριαλιστικό, πάλι τη λέξη κράτος, αλλά, κράτος άλλου κοινωνικού τύπου, άλλου ταξικού περιεχομένου, κράτος σοβιετικό, δηλαδή προλεταριακό, και θα έχετε όλο το σύνολο των όρων που μας δίνουν το σοσιαλισμό.
      Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τη μεγάλη καπιταλιστική τεχνική, βασισμένη στην τελευταία λέξη της νεότατης επιστήμης, χωρίς τη σχεδιομετική κρατική οργάνωση που υποτάσσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους στην αυστηρότατη τήρηση ενιαίου κανόνα στην παραγωγή και στην κατανομή των προϊόντων…
      Εφόσον η επανάσταση στη Γερμανία αργεί ακόμη να «γεννηθεί», το καθήκον μας είναι να δ ι δ α σ κ ό μ α σ τ ε τον κρατικό καπιταλισμό των γερμανών, να αφομοιώνουμε μ ε ό λ ε ς μ α ς τ ι ς δ υ ν ά μ ε ι ς αυτό τον καπιταλισμό, να μη διστάζουμε να χρησιμοποιήσουμε δικτατορικές μεθόδους για να επιταχύνουμε αυτή την αφομοίωση του τρόπου ζωής της Δύσης από τη βάρβαρη Ρωσία, χωρίς να υποχωρούμε μπροστά σε βάρβαρα μέσα πάλης ενάντια στη βαρβαρότητα» (Για το φόρο σε είδος, 21/4/1921).

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 5, 2012 at 9:33 πμ #

        Όχι Κάρολε,
        Τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μάρξ λέει σαφώς ότι η απαγγίστρωση γίνεται και με τον προστατευτισμό και με το ελεύθερο εμπόριο. Με το ελεύθερο εμπόριο όμως, η απαγγίστρωση γίνεται πιο γρήγορα.
        Και σου είπα και προηγουμένως. Άλλο πράγμα ο φιλελευθερισμός το 1848 και άλλο ο νεο φιλελευθερισμός το 2012!
        Over!!

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 5, 2012 at 1:00 μμ #

        ρε Κάρολε να σε ρωτήσω κάτι, αφου πρώτα πω το εξής: η παράθεση κειμένων είναι ένα πράγμα και είναι και καλή το άλλο όμως είναι τι καταλαβαίνουμε κάθε φορά απο αυτό που διαβάζουμε, ευτυχώς η μαρξιστική λενινιστική θεωρία δεν είναι φυλακή, είναι βάση για συμπεράσματα και οδηγός για να δράσουμε, απο την άλλη αυτό σημαίνει ότι οι θεωρητικοί αυτοί δεν δώσαν χάρτη με τον κρυμμένο θησαυρό όπου εκεί μας υποδεικνύουν το μονοπάτι για τα λεφτά και αυτό δίνει την δυνατότητα να κάνουμε ερμηνείες αυτών πο διαβάζουμε, αυτό επιτρέπει τα πάντα απο παρανοήσεις μέχρι συνειδητές λαθροχειρίες,

        Στο ερώτημα λοιπόν. Ποιο συμπέρασμα βγάζεις απο το τελευταίο συγκεκριμένα απόσπασμα (το ανω των 18); εχω μεγάλο πραγματικά ενδιαφέρον να μου πεις.

        Τα συμπεράσματα που βγάζεις σε σχέση με τα αποσπάσματα που παραθετεις περιέχουν μια συγκεκριμένη πολιτική ερμηνεία την οποία θεωρώ πολιτικά εντελώς αυθαίρετη (σε σχέση με τα κείμενα) και ξεκομμένη απο την βασική επαναστατική αντίληψη του μαρξισμού – λενινισμού.

  28. Y Δεκεμβρίου 3, 2012 at 8:17 μμ #

    Aχ επαναστατάρα μου εσύ. Που θα ήσουν περήφανος και να σε εκτελέσουν. Πόσο θαρραλέος είσαι!?! Τι δείχνει το μπλγκοθαρραλεόμετρο?

    Μπορεί να μην έγινε επανάσταση χωρίς αυθαιρεσίες ή υπερβολές αλλά όταν λες από πριν ότι θα κάνεις αυθαιρεσίες και υπερβολές και γουστάρεις κιόλας ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ο κόσμος και δε σε ακολουθεί γιατί άμα το λες από πριν σημαίνει ότι θα κάνεις τερατουργήματα.

    Αν είναι ένα πράγμα που έχει προχωρήσει είναι η συλλογική διανόηση των ανθρώπων. Αλλά όταν προσπαθούμε να κάνουμε πολιτική με όρους του 50 που οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν αναλφάβητοι και τα μέσα επικοινωνίας ελάχιστα, τότε είναι λογικό να τρώμε τα μούτρα μας.

    Είστε για ψυχιατρείο. Κάτι ανθρώπους που σκέφτονται σαν εσένα δε γίνεται να σας αντιμετωπίζουμε πολιτικά Μπούμπη. Είστε τρελοί για δέσιμο.

    • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 3, 2012 at 9:43 μμ #

      Το ότι αναγνωρίζει κανείς την ύπαρξη ορισμένων ιστορικών νομοτελειών, όπως η μετεπαναστατική τρομοκρατία, δεν σημαίνει ότι τις γουστάρει ή ότι είναι οπαδός τους.
      Το να λες ότι η βία είναι η μαμμή της ιστορίας, δεν σημαίνει και ότι είσαι οπαδός της βίας.
      Αντίθετα όμως, σημαίνει ότι δεν αντιδράς, όπως οι μικροαστοί νοικοκυραίοι, στο ιστορικό γίγνεσθαι επειδή αυτό σημαίνει βία, αλλά και ότι απορρίπτεις και καταγγέλεις , ως κοινωνικούς τσαρλατάνους και απατεώνες, αυτούς, όπως οι ρεφορμιστές, που υπόσχονται ειρηνικά περάσματα, όπως οι ευρωκομουνιστές για τον σοσιαλισμό.

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 3, 2012 at 10:03 μμ #

        καλά τα λες αλλά δεν έχει υπάρξει κανένας θεωρητικός απο τους γνωστούς ο οποίος να έχει αναγνωρίσει ως νομοτελειακή την μετεπαναστατική ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ (δεν ξέρω αν έχει γραφεί και κάτι το οποίο να υποστηρίζει την τρομοκρατία συνολικά σε μια μετεπαναστική περίοδο και να την ορίζει ως ενα εργαλείο της εργατικής τάξης) αυτά είναι δικές σου αυθαιρεσίες, δικές σου, δικές σας και του φίλου σας Πολ Πότ στην Καμπότζη στην οποία εισέβαλαν οι κομμουνιστές Βιέτ Γκόνγκ για να σταματήσει η τρομοκρατία αυτή.

        Όσο για τους ιακωβίνους, απο πότε αποτελούν οι πρωταγωνιστές αστοι της αστικής επανάστασης στην Γαλλία προσωπικό σου οδηγό;

        Αυτά βέβαια δεν είναι θέσεις του ΚΚΕ αλλά δικές σας στρεβλώσεις (που βέβαια συντηρούνται απο διάφορες αριστεριστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό του), πάντως αυτά δεν είναι θέσεις του ΚΚΕ

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 3, 2012 at 10:54 μμ #

        Είπα εγώ ότι μεταφέρω τις θέσεις του ΚΚΕ?
        Δηλαδή, δεν μπορώ να έχω προσωπικές απόψεις?

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 3, 2012 at 11:40 μμ #

        οχι!

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 3, 2012 at 11:40 μμ #

        να πας αλλού!

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 4, 2012 at 8:28 πμ #

        Είσαι σεχταριστής!!

    • Κάρολος Δεκεμβρίου 5, 2012 at 3:13 μμ #

      @λαθραναγνώστη

      Στο προηγούμενο σχόλιό σου γράφεις : «Μόνο υπο αυτή την έννοια ο Μαρξ υπερασπιζόταν το ελεύθερο εμπόριο.
      Ούτε εγώ είμαι οικονομολόγος, αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, δεν είναι τόσο: καπιταλισμός – φεουδαρχία, όσο συγκεντροποίηση κεφαλαίου με καταστροφή των “μικρών”».
      Νομίζω ότι τουλάχιστον στην Αγγλία της εποχής εκείνης δεν υπήρχε θέμα απαγκίστρωσης από τις φεουδαρχικές σχέσεις, ή, σε κάθε περίπτωση δεν ήταν αυτό το βασικό ζήτημα. Η Αγγλία, σαν απόλυτος κυρίαρχος της παγκόσμιας αγοράς, σαν η πρώτη βιομηχανική δύναμη της Ευρώπης σαφώς και είχε ζήτημα συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου με σύγχρονο αφανισμό μεσαίων στρωμάτων, των «μικρών», όπως τους αποκαλείς.
      Δηλαδή, είχε δύο ζητήματα, το ένα μικρότερο, το άλλο μεγαλύτερο, αλλά, που υπήρχαν πλάι-πλάι. Η ανάπτυξη του καπιταλισμού, από τη μια, πραγματοποιούσε την «απαγκίστρωση», από την άλλη συγκέντρωνε το κεφάλαιο, καταστρέφοντας τους μικρομεσαίους παραγωγούς-κεφαλαιοκράτες (ή και αυτοαπασχολούμενους). Κι εδώ θα είχες το δίλημμα : πρέπει να είμαστε υπέρ της ανάπτυξης, ή όχι; Αν απαντήσεις «ναι», σκεφτόμενος την «απαγκίστρωση», δέχεσαι σαν αναγκαία συνέπεια την καταστροφή των «μικρών». Αν απαντήσεις «όχι», αναλογιζόμενος την καταστροφή αυτή, ζητάς να διαιωνιστούν οι φεουδαρχικές σχέσεις. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Η μόνη προοδευτική απάντηση είναι : ανάπτυξη του καπιταλισμού και μ έ σ ω τ η ς α ν ά π τ υ ξ η ς (θυμήσου το Λένιν!) στο σοσιαλισμό.
      Αλήθεια, γιατί να θέλει κανένας να φύγει από την υποανάπτυξη, όταν, βλέποντας τα πράγματα από τη σκοπιά του μικρού κεφαλαίου και των μικροαστών, το μέλλον στον καπιταλισμό διαγράφεται θεοσκότεινο; Όταν η ίδια η Αλέκα δηλώνει στη Βουλή πως η μικρή αγροτική παραγωγή είναι καταδικασμένη, λόγω των μειονεκτημάτων της, στον ανταγωνισμό της με τη μεγάλη!
      Στον ίδιο λόγο για το ελεύθερο εμπόριο, όπως λέει ο Λένιν : «Από την ανάλυσή του έβγαζε (ο Μαρξ) το συμπέρασμα ότι η ελευθερία του εμπο¬ρίου δε σημαίνει τίποτ’ άλλο, παρά ελευθερία ανάπτυξης του κεφαλαίου».
      Και ποια ήταν τα αποτελέσματα της κατάργησης του νόμου για τα σιτηρά (κατάργησης των δασμών στην εισαγωγή σιτηρών και ελεύθερο εμπόριο σιτηρών μεταξύ των διαφόρων χωρών); Όπως γράφει ο Μαρξ στο Κεφάλαιο, το 1867, 20 χρόνια μετά :
      «Η κατάργηση των νόμων για τα σιτηρά έδωσε τεράστια ώθηση στην αγγλική γεωργία… Η απόλυτη μείωση του εργατικού πλη¬θυσμού της υπαίθρου συμβάδιζε με την επέκταση της καλλιεργη¬μένης έκτασης, με την πιο εντατική καλλιέργεια, με μια πρω¬τάκουστη συσσώρευση του κεφαλαίου, που έχει τοποθετηθεί στη γη και προορίζεται για την καλλιέργειά της».
      Αυτή η «απόλυτη μείωση του εργατικού πληθυσμού της υπαίθρου» είναι ακριβώς η καταστροφή των «μικρών». Η καταστροφή τους είναι αναπόφευκτη συνέπεια της ανάπτυξης του καπιταλισμού και της «απαγκίστρωσης» από τις «παλαιές φεουδαρχικές σχέσεις». Όσο πιο πολύ και πιο γρήγορα αναπτύσσεται ο καπιταλισμός, τόσο πιο γρήγορα συγκεντρώνεται το κεφάλαιο («πρωτάκουστη συσσώρευση του κεφαλαίου»), τόσο περισσότερο και με αυξημένη ταχύτητα προχωράει η καταστροφή των «μικρών».
      Και για να μην μπερδεύεσαι με την «απαγκίστρωση», σου έφερα και τη μαρτυρία του Λένιν, που δεν αντιμετωπίζει καθόλου το θέμα από τη σκοπιά της «απαγκίστρωσης» από τις φεουδαρχικές σχέσεις, αλλά, μιλάει για την απελευθέρωση των εργατών από τον καπιταλισμό. Και πού τη βλέπει την απελευθέρωση αυτή; Λέει απερίφραστα : «Δεν μπορεί να υπάρξει αλλού σωτηρία (για τους εργάτες), παρά μέσω της ανάπτυξης του καπιταλισμού… δεν υπάρχει εγγύηση για τη νίκη πάνω στον καπιταλισμό, έξω από την ίδια του την ανάπτυξη».
      Δηλαδή, εσύ είσαι υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού, αλλά, στο μέτρο που σαρώνει τις «παλαιές φεουδαρχικές σχέσεις», αλλά, δε θίγει τους «μικρούς» στις καινούργιες καπιταλιστικές συνθήκες; Μα, ακριβώς, αυτό το ξεκαθάρισμα του εδάφους, αυτό το σάρωμα των «παλιών φεουδαρχικών σχέσεων» γίνεται από την ίδια την αστική τάξη, ακριβώς για να γίνει η «πρωτάκουστη συσσώρευση του κεφαλαίου», με την καταστροφή των «μικρών». Και ο Μαρξ και ο Λένιν ήξεραν τις συνέπειες της ανάπτυξης του καπιταλισμού και τις περιέγραφαν στα έργα τους. Όμως, όπως λέει ο Λένιν δεν ήταν «ρομαντικοί» δεν ήταν ουτοπικοί, μικροαστοί σοσιαλιστές , όπως ο Σισμόντι και η γελοιογραφία του, οι ναρόντνικοι (και το ΚΚΕ, συμπληρώνω εγώ), να θρηνούν για την καταστροφή των «μικρών» και να ζητάνε να αναχαιτιστεί η ανάπτυξη για χάρη τους. Ο Λένιν αποκαλεί τους σοσιαλιστές αυτούς «κλαψιάρηδες μικροαστούς» και λέει στο ίδιο έργο του ότι ο Μαρξ «πουθενά δεν έφτασε να πει έστω και μια συναισθηματική φράση, να θρηνήσει γι’ αυτή την ανάπτυξη». Ο Μαρξ ήταν ΠΑΝΤΑ υπέρ της ανάπτυξης. Στο Κεφάλαιο αναλύει τη χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης λόγω της εισαγωγής των μηχανών και κάθε τεχνικής βελτίωσης. Ένας αντιδραστικός θα έβγαζε το «απλό» συμπέρασμα ότι κάποιος που είναι υπέρ των εργατών, πρέπει να είναι κατά της εισαγωγής μηχανών στη βιομηχανία και γενικότερα κατά της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Ο Μαρξ ήταν προοδευτικός, και γι’ αυτό ήταν «σκληρός» και απέναντι στους «μικρούς» και απέναντι στους εργάτες, ήταν υπέρ της ανάπτυξης, γιατί ήξερε ότι μόνο έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ανατροπή του καπιταλισμού και την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Το μυστικό είναι ένα και για τις δύο περιπτώσεις : η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Από πού περιμένει ο Μαρξ την ανατροπή; Από την όξυνση των αντιθέσεων του καπιταλισμού; Πώς γίνεται αυτή η «όξυνση»; Με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που, στο έπακρό της, φέρνει σε αντίθεση τις δυνάμεις αυτές με τις παραγωγικές σχέσεις, όχι πια με τις «παλαιές φεουδαρχικές σχέσεις», αλλά με τις σύγχρονες καπιταλιστικές σχέσεις. Και «τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης».
      Πώς εξηγείται αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση του ίδιου φαινομένου, της ανάπτυξης του καπιταλισμού, από τους μαρξιστές και τους μικροαστούς σοσιαλιστές; Με το γεγονός ότι οι μεν είναι ιδεολογικοί εκπρόσωποι του προλεταριάτου, μιας τάξης στην οποία ανήκει το μέλλον, μιας τάξης που έχει ιστορική αποστολή να ανατρέψει τον καπιταλισμό, στηριγμένη στην ίδια του την ανάπτυξη και οι δε είναι ιδεολογικοί εκπρόσωποι των μικρομεσαίων αστών, των αντιδραστικών (κατά Μαρξ) «ενδιάμεσων τάξεων», αντιδραστικών όχι μόνο απέναντι στο προλεταριάτο, αλλά και στην ίδια την αστική τάξη, που σαν εκπρόσωπος του μεγάλου κεφαλαίου είναι προοδευτική σε σχέση με τους «μικρομεσαίους». (Το προλεταριάτο, όσο οδυνηρή και αν είναι η εξέλιξη του καπιταλισμού για το ίδιο – τις άσχημες επιπτώσεις του τις αντιπαλεύει σθεναρά – την επιδιώκει γιατί ξέρει ότι αυτή η εξέλιξη του συντομεύει το δρόμο για την εξουσία. Τα «μικρομεσαία στρώματα» το μόνο που μπορούν να περιμένουν από αυτή την εξέλιξη είναι ο αφανισμός τους. Από εδώ πηγάζουν τόσο η αισιοδοξία των εκπροσώπων του προλεταριάτου, όσο και τα μοιρολόγια των εκπροσώπων των «μικρομεσαίων»).
      Και τι έχει να αντιτάξει το ΚΚΕ απέναντι στην προοδευτικότητα αυτή; Τίποτε άλλο παρά τα γνωστά αντιδραστικά «μικροαστικά κλαψιαρίσματα» για το «ξεκλήρισμα», τον «αφανισμό», το «ξερίζωμα» της αγροτιάς, την καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και δε συμμαζεύεται. Η διάσωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με κρατικό παρεμβατισμό έχει γίνει η καραμέλα τόσο των κυβερνήσεων όσο και της «αριστεράς». Η διαφορά τους είναι ότι οι μεν κυβερνήσεις το λένε ξέροντας ότι είναι μέτρο αντιδραστικό, ενώ οι «αριστεροί» το λένε νομίζοντας ότι είναι μέτρο προοδευτικό (όσοι δεν είναι κλασικοί υποκριτές σαν το ΚΚΕ).
      Το ΚΚΕ, ανένδοτος υπερασπιστής του μικρού κεφαλαίου και γενικά της στασιμότητας και της μιζέριας, καλλιεργεί έναν ψεύτικο αντικαπιταλισμό (και αντιϊμπεριαλισμό), που, ουσιαστικά, είναι μόνο κατά του μεγάλου κεφαλαίου (δηλαδή, του προοδευτικού μέρους του κεφαλαίου) και κατά των μονοπωλίων. Θα μου πεις : «ώρα είναι να υπερασπίσεις και τα μονοπώλια!». Ναι, θα υπερασπίσω και τα μονοπώλια, με τον ίδιο τρόπο που έλεγε και ο Λένιν ότι πρέπει να στηρίζουμε τον καπιταλισμό, όπως το σκοινί της κρεμάλας στηρίζει τον κρεμασμένο : είμαστε υπέρ των μονοπωλίων σε σχέση με τον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, γιατί τα μονοπώλια είναι ένα βήμα προς τα μπρος, προς το σοσιαλισμό (θυμήσου τι έλεγε ο Λένιν, ότι το μόνο που χρειάζεται να αντικασταθεί για να μετατραπεί η οικονομική δομή μιας χώρας από μονοπωλιακή σε σοσιαλιστική, είναι να αλλάξει η δομή του κράτους από αστική, ιμπεριαλιστική σε σοβιετική. Όλα τα άλλα, είναι έτοιμα, τα έχει ετοιμάσει το ίδιο το μονοπωλιακό κράτος). Ο Λένιν στο ίδιο γράμμα του προς τον Γκόρκι, που ανέφερα σε προηγούμενο σχόλιο, γράφει : «Οι μαρξιστές δεν υποστηρίζουν κανένα αντιδραστικό μ έ τ ρ ο , όπως της απαγόρευσης των τραστ, των περιορισμών στο εμπόριο, κλπ. ».
      Και δυο λόγια για τη συγκεκριμένη χώρα που λέγεται Ελλάδα. Είναι πανθομολογούμενο ότι η Ελλάδα είναι χώρα με υποανάπτυκτο καπιταλισμό και ισχυρά υπολείμματα του παρελθόντος : αναπαλλοτρίωτη εκκλησιαστική περιουσία, κλειστά επαγγέλματα, οθωμανική γραφειοκρατία και κρατικούς θεσμούς, ρουσφέτια, οικογενειοκρατία, αναξιοκρατία, διαφθορά, μπαξίσια, «μέσα». Για την παραγωγή ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Και τι μας λένε όλοι οι φωστήρες της «αριστεράς»; Όλοι είναι ΚΑΤΑ της ανάπτυξης. Και για να ψαρέψουν τους αφελείς, που έλκονται από την αίγλη του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, φτιασιδώνουν την πάλη του μικρού κεφαλαίου ενάντια στο μεγάλο (πάλη αυτή καθεαυτή αντιδραστική) και την πάλη των υπολειμμάτων του παρελθόντος ενάντια στον εκσυγχρονισμό, σε πάλη αντικαπιταλιστική (και αντιϊμπεριαλιστική, γιατί για τον καταραμένο εκσυγχρονισμό φταίει η ΕΕ, ίσως και το ΝΑΤΟ). Κι έτσι καλούν τους εργάτες να συνδράμουν τους «μικρομεσαίους» στην πάλη τους κατά του μεγάλου κεφαλαίου και να πάνε κόντρα στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, δηλαδή, να πάνε κόντρα και στα δικά τους συμφέροντα.
      Και τι μας λένε οι φωστήρες της «αριστεράς» (με πρωταθλητή πάντα το ΚΚΕ) : ότι η κατάσταση είναι υπερώριμη για το σοσιαλισμό και την ανατροπή του καπιταλισμού, μια και στην Ελλάδα υπάρχει ο ΚΜΚ (κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός). Δηλαδή, όχι μόνο ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο ανώτατο (και τελευταίο) στάδιό του, αλλά, ότι έχουν μάλιστα κρατικοποιηθεί!
      Φυσικά, ούτε ΚΜΚ έχουμε, ούτε, από την άλλη, μπορούν ποτέ να νικήσουν τα «μικρομεσαία στρώματα» στην πάλη τους με το μεγάλο κεφάλαιο και να πάρουν την εξουσία. Για να λυσσάει, όμως, τόσο πολύ το ΚΚΕ, να κραυγάζει ότι έχει βάλει πλώρη για την εξουσία και ο Παφίλης να απειλεί μέσα στη Βουλή ότι «μερικοί δε θα βρίσκουν ελικόπτερο για να φύγουν», κάτι άλλο συμβαίνει.
      Υ.Γ. Ναι, άλλο πράγμα ο φιλελευθερισμός και άλλο ο νεοφιλελευθερισμός. Άλλο το 1848, άλλο το 1911 (το γράμμα του Λένιν στον Γκόρκι) κι άλλο το 2012.
      Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι εννοούν όταν μιλάνε για νεοφιλελευθερισμό. Αν εννοούν να μη γίνεται κρατική παρέμβαση για να μην εμποδίζεται ο ανταγωνισμός, είναι σωστό. Αν εννοούν να παίρνονται μέτρα αντεργατικά είναι λάθος. Το περίεργο, όμως, είναι ότι αυτά τα μέτρα, κατά το Λένιν, είναι αντίθετα στην ανάπτυξη του καπιταλισμού. Το γιατί σε άλλο σεντόνι.
      Αν εννοούν να διαλυθούν μονοπώλια που υπάρχουν (και προφανώς κρατικά – αλλιώς δε θα μπορούσαν να διαλυθούν) και να γυρίσουν σε μη μονοπωλιακές επιχειρήσεις, είναι μέτρο αντιδραστικό, γιατί αφού φτάσαμε στο μονοπώλιο, το ζήτημα είναι να προχωρήσουμε προς τα μπρος, στην απαλλοτρίωση των καπιταλιστών και όχι να γυρίσουμε πίσω. Τέτοια είναι και η πάλη του ΚΚΕ και όλης της «αριστεράς» κατά των μονοπωλίων. Δηλαδή, η «αριστερά» σ’ αυτή την περίπτωση, είναι «νεοφιλελεύθερη», ακριβώς όταν ο όρος αυτός εμφανίζεται με την αντιδραστική εκδοχή του. Όπου αντιδραστικότητα και καθυστέρηση, η «αριστερά» πρώτη (κατά, το «όπου γάμος και γιορτή, η Βασίλω πρώτη».

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 5, 2012 at 5:42 μμ #

        Κάρολε,
        Λυπάμαι, αλλά αποκλείεται να συνεχίσω να διαβάζω τα “σεντόνια” σου.
        Πάντως και για να το πω “προκλητικά”, αν ήταν να διαλέξω μεταξύ του Μαρξ και του Λένιν από τη μια και του ΚΚΕ από την άλλη, θα διάλεγα το ΚΚΕ.
        Τελείως κάφρος…… Ε?
        Γι αυτό μην προσπαθείς άλλο!!

    • Κάρολος Δεκεμβρίου 6, 2012 at 2:57 πμ #

      @kraftwerkvs
      Στην πρώτη σου παράγραφο, συμφωνώ σχεδόν σε όλα, με μια μικρή παρατήρηση : η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία δεν είναι δόγμα, αλλά, οδηγός για δράση, σαν επιστημονική, όμως, θεωρία, όπως κάθε επιστήμη έχει βρει ορισμένα πράγματα και τα έχει αποδείξει και όσο δεν αλλάζουν οι συνθήκες, αυτά εξακολουθούν να παραμένουν σε ισχύ. Έτσι, αν σε όλη τους τη ζωή, ο Μαρξ, ο Ένγκελς και ο Λένιν ήταν υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού κι αυτό είχε βγει από μια βαθιά διαλεκτική ανάλυση της οικονομίας και της φύσης του καπιταλισμού, ναι, εδώ μας έχουν δώσει το χάρτη του θησαυρού.
      Για το συγκεκριμένο απόσπασμα : μου φάνηκε πολύ πρωτότυπο όταν το διάβασα και κάτι που επιβεβαίωνε όλα όσα «αιρετικά» σκεφτόμουν. Γι’ αυτό έγραψα ότι είναι ακατάλληλο για ανήλικους. Σκέφτηκα ότι ήταν απόλυτα σύμφωνο με αυτό που λέει ο Λένιν πως ο ιμπεριαλισμός είναι ο προθάλαμος του σοσιαλισμού, αυτού λέει ο Ένγκελς «Στα τραστ ο ελεύθερος ανταγωνισμός μετατρέπεται σε μονοπώλιο και η ασχεδίαστη παραγωγή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας συνθηκολογεί μπροστά στη σχεδιασμένη παραγωγή της επερχόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας», ή το άλλο που λέει ο Λένιν ότι ο σοσιαλισμός είναι ένα τεράστιο κρατικό μονοπώλιο με την εργατική τάξη στο τιμόνι. Και για να βάλω κι εγώ το δικό μου λιθαράκι : «η αστική τάξη μας τα έχει όλα έτοιμα, το μόνο που χρειάζεται ένα να κουνήσουμε κι εμείς λίγο τα χεράκια μας και να πάρουμε την εξουσία».
      Μου λες ότι θεωρείς τη συγκεκριμένη πολιτική μου ερμηνεία εντελώς λαθεμένη, ξεκομμένη, κλπ. Θα ήθελα να το συζητήσουμε, αλλά, αν το θες κι εσύ, πρέπει να αναπτύξεις τη σκέψη σου. Ευχαριστώ.

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 6, 2012 at 2:35 μμ #

        “Έτσι, αν σε όλη τους τη ζωή, ο Μαρξ, ο Ένγκελς και ο Λένιν ήταν υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού κι αυτό είχε βγει από μια βαθιά διαλεκτική ανάλυση της οικονομίας και της φύσης του καπιταλισμού, ναι, εδώ μας έχουν δώσει το χάρτη του θησαυρού.”

        O Μάρξ και ο Λένιν ήταν υπέρ της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και της κομμουνιστικής κοινωνίας, αυτό καταρχήν. γιατί αυτό που γράφεις,εκτιμώ ότι παραπληροφορεί, να στο πω και αλλιώς αν ο κάποιος διαβάσει την φράση σου χωρίς να ξέρει τιποτε περι μαρξισμού λενινισμού θα καταλάβει ότι οι θεωρητικοί αυτοί ήταν απολογητές της καπιταλιστικής «ιδεολογίας».

        1) Ο Μάρξ Κάρολε όταν γράφει για την ανάπτυξη του καπιταλισμού μιλάει περιγράφοντας την κοινωνική νομοτέλεια της ανάπτυξης του. Δεν το γράφει θεωρωντας ότι η πολιτική πρωτοπορία πρέπει να συνταχθεί δίπλα στο μονοπωλιακό κεφάλαιο προκειμένου αυτό να αναπτυχθεί αβίαστα και χωρίς τα εμπόδια των μικρομεσαίων, επέτρεψε μου μάλιστα παρά το ότι μου είναι προαφανές ότι έχεις δαπανήσει πολύ περισσοτερες ώρες στην μελέτη των κλασσικών απο εμένα να σου πω ότι αυτό που λες είναι αστήριχτο, δηλαδή όλα τα κείμενα που έχεις παραθέσει απλά αποδεικνύουν ότι πράγματι οι κλασσικοί πιστεύουν ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες αναπτύσσονται βάση κάποιων συγκεκριμένων νομοτελειών και υπακούοντας σε κοινωνικούς νόμους.

        Το άλλο κομμάτι όμως που λεει ότι ο Μάρξ έθετε σαν στόχο για το εργατικό κίνημα το να ταχθεί δίπλα στο μεγάλο κεφάλαιο αυτό δεν αποδεικνύεται απο πουθενά.

        2) Απο αυτή την περιγραφή όμως ο Μάρξ σε θεωρητικό επίπεδο δεν οδηγείται στην εφαρμοσμένη πολιτική να προτείνει πουθενά στην εργατική τάξη ακόμα και τότε(και θα πω γιατί λέω “ακόμα και τότε”) να συμμαχήσουν με την άλλη “επαναστατική τάξη” για να διαλύσουν τα υπολοίπατα των φεουδαρχών και απέναντι στους μικροαστούς. Ο Μάρξ όταν μιλάει για “επαναστατική τάξη” αναφερόμενος στο βιομηχανικό κεφάλαιο, την χαρακτηρίζει έτσι με κοινωνιολογικούς όρους και όχι πολιτικούς σε σχέση και αυτό αποδεικνύεται και απο αυτό που σου είπα παραπάνω.

        3) Ο Μαρξ γράφει το έργο του προ μονοπωλιακού καπιταλισμού (γνωρίζοντας βέβαια ότι ο τελευταίος θα φτάσει σε αυτό το στάδιο) η αναλυση του λοιπόν υποστηρίζει τον επαναστικό ρόλο του μεγάλου κεφαλαίου απέναντι στις παλαιότερες δομές της φεουδαρχίας και της μικροπαραγωγής. Πράγματι αυτές οι κοινωνικές δομές και στρώματα είναι καθυστερημένα και καθυστερούν το προτσές της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

        Λές:

        «Η μόνη προοδευτική απάντηση είναι : ανάπτυξη του καπιταλισμού και μ έ σ ω τ η ς α ν ά π τ υ ξ η ς (θυμήσου το Λένιν!) στο σοσιαλισμό.»

        Οχι Κάρολε αυτό δεν είναι λενινισμός αυτό είναι δικιά σου ερμηνεία για τον λενινισμό.

        Με βάση αυτό θα απαντήσω και γενικότερα γιατί γενικά πάσχω απο έλλειψη χρόνου

        Ο καπιταλισμός σήμερα βρίσκεται στο στάδιο του κρατικομονοπωλιακού σταδίου, τι σημαίνει αυτό για μένα; Σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών κέντρων ΗΠΑ, ΕΕ(Γερμανία-Γαλλία και μαζί βάλε και Αγγλία), Κίνα,Ρωσία και Ιαπωνία οδηγεί την εργατική τάξη στην εξαθλίωση, η μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους αυξάνεται και ο ιμπεριαλισμός για να επιβιώση πρέπει για να προχωρήσει στην περαιτέρω του «απελευθέρωση» να μειώσει μισθούς, να απολύσει, να κάνεις πολέμους.

        Αυτό είναι η ανάπτυξη του καπιταλισμού και επετρεψέ μου να σου πω ότι σε αυτό καλείς.

        Στην Ελλάδα όμως του 2012 καπιταλιστική ανάπτυξη (και εδώ είναι το μεγάλο ζήτημα) σημαίνει ανεργία, τα μικρομεσαία στρώματα τα οποία τείνουν να προλεταριοποιηθούν θα μείνουν άνεργα, η υπάρχουσα εργατική τάξη θα πρέπει να ανταγωνισθεί τον εαυτό της σε μειοδοσία για τον μικρότερο δυνατό μισθό προκειμένου να εξασφαλίσει δουλειά, γιατί αυτό; Μα βέβαια για την καπιταλιστική ανάπτυξη.

        Και μιλάμε βέβαια για την καπιταλιστική ανάπτυξη που ορίζουν τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (χώρες και οργανισμοί, ΔΝΤ, Παγκ.Τρ., ΟΟΣΑ) και με τους όρους που αυτά κυρίως οφελούνται και εξασφαλίζουν την διαιώνιση τους. Τι σημαίνει αυτό κατά την γνώμη μου; Σημαίνει ότι για την καπιταλιστική ανάπτυξη θα πάνε αύριο τα δικά σου παιδιά να πολεμήσουν.

        «Από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης»

        Η εποχή αυτή έχει φτάσει απο την άποψη ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο ανώτατο στάδιο του τον ιμπεριαλισμό με εκφραστές τις χώρες που ανέφερα παραπάνω.

        Απο την άλλη αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει ούτε σε κάποιο άλλο συμπέρασμα που θα νομίζει ότι αφού έχουμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο σήμερα, το μόνο που μας μένει είναι να κάνουμε σοσιαλιστική επανάσταση, οι αντικειμένικες συνθήκες δεν είναι μόνο τεχνολογία, αλλα θα πρέπει να εξετάσουμε και για ποια χώρα μιλάμε το μέγεθος της, τον πληθυσμό της, τα σύνορα της και το διεθνές περιβάλλον (κ.α.).

        Η Ελλάδα δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα και βεβαίως βρίσκεται σε ένα μέσο επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης η οποία σε κάθε περίπτωση στην τελική της ανάλυση είναι εξαρτημένη. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει απο τις πολιτικές μας επεξεργασίες,θεωρήσεις και στοχεύσεις. Δεν χρειάζεται για να κάνεις σοσιαλιστική επανάσταση να έχεις γίνει ιμπεριαλιστής, ούτε η κομμουνιστική αντίληψη για τον εξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού έχει τέτοιον χαρακτήρα.

        Η ανάπτυξη του καπιταλισμού ήταν -απαραίτητη- προυπόθεση για την σοσιαλιστική προοπτική μόνο στο επίπεδο της ανάπτυξης αυτών των τεχνολογιών, αυτές οι τεχνολογίες σήμερα υπάρχουν, δεν έχει σημασία αν υπάρχουν εφαρμογές της σε μια συγκεκριμένη χωρα (δεν μιλώ και για τις πλέον ανεπτυγμένες τεχνολογίες).

        ΛΕΣ:

        Στον ίδιο λόγο για το ελεύθερο εμπόριο, όπως λέει ο Λένιν : «Από την ανάλυσή του έβγαζε (ο Μαρξ) το συμπέρασμα ότι η ελευθερία του εμπο¬ρίου δε σημαίνει τίποτ’ άλλο, παρά ελευθερία ανάπτυξης του κεφαλαίου».

        Ναι όπως ακριβώς τα λένε είναι, αυτό που δεν βλέπω ούτε στο συγκεκριμένο απόσπασμα ούτε πουθενά αλλού στο έργο των Μ-Ε-Λ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει πολιτικά να συνταχθεί με το μεγάλο κεφάλαιο ώστε εξυπηρετόντας τα δικά του συμφέροντα να εξυπηρετήσει και τα δικά της.

        Σε κάποιο άλλο σημείο) παραθέτεις κάπου που λεει ο Λένιν ότι , «Ξέρουμε ότι στην οικονομία μας υπάρχουν πολλές μικροεπιχειρήσεις. Οι μικροϊδιοκτήτες είναι οι αντίπαλοί μας. Το μικροϊδιοκτητικό στοιχείο είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός μας»

        Ε προφανώς, μιλάει για μετά την επανάσταση που ενώ έχει καταργηθεί η μεγάλη ιδιοκτησία δεν έχει καταργηθεί η μικρή. Αναρωτιέσαι γιατί; Γιατί η Οκτωβριανή επανάσταση δεν είχε στόχο την μικρή ιδιοκτησία αλλά την μεγάλη.

        Η Οκτωβριανή επανάσταση όσο αφορά τους στόχους της και την δράση της πιστεύω ότι αποτελεί μια πολύ αντικειμενική απόδειξη για την πλήρη αναντιστοιχία των απόψεων σου με την λενινιστική άποψη, κανένα σύνθημα τον μπολσεβίκων δνε επιβεαιώνουν αυτά που λες ενώ συμμάχησε με τους αγροτες με τα πιο καθυστερημένα τμήματα δηλαδή, κατάλοιπα της “φεουδαρχίας”.

        Καλείς λοιπόν τους κομμουνιστές να βάλουν ως πολιτικό άιτημα την ιδιωτικοποίηση και την καταστροφή τις μικρομεσαίας τάξης. Γιατί; Για να τους πεις μετά ότι «να τώρα που καταστραφήκατε ας βαδίσουμε μαζί στον δρόμο της ανατροπής του καπιταλισμού!»

        , ε όχι βέβαια, νομίζω ότι ο δρόμος που προτείνεις θα οδηγούσε την εργατική τάξη και την πολιτική της οργάνωση στην καταστροφή.

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 8, 2012 at 3:28 πμ #

        Kraftwerkvs
        Τι έγινε; Άρχισες κι εσύ τα «σεντόνια»; Βλέπεις ότι δε γίνεται συζήτηση αλλιώς; Ας είναι.
        Γενικά :
        Γράφεις : «O Μάρξ και ο Λένιν ήταν υπέρ της εργατικής τάξης». Για να είσαι υπέρ κάποιου, απαραίτητη προϋπόθεση είναι αυτός ο κάποιος να υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει ο κεφαλαιοκράτης χωρίς τον εργάτη, έτσι δεν υπάρχει και ο εργάτης χωρίς τον κεφαλαιοκράτη. Ο Μαρξ το λέει καθαρά στο Μανιφέστο : «Πριν απ’ όλα, η αστική τάξη παράγει τους νεκροθάφτες της». Δηλαδή, την αντίθεσή της. Για να μπορέσει να παραγάγει η αστική τάξη εμπορεύματα, να τα πουλήσει και να κερδίσει, της χρειάζονται εργάτες. Αν εξαφανιστούν οι εργάτες, εξαφανίζεται και το κέρδος. Εργάτης και κεφαλαιοκράτης είναι δεμένοι μεταξύ τους με μια διαλεκτική αλυσίδα : αχώριστοι ο ένας από τον άλλο, ανήκουν ο ένας στον άλλο, καθορίζουν ο ένας τον άλλο μα ταυτόχρονα είναι δυο αλληλοαποκλειόμενα ή αντίθετα άκρα, σαν τους δύο πόλους ενός μαγνήτη. Είναι όπως λέει ο λαός : Εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.
        Η αστική τάξη για να ζήσει, έχει ανάγκη από τους νεκροθάφτες της! Όσο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός, αναπτύσσεται και η εργατική τάξη. Ο ίδιος ο καπιταλισμός τη γεννάει και με την ανάπτυξή του, την οργανώνει στα μεγάλα εργοστάσια «Η πρόοδος της βιομηχανίας» γράφει το Μανιφέστο, «που η αστική τάξη είναι ο άβουλος και παθητικός φορέας της, βάζει στη θέση της απομόνωσης των εργατών με τον ανταγωνισμό, την επαναστατική τους συνένωση με την οργάνωση». Τ’ ακούς; Τ’ ακούω να λες! Οι μικροαστοί ιδεολόγοι των κομμάτων της «αριστεράς» μισούν την ανάπτυξη του καπιταλισμού, αντιστρατεύονται αυτή την ανάπτυξη, μισούν αφάνταστα τις μεγάλες επιχειρήσεις και υποστηρίζουν φανατικά τις μικρές κι έτσι, αντικειμενικά (και ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν πολλές φορές), αντιστρατεύονται τη συνένωση των εργατών και την οργάνωσή τους, αντιστρατεύονται την ίδια την αύξηση και τη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης.
        Γράφεις «O Μάρξ και ο Λένιν ήταν υπέρ της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και της κομμουνιστικής κοινωνίας». Αυτό, όμως, δεν είναι αντίθετο με το ότι ήταν υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Την προλεταριακή επανάσταση θα την κάνουν οι προλετάριοι. Μα, η ανάπτυξη του καπιταλισμού σημαίνει ακριβώς την προλεταριοποίηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού, πρώτα-πρώτα του αγροτικού (αυτό είναι το «ξεκλήρισμα» για το οποίο θρηνούν όλοι οι μικροαστοί πολιτικοί εν χορώ με κορυφαία του χορού την Αλέκα) και δεύτερο των μικροαστικών στρωμάτων – και μεσαίων στρωμάτων – των πόλεων (μικροβιοτεχνών, μικρεμπόρων, «αυτοαπασχολούμενων», γιατρών, μηχανικών, δικηγόρων, συμβολαιογράφων, ταξιτζήδων και όλων των κλειστών επαγγελμάτων).
        Την κομμουνιστική κοινωνία, από την άλλη, την προετοιμάζει ο σοσιαλισμός με τη δικτατορία του προλεταριάτου. Μα, το προλεταριάτο για να πάρει την εξουσία και να επιβάλει τη δικτατορία του, πρέπει αφενός να υπάρχει και αφετέρου να είναι συγκεντρωμένο και οργανωμένο. Και τα δύο του τα προσφέρει η μεγάλη βιομηχανία (η οποία προσφέρει και την υλική βάση για το σοσιαλισμό). Το πώς θα χρησιμοποιήσει το προλεταριάτο αυτά τα δύο εξαρτάται, πια, από την ύπαρξη επαναστατικού εργατικού κόμματος – κομμουνιστικού.
        Στο ότι γράφοντας απλώς ότι ο Μαρξ ήταν υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού μπορεί να το παρεξηγήσει κανένας που «δεν ξέρει τίποτε από μαρξισμό-λενινισμό» και να καταλάβει ότι «οι θεωρητικοί αυτοί ήταν απολογητές της καπιταλιστικής “ιδεολογίας”». Δυστυχώς, βλέπω ότι το ίδιο παθαίνουν και πολλοί που ξέρουν κάτι από μ-λ. Και μετά λάβε υπόψη σου ότι αυτά τα γράφω σε ένα μπλογκ που διαβάζονται από ανθρώπους και γενικά «προοδευτικούς» και επιπλέον αρκετά μορφωμένους που χειρίζονται κομπιούτερ. Τώρα, αν όλη η μαρξιστική τους μόρφωση είναι τα δημοσιεύματα των διαφόρων «μαρξιστικών» φυλλαδίων και εφημερίδων κι αν αυτό σημαίνει ότι έχουν γνωρίσει μόνο μια καρικατούρα της μαρξιστικής ιδεολογίας και ένα Μαρξ μικροαστικά διαστρεβλωμένο, ε, τι να κάνουμε, θα υποστούν στην αρχή μια ψυχρολουσία και ίσως έτσι μερικοί να παρακινηθούν να ψάξουν και μόνοι τους, έχοντας αρχίσει να αμφιβάλλουν για όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα. Ας δούμε τώρα αναλυτικά τις αντιρρήσεις σου.
        1) Συμφωνώ απόλυτα ότι ο Μαρξ περιγράφει τη νομοτέλεια της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Τι σημαίνει, όμως, «νομοτέλεια»; Σημαίνει κάτι αναπόφευκτο, που θα ήταν παράλογο να την αντιστρατευόμαστε. Κι αν μία νομοτέλεια περιέχει κακές πλευρές, τότε την ανατρέπουμε και την αντικαθιστούμε με μια άλλη. Στην Ελλάδα, όμως, η «αριστερά» μας πασάρει για «αντικαπιταλιστικό» όχι τον αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στο κεφάλαιο (μικρό, μεσαίο και μεγάλο) για την ανατροπή του καπιταλισμού, αλλά, τον αγώνα των «μικρομεσαίων» ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, για την ανατροπή του και την αντικατάστασή του από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους «αυτοαπασχολούμενους»!!! Και φυσικά, με διατήρηση του καπιταλισμού, αλλά, ενός καπιταλισμού υποανάπτυκτου και απόλυτα καθυστερημένου και, το κυριότερο, καπιταλισμού εντελώς «παρά φύση», που θα θέλει να πηγαίνει κόντρα στη δική του νομοτέλεια, που είναι η ξέφρενη ανάπτυξη, λόγω του ανταγωνισμού. Δηλαδή, ενός καπιταλισμού, που δε θα θέλει να είναι καπιταλισμός, αλλά, και δε θα μπορεί να μην είναι, ενός καπιταλισμού που θα θέλει να κοκαλώσει σε μια ορισμένη κατώτερη βαθμίδα της εξέλιξής του και να σταματήσει εκεί, όπως λέει μια ηρωίδα του Γουάιλντ : «Πολύ ωραία ηλικία τα 30! Εμένα μου άρεσε τόσο πολύ που έμεινα χρόνια και χρονάκια σ’ αυτήν!».
        Γράφεις ότι ο Μαρξ δε θεωρούσε ότι «η πολιτική πρωτοπορία πρέπει να συνταχθεί δίπλα στο μονοπωλιακό κεφάλαιο προκειμένου αυτό να αναπτυχθεί αβίαστα και χωρίς τα εμπόδια των μικρομεσαίων». Παρουσιάζεις αυτά που γράφω με τρόπο συκοφαντικό (μην παρεξηγηθείς, μιλάω αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά – σίγουρα αυτό γίνεται χωρίς να το θέλεις, όμως έτσι είναι), επειδή συγχέεις τη στάση που θα έπρεπε να έχει η «πολιτική πρωτοπορία», αν ήταν πρωτοπορία, (δηλαδή εκπρόσωπος των συμφερόντων της εργατικής τάξης – τωρινών και μελλοντικών – και καμιάς άλλης τάξης) απέναντι αφενός στη μεγαλοαστική τάξη στον μεταξύ τους αγώνα και απέναντι στον αγώνα των μικρομεσαίων ενάντια στη μεγαλοαστική τάξη. Στο δεύτερο αγώνα, η εργατική τάξη δεν πρέπει να υποστηρίξει τους μικρομεσαίους και μάλιστα, μερικές φορές, πρέπει να «συνταχθεί δίπλα» όχι στο «μονοπωλιακό» κεφάλαιο (γιατί, αν μιλάς για μονοπώλιο, σημαίνει ότι ο αγώνας μεγάλου-μικρού κεφαλαίου, στο συγκεκριμένο κλάδο, έχει τελειώσει με νίκη του μεγάλου κεφαλαίου), αλλά στο μεγάλο κεφάλαιο. Ένα παράδειγμα : κάποια μέρα, εδώ και κάτι χρόνια, ήρθε στη Βουλή ένα νομοσχέδιο, με το οποίο ζητούσαν οι φαρμακοποιοί να απαγορευτεί στα σούπερ μάρκετ να πουλάνε καλλυντικά. Επρόκειτο προφανώς για πάλη του μικρού κεφαλαίου ενάντια στο μεγάλο και περιορισμό της ελευθερίας του εμπορίου και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Στην περίπτωση αυτή, ένας κομμουνιστής βουλευτής έπρεπε να υποστηρίξει θετικά τα σούπερ μάρκετ και να καταψηφίσει το νομοσχέδιο. Την άλλη μέρα, φυσικά, θα τον έβριζαν όλοι οι «αριστεροί» σα νεοφιλελεύθερο και όλοι όσοι «δεν ξέρουν τίποτε από μαρξισμό» θα τον θεωρούσαν «απολογητή της καπιταλιστικής ιδεολογίας».
        Δυστυχώς, στην Ελλάδα, έχουμε ήδη πάνω από μισό αιώνα κυριαρχίας της μικροαστικής ιδεολογίας στο χώρο της «αριστεράς» και απόλυτης διαστρέβλωσης του μαρξισμού. Ο μαρξισμός, η εργατική ιδεολογία, είναι ένα φοβερά ξένο σώμα σε μια μικροαστική χώρα με απόλυτα διαστρεβλωμένη καπιταλιστική οικονομία, με κρατικό παρεμβατισμό, με καθυστερημένες σχέσεις στην ύπαιθρο και υπερφυσική διόγκωση των μεσαίων τάξεων και του κρατικού μηχανισμού, όπου κυριαρχεί η ρεμούλα και η διαφθορά. Ο μαρξισμός, εχθρικός σε όλα αυτά, είναι φυσικό να αντιμετωπίζεται εχθρικά από όλα αυτά και τους πολιτικούς ή «ιδεολογικούς» τους εκπροσώπους.
        Λες «όλα τα κείμενα που έχεις παραθέσει απλά αποδεικνύουν ότι πράγματι οι κλασσικοί πιστεύουν ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες αναπτύσσονται βάση κάποιων συγκεκριμένων νομοτελειών και υπακούοντας σε κοινωνικούς νόμους». Βέβαια, αυτό αποδεικνύουν, αλλά, αυτές τις νομοτέλειες και αυτούς τους νόμους οι «κλασικοί» τους μελέτησαν και έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Ο Μαρξ λέει πως στην αστική κοινωνία η μεγαλοαστική τάξη είναι προοδευτική απέναντι στις αντιδραστικές «μεσαίες τάξεις» και ο Λένιν λέει πως στο ζήτημα της ανάπτυξης του καπιταλισμού «τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου συμπίπτουν με τα συμφέροντα της εργασίας» και ότι η μόνη σωτηρία για τους εργάτες και εγγύηση για τη νίκη τους είναι «η ανάπτυξη του καπιταλισμού». Τώρα, αν κάποιος από εδώ βγάλει το συμπέρασμα ότι πρέπει να είναι κατά της ανάπτυξης ή υπέρ των μικρομεσαίων, αυτό θα ήταν ένα λογικό παράδοξο.
        Λες : «Το άλλο κομμάτι όμως που λεει ότι ο Μάρξ έθετε σαν στόχο για το εργατικό κίνημα το να ταχθεί δίπλα στο μεγάλο κεφάλαιο αυτό δεν αποδεικνύεται απο πουθενά». Ο Μαρξ έθετε σα στόχο για το εργατικό κίνημα να ταχθεί ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο ΜΟΝΟ όσον αφορά την πάλη μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Κι αυτό στον πολιτικό τομέα, γιατί η μεγαλοαστική τάξη κρατάει πάντα την εξουσία στην αστική κοινωνία (οι «μεσαίες τάξεις», ακριβώς επειδή είναι «μεσαίες» δεν μπορούν να κυβερνήσουν) και εναντίον της στρέφεται το δόρυ της εργατικής τάξης, όσον αφορά την κατάκτηση της εξουσίας και της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ανατροπής. Και σ’ αυτό τον τομέα, τον πολιτικό, η εργατική τάξη καλεί κάθε καταπιεσμένο και εκμεταλλευόμενο και μισοπρολετάριους και μικροαστούς συνθλιβόμενους από το μεγάλο κεφάλαιο, ακόμα και μικροβιομήχανους που τραβάνε για χρεοκοπία, μικρέμπορους και ειδικά σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, όλους όσους φτάνουν στα όρια της απόγνωσης, ακόμα και το λούμπεν προλεταριάτο. Με μια βασική, όμως, προϋπόθεση, όπως γράφει το Μανιφέστο, ότι «δεν υπερασπίζουν τα σημερινά, αλλά τα μελλοντικά τους συμφέροντα, εγκαταλείπουν τη δικιά τους άποψη για να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου».
        Το τι σημαίνει αυτό, θα το καταλάβουμε όταν δούμε τη στάση του μαρξισμού στον οικονομικό τομέα. Εκεί ισχύει απόλυτα ότι οι «μεσαίες τάξεις» είναι αντιδραστικές, γιατί «ζητούν να στρέψουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας», ενώ η μεγαλοαστική είναι προοδευτική, γιατί αυτή είναι ο «παθητικός» και «άβουλος», αλλά, πάντως, ο φορέας της προόδου της βιομηχανίας, που συντελεί στη συνένωση και την οργάνωση των εργατών, ενώ το μικρό και μεσαίο κεφάλαιο συντελεί στο κομμάτιασμα και την αποδιοργάνωση των εργατών.
        Ξεκάθαρα, λοιπόν : Στον πολιτικό τομέα, ισχύει το «όστις βούλεται οπίσω μου ελθείν» (ή, μάλλον, στο πλάι μου) και στον οικονομικό τομέα, όσο υπάρχει καπιταλισμός, οι κομμουνιστές υποστηρίζουν μόνο τα οικονομικά αιτήματα των εκμεταλλευομένων και ΚΑΝΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ.
        2) Λυπάμαι, αλλά, αναγκάζομαι να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια. Γράφεις : «από την περιγραφή σε θεωρητικό επίπεδο δεν οδηγείται (ο Μαρξ) στην εφαρμοσμένη πολιτική να προτείνει πουθενά στην εργατική τάξη ακόμα και τότε(και θα πω γιατί λέω “ακόμα και τότε”) να συμμαχήσουν με την άλλη “επαναστατική τάξη” για να διαλύσουν τα υπολοίπατα των φεουδαρχών και απέναντι στους μικροαστούς». Εγώ έγραψα ότι η μεγαλοαστική τάξη (αυτή που ο Μαρξ ονομάζει «αστική») είναι προοδευτική απέναντι στους «μικρομεσαίους» (αυτούς που ο Μαρξ ονομάζει «ενδιάμεσες τάξεις») και αντιδραστική απέναντι στους εργάτες και γενικά το προλεταριάτο. Θέμα «συμμαχίας» όταν κυβερνάει η μεγαλοαστική τάξη δεν υπάρχει. [Αν, βέβαια, το «συμμαχία» το πάρουμε κυριολεκτικά, δηλαδή, να συγκυβερνήσει το μεγάλο κεφάλαιο με την εργασία (το παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ δείχνει μόνο κατά πόσο η ΔΗΜΑΡ εκπροσωπεί την εργασία). Αν το πάρουμε μεταφορικά, ήδη σου έδωσα ένα παράδειγμα πρακτικής «συμμαχίας» με το μεγάλο κεφάλαιο]. Αλλά, ειλικρινά, δεν κατάλαβα γιατί έχεις την εντύπωση ότι ο Μαρξ άλλα έλεγε στη θεωρία και άλλα έκανε στην πράξη. Εφόσον χαρακτηρίζει τη μεγαλοαστική τάξη «προοδευτική» και τις «ενδιάμεσες τάξεις» αντιδραστική, εσύ φαντάζεσαι ότι αυτά τα έγραφε μόνο για τη θεωρία και στην πράξη έκανε το αντίθετο από αυτό που έλεγε;
        Ο Λένιν, επίσης, το λέει καθαρά :
        «Το ΣΔΕΚΡ υποστηρίζοντας τις επαναστατικές ενέργειες της αγροτιάς μέχρι και τη δήμευση της τσιφλικάδικης γης, θα αντιτάσσεται πάντοτε και απαρέγκλιτα σε κάθε απόπειρα συγκράτησης της πορείας της οικονομικής ανάπτυξης». Οπότε δεν υπάρχει θέμα συμμαχίας αστικής τάξης και προλεταριάτου, για να εκκαθαριστούν τα φεουδαρχικά υπολείμματα, ή, για να λυθεί η αντίθεση μεγάλου-μικρού κεφαλαίου. Απλά, η εργατική τάξη δεν πρέπει να εναντιωθεί στο «ξεκλήρισμα», γιατί, όπως λέει ο Ένγκελς «υποχρέωση του κόμματός μας είναι να εξηγεί, ξανά και ξανά, στους αγρότες ότι δεν υπάρχει απολύτως καμιά σωτηρία από την κατάστασή τους, όσο θα κυριαρχεί ο καπιταλισμός, ότι είναι απολύτως αδύνατο να διατηρήσουν την ιδιοκτησία στο μικρό κλήρο τους σαν τέτοια, ότι είναι απολύτως βέβαιο ότι η μεγάλη παραγωγή θα περάσει πάνω από το ανίσχυρο απαρχαιωμένο μικρονοικοκυριό τους, όπως περνά ένα τρένο πάνω από μια χειράμαξα».
        Στο ίδιο έργο («Το αγροτικό ζήτημα στη Γαλλία και τη Γερμανία»), ο Ένγκελς, κριτικάρει ως εξής το αγροτικό πρόγραμμα του κόμματος των «γάλλων σοσιαλιστών της μαρξιστικής τάσης» :
        Σε κάθε περίπτωση, φτάσαμε κιόλας στο σημείο, που η Εισαγωγή μπορεί να δηλώνει ξεκάθαρα ότι υποχρέωση του σοσιαλισμού, και μάλιστα επιτακτική του υποχρέωση, είναι «να διαφυλάξει τη μικρή ιδιοκτησία των αγροτών που καλλιεργούν μόνοι τους το κομματάκι γης που έχουν, από τους φόρους, τον τοκογλύφο και τις επεμβάσεις των μεγαλιτσιφλικάδων που ξαναπαρουσιάστηκαν».
        Η εισαγωγή αναθέτει έτσι στο σοσιαλισμό την επιτακτική υποχρέωση να πραγματοποιήσει κάτι που στην προηγούμενη παράγραφο το είχε κηρύξει αδύνατο. Του αναθέτει «να διαφυλάξει» τη μικρή ιδιοκτησία του αγρότη, παρά το γεγονός ότι το ίδιο λέει πως η ιδιοκτησία αυτή είναι «μοιραία καταδικασμένη να εξαφανιστεί». Τι άλλο είναι οι φόροι, ο τοκογλύφος και οι μεγαλοτσιφλικάδες που ξαναπαρουσιάστηκαν, εκτός από τα όργανα με τα οποία η κεφαλαιοκρατική παραγωγή πραγματοποιεί τον αναπόφευκτο αυτόν αφανισμό;
        Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί : «εντάξει, τους βοηθάνε στον αγώνα τους, ενώ παράλληλα τους λένε πως είναι μάταιος, δεν επικροτούν τις ενέργειες των μεγαλοτσιφλικάδων». Μα, ούτε κι εγώ είπα ότι επικροτώ τίποτα. Είπα, απλώς, ότι στη μάχη μεγάλου κεφαλαίου με μικρό, το μεγάλο κεφάλαιο είναι το προοδευτικό και το μικρό το αντιδραστικό και ότι αντικειμενικά η νίκη του μεγάλου κεφαλαίου, η νίκη της προόδου, συμφέρει την εργατική τάξη, είτε λάβουμε υπόψη μας τα σημερινά, είτε τα μελλοντικά της συμφέροντα (για την ανατροπή).
        Για να ξεκαθαρίσει τελείως το ζήτημα, ας δούμε τι «βοήθεια» λέει ο Ένγκελς πως μπορεί να δοθεί στους αγρότες από τους κομμουνιστές στη συγκεκριμένη πάλη. Να ληφθεί υπόψη ότι εξετάζει συνολικά τη στάση των κομμουνιστών και στον καπιταλισμό και όταν οι εργάτες θα πάρουν την εξουσία (στο σοσιαλισμό).
        Γράφει : «Δεν μπορούμε ούτε τώρα, ούτε ποτέ (τώρα – καπιταλισμός) να υποσχεθούμε στους αγρότες που έχουν μικρό κλήρο τη διατήρηση της ατομικής ιδιοκτησίας και του ατομικού νοικοκυριού μπροστά στην υπεροχή της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Μπορούμε μόνο να τους υποσχεθούμε ότι δε θα επέμβουμε βίαια (στο σοσιαλισμό) και παρά τη θέλησή τους στις σχέσεις τους ιδιοκτησίας. Μπορούμε ακόμα να ταχθούμε με την άποψη ότι η πάλη των κεφαλαιοκρατών και των μεγαλοτσιφλικάδων ενάντια στους μικροχωρικούς πρέπει να διεξάγεται από σήμερα (καπιταλισμός) κιόλας με όσο το δυνατό λιγότερα άνομα μέσα και ότι πρέπει να εμποδίζεται όσο το δυνατό η άμεση ληστεία και απάτη, που γίνονται πολύ συχνά. Αυτό θα το πετύχουμε μόνο σαν εξαίρεση. Στον ανεπτυγμένο κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής κανένας δεν ξέρει πού σταματάει η τιμιότητα και πού αρχίζει η απάτη». Αυτά μόνο υπόσχεται ο Ένγκελς. Βλέπεις καμιά υποστήριξη στον αγώνα των μικρών αγροτών ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο; Πολύ περισσότερο καμιά «λαϊκή συμμαχία» για την ανατροπή του;
        Σταματάω εδώ, γιατί το «σεντόνι» παραμάκρυνε και θα σε κουράσω. Η συνέχεια στο προσεχές σχόλιο.

      • kraftwerk Δεκεμβρίου 8, 2012 at 10:46 πμ #

        @
        «Τ’ ακούς; Τ’ ακούω να λες!»

        Τα ακούω αφεντικό, μην βαρούκεις με τσι καρπαζές!!

        Σοβαρά τώρα.

        Κάρολε χωρίς καθόλου θυμό ή διάθεση προσωπικής αντιπαράθεσης επέτρεψε μου να σου πω ότι τα κείμενα σου εμπεριέχουν συνειδητή διαστρέβλωση της μαρξιστικής σκέψης και αυτό για τον εξης λόγο.

        Η αναφορά στο συγκεκριμένο κείμενου του Ένγκελς δείχνει ότι έχεις συνολική εικόνα του κειμένου, βεβαίως δεν θα μπορούσες να βάλεις όλο το κείμενο, ωστόσο η συγκεκριμένη επιλογή αφήνει απέξω τα τελικά συμπεράσματα του Ένγκελς τα οποία βέβαια αλλάζουν την «μαγική εικόνα» που δίνεις, τέτοια που επιτρέπει μια συγκεκριμένη διαστρέβλωση του πολιτικόύ πυρήνα της μαρξιστικής σκέψης.

        Καταρχήν μια εισαγωγή και για όποιον άλλο μπορεί να ενδιαφέρεται.

        Ο Εγκελς γράφει μια επιστολή κριτική προς το γαλλικό Εργατικό Κόμμα που στο 10 συνέδριο του, έχει υιοθετήσει το αγροτικό πρόγραμμα,εκεί λοιπόν ο Ενγκελς βάζει μια σειρά απο ζητήματα που είναι αυτά ακριβώς που λεει και ο Κάρολος. Μια κριτική δηλαδή στο κόμμα των γάλλων όπου στην προσπάθεια τους να πραγματοποιήσουν την συμμαχία προλεταριάτου και αγροτιάς πέφτουν ως ένα βαθμό στην υιοθέτηση θέσεων που θα μπορούν να ερμηνευθούν ως αποδοχή απο πλευράς των σοσιαλιστών ότι στον σοσιαλισμό θα υπάρχει η μικρή ατομική ιδιοκτησία και άλλα παρόμοια.

        Αφού όμως τα λεει όλα αυτά το μεγάλο αυτό μυαλό συνεχίζει (το πληκτρολογώ όλο λεξη προς λέξη):

        «Ενάντια στην θέληση του μικροχωρικού δεν είναι δυνατή στη Γαλλία καμία μόνιμη επαναστατική μεταβολή. Μόνο που μου φαίνεται ότι για να πλησιάσουν τον αγρότη δε το πιασαν το ζήτημα όπως πρέπει.»

        Και κάποιες σελίδες παρακάτω συνεχάει λοιπόν ο Ένγκελς:
        «Ποια είναι λοιπόν η στάση μας απέναντι στη μικρή αγροτιά; Και πως θα της φερθούμε τη μέρα που θα πάρουμε την κρατική εξουσία;
        Πρώτο εμείς είναι χωρίς άλλο σωστή η θεση του γαλλικου προγραμματος ότι εμείς προβλέπουμε τον αναποφευκτο αφανισμό του μικροχωρικού αλλά δεν είμαστε καθολου υποχρεωμένοι να τον επιταχύνουμε με επεμβάσεις απο μέρους μας.
        Και δεύτερο είναι εξίσου φανερό ότι όταν θα έχουμε την κρατική εξουσία δε μπορούμε ούτε καν να σκεφτούμε να απαλλοτριώσουμε βίαια του μικροχωρικούς, όπως θα είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε με τους μεγαλοτσιφλικάδες. Το καθήκον μας απέναντι στο μικροχωρικό είναι πριν απο όλα να περάσουμε το ατομικο νοικοκυριό του και την ατομική του ιδιοκτησία σε συναιτεριστική ιδιοκτησία όχι με την βία, αλλά με το παράδειγμα κα ιτην παροχή κοινωνικής βοήθειας για αυτό το σκοπό. Και εδώ έχουμε βέβαια αρκετά μέσα για να βάλουμε στο μικροχωρικό σαν προοπτική πλεονεκτήματα που απο τώρα κιόλας πρέπει να του είναι κατανοητά.»

        ……..συνεχίζει με ένα παράδειγμα για το πως οι Δανοί (όταν αυτοί τρώγανε βελανίδια εμείς είχαμε χοληστερίνη) θα κάνουν πρέπει να κάνουν συνεταιρισμούς δεν το γράφω γιατί δεν αλλάζει το νόημα και επίσης γιατί βαριέμαι να πληκτρολογώ ασκοπα.

        Και ακριβώς στην συνέχεια (μια παράγραφο παρακάτω δηλαδή!) από εκεί που λεει για την ανομία (κομμάτι που παραθέτεις στο τέλος του σχολίου σου), ο Ένγκελς προσθέτει¨

        Μα θα είναι πάντα μια σημαντική διαφορά, αν η πολιτική εξουσία βρίσκεται με το μέρος τω απατεωνων ή με το μέρος των απατημένων. Και εμείς φυσικά βρισκόμαστε αποφασιστικά στο πλευρό του μικρού αγρότη. Θα κάνουμε ότι είναι δυνατό για να γίνει πιο υποφερτή η τύχη του, για να του διευκολύνουμε το πέρσαμα στο συνεταιρισμό, αν το αποφασίσει και μάλιστα στην περίπτωση που δεν μπορεί ακόμα να πάρει αυτή την απόφαση, θα του παραχωρήσουμε όσο το δυνατότερο καιρό για να το σκεφθεί πάνω σστο κομμάτι της γής του. Και το κάνουμε αυτό όχι μόνο γιατί θεωρούμε ότι ο μικρός αγρότης που ζει από την δική του εργασία ανήκει από την φύση του σε εμάς, αλλά ακόμα και από άμεσο κομματικό συμφέρον.» (! )

        Το ΚΚΕ λοιπόν πλήρως εναρμονισμένο με την μαρξιστική σκέψη σήμερα μιλάει για τον συνεταιρισμό των αγροτών όπως ακριβώς ο Έγκελς παραπάνω. Απέφυγες βέβαια να βάλεις στα αποσπάσματα την λύση αυτή του Ένγκελς γιατί ακριβώς αναδεικνύει πως το κόμμα της εργατικής τάξης σωστότατα τοποθετείται πάνω στο ζήτημα.

        Συνολικά νομίζω ότι τα αποσπάσματα αυτά, συμπληρώνουν αυτά που εσύ παρέθεσες και μας δίνουν την συνολική και πραγματική είκονα ή αλλιώς την άποψη των κομμουνιστών.

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 9, 2012 at 2:22 πμ #

        Kraftwerkvs
        Παραθέτω μερικές απόψεις του Λένιν, για τους αγρότες στην απολυταρχία και στον καπιταλισμό. Νομίζω ότι είναι αρκετά σαφείς για τα ζητήματα που συζητάμε :
        1) Ο ρώσος σοσιαλδημοκράτης, επομένως, ακόμα και αν ανήκει (όπως αυτός που γράφει αυτές τις γραμμές) στους αποφασιστικούς αντίπαλους της υποστήριξης της μικρής ιδιοκτησίας ή της μικρής αγροτικής οικονομίας στην καπιταλιστική κοινωνία… μπορεί και πρέπει να επιμείνει ότι η εργατική τάξη πρέπει να γράψει στη σημαία της την υποστήριξη της αγροτιάς (κατά κανένα τρόπο, των μικροϊδιοκτητών και των μικρών φάρμερ), εφόσον η αγροτιά είναι ικανή για επαναστατική πάλη ενάντια στο υπολείμματα της δουλοπαροικίας γενικά και στην απολυταρχία ειδικότερα…
        Εάν υποστήριξη των φιλελεύθερων αιτημάτων της μεγαλοαστικής τάξης δε σημαίνει υποστήριξη της μεγαλοαστικής τάξης, τότε υποστήριξη της των δημοκρατικών αιτημάτων της μικροαστικής τάξης σίγουρα δε σημαίνει υποστήριξη της μικροαστικής τάξης. Αντίθετα, ακριβώς αυτή η ανάπτυξη την οποία θα κάνει δυνατή η πολιτική ελευθερία στη Ρωσία, θα οδηγήσει, με ιδιαίτερη δύναμη, στην καταστροφή της μικρής οικονομίας κάτω από τα χτυπήματα του κεφαλαίου.
        Δε νομίζω ότι θα υπάρξουν διαφωνίες ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες σ’ αυτό το σημείο. Τα ερωτήματα, λοιπόν, είναι : 1) πώς να αναπτύξουμε αιτήματα κατά τρόπο ώστε να μην εκφυλιστούν σε υποστήριξη των μικροϊδιοκτητών σε μια καπιταλιστική κοινωνία; και 2) είναι η αγροτιά μας ικανή, τουλάχιστον εν μέρει, για επαναστατική πάλη ενάντια στα υπολείμματα της δουλοπαροικίας και της απολυταρχίας;..
        Δύο βασικές μορφές ταξικής πάλης είναι μπλεγμένες μεταξύ τους στη ρώσικη ύπαιθρο : 1) η πάλη της αγροτιάς ενάντια στους γαιοκτήμονες και στα υπολείμματα της δουλοπαροικίας, 2) η πάλη του αναδυόμενου αγροτικού προλεταριάτου ενάντια στην αγροτική αστική τάξη. Για τους σοσιαλδημοκράτες η δεύτερη πάλη έχει μεγαλύτερη σημασία. Αλλά, πρέπει απαραίτητα να υποστηρίξουν, επίσης, την πρώτη πάλη στο βαθμό που δεν αντιφάσκει στα συμφέροντα της κοινωνικής εξέλιξης.

        2) Η εισαγωγική θέση (του προγράμματος) για (υπό όρους) «υποστήριξη» της αγροτιάς, νομίζουμε ότι είναι απαραίτητη, γιατί το προλεταριάτο δεν μπορεί και δεν πρέπει γενικά, ν’ αναλαμβάνει την υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης των μικρονοικοκυρέων. Μπορεί απλώς να την υποστηρίζει στο βαθμό που η τάξη αυτή είναι επαναστατική.
        3) Μαζί με τους νοικοκυραίους αγρότες ενάντια στους τσιφλικάδες και το τσιφλικάδικο κράτος, μαζί με το προλεταριάτο της πόλης ενάντια σ’ όλη την κεφαλαιοκρατία και σ’ όλους τους νοικοκυραίους αγρότες.
        4) (Και πιο αναλυτικά) : «Το προλεταριάτο πρέπει να οδηγήσει ως το τέλος τη δημοκρατική επανάσταση, παίρνοντας μαζί του τη μάζα της αγροτιάς, για να τσακίσει με τη βία την αντίσταση της απολυταρχίας και να παραλύσει την αστάθεια της αστικής τάξης.
        Το προλεταριάτο πρέπει να κάνει τη σοσιαλιστική επανάσταση, παίρνοντας μαζί του τη μάζα των μισοπρολεταριακών στοιχείων του πληθυσμού, για να συντρίψει με τη βία την αντίσταση της αστικής τάξης και να παραλύσει την αστάθεια της αγροτιάς και των μικροαστών».
        5) Ο μικρογεωργός στις συνθήκες του καπιταλισμού γίνεται -είτε το θέλει είτε όχι, είτε το παίρνει είδηση είτε όχι-εμπορευματοπαραγωγός. Και σ΄αυτή την αλλαγή βρίσκεται όλη η ουσία του ζητήματος. Και μόνη αυτή η αλλαγή, κι όταν ακόμα δεν εκμεταλλεύεται μισθωτούς εργάτες, τον κάνει έτσι ή αλλιώς ανταγωνιστή του προλεταριάτου, τον κάνει μικροαστό. Ο μικρογεωργός πουλάει το προϊόν του, ο προλετάριος πουλάει την εργατική του δύναμη. Οι μικροί γεωργοί, σαν τάξη, δεν μπορούν παρά να αποβλέπουν στην ύψωση των τιμών των γεωργικών προϊόντων, κι αυτό ισοδυναμεί με συμμετοχή τους, μαζί με τους μεγάλους γαιοχτήμονες, στο μοίρασμα της γαιοπροσόδου, ισοδυναμεί με αλληλεγγύη τους με τους τσιφλικάδες ενάντια στην υπόλοιπη κοινωνία. Στο βαθμό που αναπτύσσεται η εμπορευματική παραγωγή, ο μικρογεωργός, λόγω της ταξικής του θέσης, γίνεται αναπόφευχτα μικροτσιφλικάς.

      • Κάρολος Δεκεμβρίου 9, 2012 at 2:02 μμ #

        Kraftwerkvs,
        Γράφεις : «Ενάντια στην θέληση του μικροχωρικού δεν είναι δυνατή στη Γαλλία καμία μόνιμη επαναστατική μεταβολή. Μόνο που μου φαίνεται ότι για να πλησιάσουν τον αγρότη δε το πιασαν το ζήτημα όπως πρέπει.»
        Ποιο είναι το μήνυμα εδώ; Προφανές μαζί με τους μικρούς αγρότες προχωράμε, εσύ τι λές;».
        Πρώτα-πρώτα, να πούμε ότι δεν πρόκειται για «επιστολή», αλλά, για άρθρο, με τίτλο «Το αγροτικό ζήτημα στη Γαλλία και στη Γερμανία», για δύο καθαρά καπιταλιστικές χώρες, δηλαδή, είναι πολύ πλατύτερος ο στόχος του άρθρου από το να κριτικάρει μόνο με μια επιστολή τις απόψεις ενός κόμματος της Γαλλίας.
        Για μένα, είναι προφανές ότι μιλάει για το σοσιαλισμό, όταν δηλαδή, οι εργάτες πάρουν την εξουσία. «Μόνιμη επαναστατική μεταβολή» θα είναι, στο σοσιαλισμό, η μετατροπή των μικρών κομματιών που έχουν ιδιοκτησία τους οι μικροχωρικοί σε συνεταιριστικά μεγάλα αγροκτήματα οποιασδήποτε μορφής. Αυτό το λέει ο Ένγκελς αναλυτικά πάρα κάτω, όπου δηλώνει ότι «όταν θα έχουμε την κρατική εξουσία, δε θα μπορούμε να σκεφτούμε να απαλλοτριώσουμε βίαια τους μικροχωρικούς… Το καθήκον μας απέναντι στο μικροχωρικό είναι πριν απ’ όλα να περάσουμε το ατομικό νοικοκυριό του και την ατομική του ιδιοκτησία σε συνεταιριστική ιδιοκτησία όχι με τη βία, αλλά, με το παράδειγμα και την παροχή κοινωνικής βοήθειας γι’ αυτό το σκοπό». Αν εσύ νομίζεις ότι αυτό που λέει ο Ένγκελς έχει κάποια άλλη έννοια, πες το. Αν συμφωνείς ότι μιλάει για το σοσιαλισμό, θα θυμίσω ξανά ότι το θέμα μας είναι ο καπιταλισμός και όχι ο σοσιαλισμός.
        Εσύ, όμως, νομίζεις ότι μιλάει για τον καπιταλισμό (αν και τότε η «μόνιμη επαναστατική αλλαγή» γίνεται ακατανόητη) και βιάζεσαι να βγάλεις το συμπέρασμα, που νομίζεις ότι δικαιώνει την πολιτική του ΚΚΕ. Γράφεις : «Ποιο είναι το μήνυμα εδώ; Προφανές μαζί με τους μικρούς αγρότες προχωράμε, εσύ τι λές;». Προφανώς, δεν έπεται καθόλου από όσα λέει ο Ένγκελς για το σοσιαλισμό ότι «μαζί με τους μικρούς αγρότες προχωράμε» για να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό. Ο Λένιν ξεκαθάρισε στις «Δύο τακτικές της σοδιαλδημοκρατίας» ότι «Το προλεταριάτο θα κάνει τη σοσιαλιστική επανάσταση, παίρνοντας μαζί του τη μάζα των μισοπρολεταριακών στοιχείων του πληθυσμού, για να συντρίψει με τη βία την αντίσταση της αστικής τάξης και να παραλύσει την αστάθεια της αγροτιάς και των μικροαστών».
        Το ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι στη διατύπωση αυτή «μισοπρολεταριακά στοιχεία» είναι όσοι στην ύπαιθρο και στις πόλεις, παρόλο που κατέχουν μέσα παραγωγής, δεν τα καταφέρνουν ως παραγωγοί να ζήσουν την οικογένειά τους και αναγκάζονται να μισθώνονται ως εργάτες, εξ ου και το «μισοπρολετάριοι». Ο Ένγκελς διευκρινίζει ότι «Όταν λέμε μικροχωρικός, εννοούμε εδώ τον ιδιοκτήτη ή νοικιαστή – ιδιαίτερα τον πρώτο – ενός μικρού κομματιού γης, κατά κανόνα όχι μεγαλύτερου από ένα κομμάτι που μπορεί να το καλλιεργήσει μόνος του με την οικογένειά του και όχι μικρότερο από ένα κομμάτι που μπορεί να θρέψει ολόκληρη την οικογένειά του». Η διαφορά του από τον «μισοπρολετάριο» είναι ότι αυτός μπορεί να θρέψει την οικογένειά του χωρίς να ξενοδουλεύει, ενώ ο μισοπρολετάριος δεν μπορεί. Άρα, ο Λένιν στενεύει ακόμα περισσότερο την έννοια της «συμμαχίας» με τους «αγρότες» και όχι μόνο αφήνει απέξω τους «αγρότες», που απασχολούν εργάτες (όλοι οι «μεσαίοι» και πολλοί «μικροί»), αλλά, και από τους «μικρούς», που δεν εκμεταλλεύονται εργάτες, βλέπει «συμμαχία» μόνο με τους «μισοπρολετάριους».

  29. kraftwerkvs Δεκεμβρίου 3, 2012 at 11:42 μμ #

    http://1.bp.blogspot.com/_WVUPEX1P0TI/TCm5CUFQpoI/AAAAAAAADpk/qz7gOHDTbVo/s320/allou.jpg

    • Κάρολος Δεκεμβρίου 6, 2012 at 1:16 πμ #

      λαθραναγνώστη
      λυπάμαι που σε κούρασαν τα σεντόνια, μερικά με κούρασαν και μένα να τα γράψω. Ίσως σε «μπούκωσαν» τόσα πολλά καινούργια πράγματα που έπρεπε να σκεφτείς και ν’ αποφασίσεις «με ποιούς θα πας και ποιους θ’ αφήσεις». Ξέρω ότι οι προσπάθειές μου έχουν ελάχιστες πιθανότητες να πετύχουν. Είμαι μια μονάδα που έρχεται να αμφισβητήσει όχι μόνο τα κόμματα της «αριστεράς», αλλά και μεγάλα ονόματα «αριστερών» διανοούμενων και ανθρώπων των γραμμάτων, καλλιτεχνών, κλπ. Και στο όνομα τίνος; Των προ πολλού πεθαμένων και θαμμένων θεμελιωτών του μαρξισμού-λενινισμού, θαμμένων κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά, όχι τόσο από τους εχθρούς τους, αλλά, από αυτούς που τους τιμούν και τους δοξάζουν, που ορκίζονται ότι είναι οι πιστοί τους μαθητές. Ίσως, όμως, αυτά που γράφω να προβληματίσουν μερικούς.
      Ο Λένιν γράφει αρχή-αρχή στο βιβλίο του «Κράτος και επανάσταση» :
      «Ύστερα από το θάνατό τους (των μεγάλων επαναστατών) γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε αβλαβή εικονίσματα, σα να λέμε, να τους αγιοποιήσουν… ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής τους διδασκαλίας, αμβλύνοντας και εκχυδαΐζοντας την επαναστατικής της αιχμή…
      Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση πραγμάτων, μπροστά στην ανήκουστη διάδοση των διαστρεβλώσεων του μαρξισμού, καθήκον μας είναι πριν απ’ όλα να α π ο κ α τ α σ τ ή σ ο υ μ ε την αληθινή διδασκαλία του Μαρξ για το κράτος. Χρειάζεται επομένως να παραθέσουμε αρκετές εκτενείς περικοπές από τα ίδια τα έργα του Μαρξ και του Ένγκελς. Φυσικά, οι εκτενείς περικοπές θα κάνουν βαριά την ανάπτυξη του θέματος και δε θα συμβάλουν διόλου στον εκλαϊκευτικό του χαρακτήρα. Όμως είναι εντελώς αδύνατο να τις αποφύγουμε. . . Πρέπει… ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης (και ο «λαθραναγνώστης», σημ. δική μου) να σχηματίσει δική του αντίληψη για το σύνολο των απόψεων των θεμελιωτών του μαρξισμού… καθώς και για να αποδειχτεί τεκμηριωμένα και να φανεί παραστατικά η διαστρέβλωσή τους από τον «καουτσκισμό» που κυριαρχεί σήμερα».
      Λες πως μεταξύ Μαρξ-Λένιν και ΚΚΕ θα διάλεγες το δεύτερο. Δεν είσαι καθόλου Κάφρος που το λες αυτό. Πάντα εκτιμούσα τους ανθρώπους που έχουν μια πίστη, όποια κι αν είναι αυτή. Πολλοί, πάρα πολλοί είναι αυτοί που «χειροκροτούν χωρίς να το πιστεύουν», που λέει και ο Σαββόπουλος. Το ότι κάνεις λάθος έχει μικρότερη σημασία. Ο άνθρωπος που πιστεύει σε κάτι, μπορεί να συνειδητοποιήσει μερικά πράγματα και να αλλάξει. Αυτός που δεν πιστεύει σε τίποτα, δεν μπορεί να αλλάξει.
      Το ξέρω ότι στην τάξη από την οποία προερχόμαστε (τη μικροαστική) ταιριάζει πολύ περισσότερο η ιδεολογία του ΚΚΕ, παρά ο μαρξισμός-λενινισμός, ακριβώς γιατί το ΚΚΕ είναι κόμμα της μικροαστικής τάξης, ενώ ο μαρξισμός-λενινισμός είναι η ιδεολογία της εργατικής τάξης. Σ’ εμάς τους μικροαστούς, ο μαρξισμός που δεν είναι διαστρεβλωμένος φαίνεται ακατανόητος, σκληρός και παράλογος. Έχουμε μάθει από τα γεννοφάσκια μας να λειτουργούμε συναισθηματικά και όχι λογικά. Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε τυπικά και όχι διαλεκτικά, η αντίφαση είναι για μας κάτι εντελώς ασύλληπτο. Μπορεί το άσπρο να είναι συγχρόνως και μαύρο. Μπορεί, π.χ., η ανάπτυξη του καπιταλισμού να φέρνει το τέλος του; Μπορεί σε ένα ζήτημα τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου να αντιφάσκουν με τα συμφέροντα του μικρού κεφαλαίου και να συμπίπτουν με τα συμφέροντα της εργασίας; Μπορεί οι κομμουνιστές να θεωρούν ότι όσο συγκεντρώνεται το κεφάλαιο, τόσο βαθύτερο λάκκο σκάβει για το ίδιο; Κλπ., κλπ.
      Μπορεί να κουράστηκες από τα σεντόνια μου. Όμως, ότι τα διάβασες μέχρι τώρα είναι κάτι.
      Ξέρω ότι θα ξανασκεφτείς όσα έγραψα και κυρίως όσα αντέγραψα από τους κλασικούς.
      Ψάξε και μόνος σου και σίγουρα θα βρεις πολλά πράγματα. Γεια σου, φίλε.

  30. Μπούμπη Δεκεμβρίου 4, 2012 at 2:38 πμ #

    @ Υ,

    Στο κομμάτι για τους αντιφρονούντες ήταν ειρωνικό και κυρίως πήγαινε ως απάντηση στον κοκορίκο και τον κραφτ.Σε αυτήν την περίπτωση έχεις τρείς επιλογές:

    α) Ξαναδιάβασε το σχόλιο
    β)Κάνε κανένα ξεσκόνισμα στην ελληνική γλώσσά(αν το νοήμα του σχολίου σου φαίνεται ίδιο)
    γ)Γίνε λιγότερο ψεύτης.

    Όσο για τα υπόλοιπα τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας και απο εκεί κρινόμαστε όλοι μας.Κανείς δεν θα ξεφύγει απο τις σιδερένιες νομοτέλειες της ιστορίας.

    • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 4, 2012 at 8:24 πμ #

      case is closed

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 4, 2012 at 8:30 πμ #

        ….and your unlawful purpose has been disclosed!!!

      • kraftwerkvs Δεκεμβρίου 4, 2012 at 9:13 πμ #

        Verba volant, scripta manent!

    • Υ Δεκεμβρίου 4, 2012 at 10:53 πμ #

      Φέρτε μας το ψυχίατρο.

  31. IA Δεκεμβρίου 4, 2012 at 5:20 μμ #

    Ενα δειγμα (και) αντιφασιστικου αγώνα

    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7178442

    την ιδια μερα που ο Συριζα προσκυνα στο ελληνοαμερικανικο επιμελητηριο ενω τα καθεστωτικα και εναλλακτικα ΜΜΕ βγαζουν τον σκασμο

  32. Κώστας Δεκεμβρίου 4, 2012 at 6:14 μμ #

    λαθραναγνώστη
    σε προηγούμενο σχόλιό σου (Νοεμβρίου 30, 2012 στις 6:14 μμ # ) έγραφες “Ξέρει κανείς το σκεπτικό, βάσει του οποίου το LINKE καταψήφισε στην Γερμ. Βουλή τη συμφωνία για το πακέτο στήριξης της Ελλάδας και μάλιστα θα προσφύγει και στο συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας?”

    Φίλος Γερμανός μου έγραψε διάφορα σχετικά, στα γερμανικά και μεταφρασμένα στα ελληνικά, και κατέληγε με το εξής σχόλιο (άφησα σύνταξη και ορθογραφία ως έχουν):

    <>

    Από την νεοφιλελεύθερη Μέρκελ οι ευρωλάγνοι δεν περιμένουν καμιά ευρωενωσιακή αλληλεγγύη και σωστά. Όμως να τους πουλάει τώρα και το “Die Linke”, το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ? Έτσι θα προχωρήσουν οι ριζοσπάστες στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ευρώπης των καπιταλιστών?

  33. Κώστας Δεκεμβρίου 4, 2012 at 6:20 μμ #

    …ελπίζω να εμφανιστεί τώρα το σχόλιο του Γερμανού, που δεν εμφανίστηκε πριν μέσα στα εισαγωγικά :
    “Το σχόλιό μου: Τελεικά το μόνον που μένει είναι, ότι Die Linke καταψηφίζει το καινούργιο πακέτο στήριξης επειδή με αυτές τις τωρινές συμφωνίες στις Βρυξέλλες θα αρχίσει από τώρα να επιβαρύνεται και ο γερμανικός κρατικός προυπολογισμός. Το κόμμα παραμένει στη θέση οι ιδιωτικοί επενδυτές μόνον να πληρώνουν τις απώλειες. Και ταυτόχρονα το κόμμα επιχειρεί μια ακροβασία πάνω στη γραμμή μεταξύ μιας γενικής φιλεργατικής στάσης προς όλες τις κατευθύνσεις και του να μη φαίνεται η απόφαση ανθελληνική και μόνον προς όφελος της Γερμανίας.

    Σε τέτοιο δίλημμα βρίσκεται ένα σοσιαλιστικό κόμμα που δεν θέλει να αναλύει και να καταδικάζει τον καπιταλισμό εκ βάζεως, αλλά να συμμετάχσει σε δημοκρατικούς(!) εθνικούς(!) θεσμούς … Γιατί σε τέτοιες συνθήκες εξαρτάται από την αναγνώριση της ως δημοκρατικό κόμμα που κινείται μέσα στο συνταγματικό πλαίσιο και αυτό του επιβάλλει ένα μην αντικαπιταλιστικό φρόνημα!!!!!

    • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 4, 2012 at 6:25 μμ #

      Κώστα,
      Απόλυτα κατανοητός ο φίλος σου ο Γερμανός και εξαιρετική η ανάλυσή του.

      • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Δεκεμβρίου 4, 2012 at 10:24 μμ #

        για να καταλαβω.δεν πιστευατε οτι ενα κομμα οπως αυτο θα καταψηφιζε;η θερειτε υποκριτικη τη σταση του.γενικως εξηγθειτε λιγακι αν μπορεσετε,θα σας ειμαι ευγνωμων

      • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Δεκεμβρίου 4, 2012 at 11:12 μμ #

        «Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο έχουν χρέος να απαλλαγούν από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό

        Συνάδελφοι – συναδέλφισσες
        1. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση βαθαίνει, εξαπλώνεται και σ’ άλλες χώρες, οξύνεται ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων για το ποιος θα χάσει και ποιος θα κερδίσει.
        Σ’ αυτό το φόντο, πλουτοκρατία, ΕΕ και οι κυβερνήσεις που τους υπηρετούν, περνούν μέτρα, ψηφίζουν νόμους που στην κυριολεξία τσακίζουν μισθούς και λαϊκά δικαιώματα. Σπέρνουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση στο λαό, για να ενισχύσουν την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, για να διαμορφώσουν ένα αστικό κράτος πιο αντιλαϊκό, πιο συγκεντρωτικό, πιο αυταρχικό, πιο άμεσα υποστηρικτικό στην οικονομική δραστηριότητα του κεφαλαίου.
        Αυτό ακριβώς το πλαίσιο, αυτήν ακριβώς τη στρατηγική στόχευση υπηρετούν το σύνολο των διαρθρωτικών αλλαγών, το πετσόκομμα των συντάξεων και του εφάπαξ, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η εμπορευματοποίηση της υγείας και της παιδείας, το νέο πειθαρχικό δίκαιο, η αξιολόγηση, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που έρχεται, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι περίπου 10.000 απολύσεις στο Δημόσιο που βρίσκονται σε εξέλιξη μέσω διαθεσιμότητας.
        2. Οι απολύσεις στο Δημόσιο αφορούν όλα τα λαϊκά στρώματα. Το γενικευμένο καθεστώς της υποχρηματοδότησης, των περικοπών, η μείωση του υπαλληλικού προσωπικού, οι απολύσεις, η επιτάχυνση του “Καλλικράτη” και των ιδιωτικοποιήσεων τσακίζουν το δικαίωμα του λαού για να έχει έστω και τη στοιχειώδη πρόσβαση στις κοινωνικές υπηρεσίες.
        Απαιτείται ενιαίος αγώνας όλων των κλάδων του Δημοσίου, παλλαϊκός αγώνας για να μπλοκαριστούν τα αντιλαϊκά μέτρα, οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι απολύσεις.
        3. Στη βάση του παραπάνω πλαισίου και του πολιτικού σκεπτικού οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο κατέθεσαν πρόταση αγωνιστικής απάντησης.
        “24ωρη πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 12 Δεκέμβρη, αμέσως μετά Γενικές Συνελεύσεις σε όλους τους κλάδους, σε όλα τα σωματεία και εκεί να κριθεί η μορφή και η κλιμάκωση της πάλης”.
        Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε (καταψηφίστηκε από ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ).
        4. Η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ (εν’ προκειμένω ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), από τότε που εξαγγέλθηκαν οι απολύσεις στο Δημόσιο, για 3η συνεχόμενη συνεδρίαση, αρνήθηκε να οργανώσει τον αγώνα των εργαζομένων, να κηρύξει απεργία και να συγκαλέσει όλους τους κλάδους, όλα τα σωματεία σε Γενικές Συνελεύσεις.
        Η ΑΔΕΔΥ δίνει χρόνο στην κυβέρνηση. Δεν διαφοροποιείται από τις στρατηγικές επιλογές της πλουτοκρατίας και της κυβέρνησης.
        Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός έχει συμβιβαστεί μ’ αυτή την κατάσταση και την πολιτική πραγματικότητα. Αποδέχεται την ουσία και τον πυρήνα των αντιλαϊκών μέτρων:
        • Αποδέχονται την ανταγωνιστικότητα η οποία προϋποθέτει τσακισμένους μισθούς και μεροκάματα.
        • Αποδέχονται το χρέος ή μέρος του χρέους συνεπώς και τα μέτρα για την αποπληρωμή του χρέους, τοκοχρεολύσια, δανειακές συμβάσεις κ.ά.
        • Αποδέχονται τις δανειακές συμβάσεις που υλοποιούν τα μνημόνια άρα και τα ίδια τα μνημόνια.

        Αυτή η γραμμή πάλης λοιπόν, είναι που τσακίζει το κίνημα, την ίδια την αποτελεσματικότητα των αγώνων.
        Αυτές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, μ’ αυτή τη γραμμή πάλης δε δουλεύουν για λογαριασμό των εργαζομένων. Δουλεύουν για λογαριασμό της κυβέρνησης, του κράτους και της πλουτοκρατίας.
        Είναι επικίνδυνες για τα συμφέροντα των εργαζομένων, είναι εμπόδιο για την ίδια τη ζωή των εργαζομένων.

        5. Τη γραμμή αυτή στο κίνημα αποδέχονται και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Η γενική τοποθέτηση της “Αυτόνομης Παρέμβασης” στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ, όπως και σε προηγούμενα Γενικά Συμβούλια ήταν:
        Όχι άλλα μέτρα. Δεν αντέχει ο λαός, διαγραφή μέρους του χρέους, καλύτερη διαπραγμάτευση, να πάρουμε τη δόση του δανείου να πάει στην πραγματική ανάπτυξη και μέσα από μια τέτοια εξέλιξη να βγούμε από την κρίση.
        Την ίδια στιγμή προβάλλουν ως γενικό σύνθημα: Να φύγουν! Να πέσει η κυβέρνηση! Και όλα αυτά εννοείται εντός ΕΕ και με την υπάρχουσα εξουσία των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των μονοπωλίων.
        Έστω και με κάποιες μικρές παραλλαγές, πρόκειται για την ίδια επιζήμια γραμμή, την οποία πρέπει να απορρίψουν οι εργαζόμενοι, να προφυλαχθούν, όπως πρέπει να προφυλαχθούν και από τον αυριανό κυβερνητικό συνδικαλισμό, που διεκδικεί να γίνει ΠΑΣΚΕ στη θέση της ΠΑΣΚΕ.
        Τα περί ανασύνταξης του κινήματος, του ταξικού προσανατολισμού που προβάλλει αυτό το διάστημα η “Αυτόνομη Παρέμβαση” δεν είναι τίποτα άλλο από την προσπάθεια συγκρότησης ενός κινήματος που θα είναι κάτω από την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτω από την ξένη σημαία της ντόπιας πλουτοκρατίας και της ΕΕ.

        6. Οι “Παρεμβάσεις” (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) κατά την τοποθέτησή τους στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ επανέφεραν την πρόταση της γενικής, πολιτικής απεργίας, σύνθημα και θέση που στην πράξη, εγκλωβίζει το κίνημα στη γραμμή της κυβερνητικής εναλλαγής, της καλύτερης διαχείρισης.
        Η τοποθέτηση των “Παρεμβάσεων”: «Ή απεργία διαρκείας ή 24ωρη απεργία δεν ξανακάνουμε» πρέπει να προβληματίσει κάθε καλοπροαίρετο εργαζόμενο.
        Πρόκειται για ανοιχτό κάλεσμα «αγωνιστικής» απεργοσπασίας, για θέση που υπονομεύει τους αγώνες.
        Δεν πρόκειται για μια απλή τοποθέτηση. Τη θέση αυτή οι δυνάμεις των “Παρεμβάσεων”: σε προηγούμενη 24ωρη απεργία, επιχείρησαν να την κάνουν πράξη σε μια σειρά χώρους.
        Καλούμε τα σωματεία, τους εργαζόμενους να καταδικάσουν μια τέτοια θέση, μια τέτοια πρακτική ως επιζήμια για το κίνημα και τους αγώνες.
        Το κίνημα έχει εμπειρία. Ξέρει και πρέπει να αξιοποιεί όλες τις μορφές πάλης, να τις μετεξελίσσει, να τις εξυψώνει ώστε να υπηρετούν την κλιμάκωση των αγώνων, τη λαϊκή αντεπίθεση, το μπλοκάρισμα των αντιλαϊκών μέτρων.

        Το ΠΑΜΕ προειδοποιεί και καλεί:

        Οι εργαζόμενοι πρέπει άμεσα, το συντομότερο δυνατόν να απαλλαγούν, να πάρουν διαζύγιο απ’ αυτή τη γραμμή στο συνδικαλιστικό κίνημα και απ’ αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Σε διαφορετική περίπτωση το κίνημα θα γνωρίζει μόνο μια συνταγή: τη συνταγή της ήττας!

        Καλούμε τους εργαζόμενους να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Με αποφάσεις των σωματείων, των Γενικών Συνελεύσεων να οργανώσουν τον αγώνα από τα κάτω.
        Καλούμε τους εργαζόμενους να αξιοποιήσουν τις αρχαιρεσίες που γίνονται αυτό το διάστημα στα πρωτοβάθμια σωματεία και να αλλάξουν τώρα τους συσχετισμούς στα σωματεία και τις ομοσπονδίες ώστε να ισχυροποιηθεί ο ταξικός προσανατολισμός και ο ταξικός πόλος στο κίνημα, να επιταχυνθεί η ανασύνταξη του κινήματος, η εργατική – λαϊκή αντεπίθεση.

        Εδώ βρίσκεται η ελπίδα, εδώ βρίσκεται η προοπτική».

        Κατηγορία:

      • λαθραναγνώστης Δεκεμβρίου 5, 2012 at 9:27 πμ #

        ψευδοαριστερέ,
        Φυσικά και το ΛΙΝΚΕ είναι υποκριτικό.
        Αυτό που λέει ο Γερμανός φίλος είναι ότι το ΛΙΝΚΕ, ακροβατεί, προσπαθόντας να φανεί καλό και στους Γερμανούς (ασυνειδητοποίητους) εργάτες οι οποίοι θεωρούν ότι πληρώνουν τα χρέη της Ελλάδας και στους αντίστοιχους Έλληνες εργάτες οι οποίοι ζητούν από τη Γεμανία να χαλαρώσει τις απαιτήσεις της.
        Και αυτό συμβαίνει λόγω της οπορτουνιστικής φύσης του ΛΙΝΚΕ όπου αρνείται να κατονομάσει τον καπιταλισμό σαν θεμελειώδη αιτία της κρίσης και των συνεπειών της.

      • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Δεκεμβρίου 5, 2012 at 10:31 πμ #

        ομως αν υπηρχε Γερμανικο ΚΚ θα επρεπε επισης να καταψηφισει τη συμφωνια ε;βεβαια για ταξικους λοους με θεση για αποδεσμευση απο την ΕΕ κ τα λοιπα;αληθεια αν υπηρχε γερμανικο αριστερο ρευμα η γερμανικη ανταρσυα τι θα ελεγαν για το Ευρω??.

  34. Κάρολος Δεκεμβρίου 9, 2012 at 4:02 πμ #

    Kraftwerkvs
    Μετά την παράθεση αποσπασμάτων από το Λένιν σχετικά με τους αγρότες, απαντάω στο σχόλιό σου για το κείμενο του Ένγκελς.
    Δεν πρόσεξες ότι ο Ένγκελς απαντάει για τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στους αγρότες και για όσο υπάρχει καπιταλισμός και για όταν θα πάρουν την εξουσία. Αυτά που λες είναι πάρα πολύ σωστά, αλλά, αφορούν τι θα γίνει όταν θα πάρουν οι κομμουνιστές την εξουσία. Το θέμα μας, όμως, είναι τι στάση πρέπει να κρατάνε οι κομμουνιστές όσο υπάρχει καπιταλισμός.
    Και σ’ αυτό η απάντηση του Ένγκελς είναι η εξήγηση ότι είναι μοιραία η καταστροφή των αγροτών. Και κάτι παραπάνω : είτε στον καπιταλισμό, είτε στο σοσιαλισμό, η μικροϊδιοκτησία και η μικρή παραγωγή δεν έχουν μέλλον, είναι καταδικασμένες. Στον καπιταλισμό ξεκληρίζεται από τον ανταγωνισμό του μεγάλου κεφαλαίου και στο σοσιαλισμό ο Ένγκελς λέει μεν ότι “θα του παραχωρήσουμε όσο το δυνατότερο καιρό για να το σκεφθεί πάνω σστο κομμάτι της γής του”, αλλά, δεν αφήνει περιθώρια ότι ο σοσιαλισμός θα διατηρήσει τη μικρή ατομική παραγωγή, απλά, δε θα τον βάλει με τη βία στο κολχόζ, αλλά, όταν τα προϊόντα του με την απαρχαιωμένη τεχνική του δε θα μπορούν να ανταγωνιστούν τα προϊόντα του κολχόζ, πόσο καιρό φαντάζεσαι θα το σκέφτεται; Τέλος πάντων, όπως είπα, εδώ μιλάει για την εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου και όχι για τον καπιταλισμό.
    Κι αυτά που λέει ο Ένγκελς για τους Δανού σοσιαλιστές και τα σχέδιά τους για συνεταιρισμούς, πάλι αφορούν την εποχή που η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του προλεταριάτου και φυσικά θα φτιάξει και συνεταιρισμούς και κολχόζ και σοβχόζ και κομμούνες και τα πάντα. Μόνο, όμως, όταν θα πάρει την εξουσία. Διάβασέ το με περισσότερη προσοχή και θα δεις ότι αυτά για τους Δανούς είναι ακριβώς μετά από αυτά που γράφεις “Και πώς θα φερθούμε μαζί της τη μέρα που θα πάρουμε την εξουσία;”. Και αφού πει ότι “Κι εδώ έχουμε βέβαια αρκετά μέσα για να βάλουμε στο μικροχωρικό σαβ προοπτική πλεονεχτήματα που και τώρα κιόλας πρέπει να του είναι κατανοητά” (το “εδώ” είναι ο σοσιαλισμός, το “τώρα” ο καπιταλισμός). Κι αμέσως μετά μιλάει για τα “σχέδια” των δανών, που κι αυτά αφορούν το σοσιαλισμό, γι’ αυτό και ο Ένγκελς καταλήγει : “Πώς θα πραγματοποιηθεί αυτό στις λεπτομέρειές του σε κάθε ειδική περίπτωση, θα εξαρτηθεί από τις κάθε φορά συγκεκριμένες συνθήκες, καθώς και από την κατάσταση μέσα στην οποία θα πάρουμε την εξουσία”.
    Κι επειδή με τόση θέρμη μιλάς για το ΚΚΕ, που “πλήρως εναρμονισμένο με την μαρξιστική σκέψη σήμερα μιλάει για τον συνεταιρισμό των αγροτών όπως ακριβώς ο Έγκελς παραπάνω” και “σωστότατα τοποθετείται πάνω στο ζήτημα”, αφού σου διευκρίνισα ότι και οι δανοί σοσιαλιστές και ο Ένγκελς μιλάνε για τους συνεταιρισμούς στο σοσιαλισμό και όχι στον καπιταλισμό, δες και τις απόψεις του Λένιν για τους συνεταιρισμούς στον καπιταλισμό και με αναφορά στην ίδια τη Δανία, όπου έγιναν συνεταιρισμοί στον καπιταλισμό, όπως ακριβώς πρότειναν οι μικροαστοί σοσιαλιστές, οι ναρόντνικοι που τους αντιγράφει πιστά σε ένα σωρό ζητήματα το ΚΚΕ :
    1) Συστήνοντας στους εργαζόμενους το συνεταιρισμό σα «δρόμο που τον υποδείχνουν η σύγχρονη επιστήμη και οι σύγχρονες ιδέες της ηθικής», δεν προσέξατε μια λεπτομέρεια : όλη την οργάνωση της κοινωνικής μας οικονομίας. Επειδή δεν καταλαβαίνετε ότι είναι κεφαλαιοκρατική οικονομία, δεν προσέξατε ότι πάνω σ’ αυτό το έδαφος όλοι οι πιθανοί συνεταιρισμοί του κόσμου δε θα είναι παρά ασήμαντα καταπραϋντικά, που δεν εξαλείφουν ούτε στο ελάχιστο τη συγκέντρωση των μέσων παραγωγής, μαζί και του χρήματος, στα χέρια της μειοψηφίας (η συγκέντρωση αυτή είναι γεγονός αναμφισβήτητο), ούτε την πλέρια εξαθλίωση της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, καταπραϋντικά που στην καλύτερη περίπτωση θ’ ανεβάσουν μόνο μια χούφτα μεμονωμένους βιοτέχνες στις γραμμές των μικροαστών, Από ιδεολογικός εκπρόσωπος των εργαζομένων γίνεστε ιδεολογικός εκπρόσωπος των μικροαστών.
    (Λένιν : Το οικονομικό περιεχόμενο του ναροντνικισμού και η κριτική του στο βιβλίο του κ. Στρούβε, 1894-1895)
    2) … Τέλος ο Κάουτσκι τονίζει πως η υπεροχή της μεγάλης παραγωγής εκφράζεται και στην τάση των αγροτών νοικοκυρέων να οργανώνουν συνεταιρισμούς : «η συνεταιριστική παραγωγή είναι μεγάλη παραγωγή». Είναι γνωστό τι ντόρο κάνουν για τους συνεταιρισμούς των μικρογεωργών οι θεωρητικοί του μικροαστισμού γενικά και ειδικότερα οι ναρόντνικοι της Ρωσίας [...] Γι΄αυτό, αποχτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία η υπέροχη ανάλυση του Κάουτσκι για το ρόλο των συνεταιρισμών. Οι συνεταιρισμοί των μικρονοικοκυραίων αγροτών είναι, βέβαια, κρίκος οικονομικής προόδου, εκφράζουν όμως πέρασμα στον καπιταλισμό (Fortschritt zum Kapitalismus), και καθόλου δεν εκφράζουν πέρασμα στον κολεχτιβισμό, όπως συχνά νομίζουν και ισχυρίζονται. Οι συνεταιρισμοί δεν εξασθενίζουν, αλλά δυναμώνουν την υπεροχή (Vorsprung) της μεγάλης παραγωγής στην αγροτική οικονομία απέναντι στη μικρή, επειδή οι μεγάλοι νοικοκυραίοι έχουν περισσότερες δυνατότητες να ιδρύουν συνεταιρισμούς και επωφελούνται περισσότερο απ’ τη δυνατότητα αυτή. Ο Κάουτσκι παραδέχεται – όπως είναι αυτονόητο – ανεπιφύλαχτα ότι η κοινοτική, η συλλογική μεγάλη παραγωγή είναι ανώτερη από την κεφαλαιοκρατική μεγάλη παραγωγή. Στέκεται στα πειράματα συλλογικής άσκησης της γεωργίας που εφάρμοσαν στην Αγγλία οι οπαδοί του Όουεν και στις ανάλογες περιπτώσεις των Ενωμένων Πολιτειών της Βόρειας Αμερικής. Όλα αυτά τα πειράματα – λέει ο Κάουτσκι – αποδείχνουν αδιάψευστα ότι είναι απολύτως δυνατή η συλλογική άσκηση της μεγάλης σύγχρονης γεωργίας από τους εργαζόμενους, ωστόσο, για να μετατραπεί η δυνατότητα αυτή σε πραγματικότητα, απαιτούνται «μια σειρά οικονομικοί, πολιτικοί και πνευματικοί όροι». Το μικρό παραγωγό (τόσο το βιοτέχνη όσο και τον αγρότη) τον εμποδίζει να περάσει στη συλλογική παραγωγή η εξαιρετικά αδύνατη ανάπτυξη της αλληλεγγύης, της πειθαρχίας, η απομόνωσή τους, «ο φανατισμός του ιδιοχτήτη» που διαπιστώνεται όχι μόνο στους δυτικοευρωπαίους αγρότες, αλλά – θα προσθέσουμε εμείς – και στους ρώσους «κοινοτικούς» αγρότες. «Είναι παράλογο – δηλώνει κατηγορηματικά ο Κάουτσκι – να περιμένουμε στη σύγχρονη κοινωνία να περάσει ο αγρότης στην κοινοτική παραγωγή».
    {Λένιν «Ο καπιταλισμός στην αγροτική οικονομία (Σχετικά με το βιβλίο του Κάουτσκι και το άρθρο του κ. Μπουλγκάκοφ)»}, Απρίλης-Μάης 1899

    3) … Δεύτερο. Ο αριθμοί που αναφέραμε πιο πάνω δείχνουν ότι τα αγαθά των συνεταιρισμών και στη Δανία, όπως και στη Γερμανία, τα απολαμβάνουν κυρίως οι κεφαλαιοκράτες. [...]
    Για να κάνουμε κάπως πιο ζωντανούς αυτούς του νεκρούς αριθμούς και πίνακες, για να δείξουμε τον ταξικό χαρακτήρα της αστικής γεωργίας (που τον αγνοεί ολότελα ο χοντροκέφαλος μικροαστός Ντάβιντ), θα αναφέρουμε ένα εξαιρετικό γεγονός από την ιστορία του εργατικού κινήματος της Δανίας. Στα 1902 οι δανοί εφοπλιστές ελάττωσαν το μισθό των θερμαστών. Οι θερμαστές απάντησαν με απεργία. Το σωματείο όλων των λιμενεργατών τους υποστήριξε σταματώντας επίσης τη δουλειά.
    Αλλά … η απεργία δεν μπόρεσε να γενικευτεί και να επεχταθεί σε όλα τα λιμάνια της Δανίας. «Το λιμάνι Εσμπέργκ [...], που έχει τόσο τεράστια σημασία για την εξαγωγή δανέζικων αγροτικών προϊόντων, δεν κατορθώθηκε να τραβηχτεί στην απεργία, επειδή οι γεωργικοί συνεταιρισμοί της Δανίας δήλωσαν, ότι θα στείλουν αμέσως τον αναγκαίο αριθμό από τα μέλη τους για τη δουλειά της φόρτωσης των πλοίων και ότι οι δανοί αγρότες δε θα επιτρέψουν να σταματήσει η εξαγωγή των προϊόντων τους». {Emil Helms. «Die sozialdemokratische und gewerkschaftiche Bewegung in Daenemark». Lpz. 1907, S.138 (Έμιλ Χελμς. «Το σοσιαλδημοκρατικό και συνδικαλιστικό κίνημα στη Δανία». Λειψία, 1907, σελ.138)}
    Έτσι λοιπόν, οι συνεταιρισμοί της Δανίας στάθηκαν στο πλευρό των εφοπλιστών ενάντια στους εργάτες και χαντάκωσαν την απεργία. Φυσικά, είναι πέρα για πέρα κατανοητό γιατί οι κεφαλαιοκράτες – φάρμερ, που έχουν από 10 και πάνω αγελάδες, υποστήριξαν τους επίσης κεφαλαιοκράτες ενάντια στους εργάτες. Ακατανόητο είναι μόνο το γεγονός ότι συγγραφείς σαν το Ντάβιντ, που συγκαλύπτουν τον ταξικό αγώνα, αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές.
    {Από το βιβλίο του Λένιν «Το αγροτικό ζήτημα και οι ‘‘κριτικοί του Μαρξ’’ (κεφ. 10), φθινόπωρο του 1907}

    4) Οι προσπάθειες των διαφόρων Πούντορ, Ντάβιντ κλπ. που, είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν, είναι υπηρέτες του κεφαλαίου, να καλυτερεύσουν τους όρους πούλησης, να αναπτύξουν την οργάνωση των νοικοκυραίων σε ενώσεις {συνεταιρισμούς (σημείωση δική μου)}, για την τεχνική πρόοδο της χτηνοτροφίας και της γεωργίας, μπορούν να΄χουν μόνο ένα νόημα : να επιταχύνουν σ’ όλη τη χώρα και σ’ όλους τους κλάδους της αγροτικής οικονομίας τη δημιουργία της ίδιας τάξης πραγμάτων, που υπάρχει στην περιφέρεια της Κοπεγχάγης, δηλ. να κάνουν πολύ πιο γρήγορα τη συγκέντρωση της παραγωγής στα χέρια των κεφαλαιοκρατών, την απαλλοτρίωση και την προλεταριοποίηση του πληθυσμού, να μικρύνουν πιο γρήγορα το ποσοστό των ιδιοχτητών στο σύνολο του πληθυσμού, να μεγαλώσουν το ποσοστό εκείνων που ο καπιταλισμός τους διώχνει από το χωριό στην πόλη κλπ. {Όπου και το προηγούμενο, Κεφάλαιο 12, Η «ιδεώδης» χώρα από την άποψη των αντιπάλων της εθνικοποίησης}

  35. Y Δεκεμβρίου 9, 2012 at 3:16 μμ #

    Ο αγωνιζόμενος λαός και η αριστερά δε φοβούνται την φασιστική και κρατική τρομοκρατία. Ο φασισμός δε θα περάσει ούτε στη Θράκη, ούτε πουθενά http://www.antarsya.gr/node/904

    Μην καρτεράτε να λυγίσουμε! του διωκόμενου αγωνιστή δάσκαλου Ηλία Σμήλιου http://j.mp/VWTQxt

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

%d bloggers like this: