Περί ηρωισμού.

Αυτές τις μέρες, στο δίκτυο πολλοί σύντεχνοι (της συντεχνίας των Bloggers), έγραψαν πολλά ωραία posts για το Τσε Γκεβάρα. Ο karpidis έγραψε ένα πολύ ωραίο post, προσπαθώντας να αποκαθηλώσει την εικόνα του αγίου και να αναδείξει την αληθινή εικόνα του ανθρώπου.

Εδώ θέλω να σταθώ. Στην αγιοποίηση της εικόνας του και την σκόπιμη απόκρυψη της διδασκαλίας του. Τα λένε και τα παιδιά από τη ΚΝΕ Χολαργού. Δεν είναι κάτι καινούριο σίγουρα. Άλλωστε το έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλούς ακόμα πριν και μετά το Τσε. Αυτό όμως που κάνει την ηρωική πράξη άξια λόγου και σεβασμού είναι ακριβώς αυτό το επαναστατικό χαρακτηριστικό της. Ηρωισμό και μάλιστα τρομερό ηρωισμό, είτε μας αρέσει είτε όχι, δείξαν και οι Ναζί στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ηρωισμό δείξαν και οι Ιάπωνες καμικάζι, οι Ρουμάνοι, φυλακισμένοι από το Χίτλερ(!), Ναζί που όταν άρχισε και έχανε το πόλεμο το ‘43 τους απελευθέρωσε και αυτοί σκοτώνονταν κατά χιλιάδες για την αφεντιά του.

Αυτό που έχει ουσία στη πράξη είναι το γιατί. Το ιδεολογικό της περίβλημα. Δεν ωφελεί κανένα (ή μάλλον κανένα από εμάς) να δημιουργούμαι υπερήρωες, γιατί απλά δεν υπάρχουν. Άνθρωποι ήταν, όπως κι εμείς. Ίσως πιο ρομαντικοί από εμάς, αλλά άνθρωποι που αγανάκτησαν με την αδικία και την εκμετάλλευση και αποφάσισαν να αντιδράσουν. Ακριβώς όπως πρέπει να πράξουμε κι εμείς.