Μην αφήνετε τις πολυεθνικές να σαμποτάρουν το κλίμα

Χιλιάδες λομπίστες των πολυεθνικών συρρέουν στην Κοπεγχάγη για να φέρουν τις διαπραγματεύσεις στα μέτρα τους.  Η πολυεθνική Vattenfall πχ. πάει εκεί με 250,000 υπογράφες που μάζεψε χρησιμοποιώντας τα φράγκα της σε ένα ψευδεπίγραφο ‘Κλιματικό Μανιφέστο’ (α λα πράσινη ανάπτυξη ομπαμογιωργάκηδων) που ζητάει την παγκόσμια επέκταση της εγκληματικής εμπορίας ρύπων. Στηρίχτε τους προοδευτικούς ακτιβιστές που μεταβαίνουν στην Κοπεγχάγη για να ενημερώσουν και να αποκηρύξουν την κυριαρχία των εταιρειών.

Ψηφίστε για το Βραβείο της Οργισμένης Γοργόνας

Κόνσεπτ: Το ιστορικό άγαλμα της γοργόνας της Κοπεγχάγης είναι εξοργισμένο από την καταστροφή που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή.

Οι κρίσιμες συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα ξεκινούν. Ενώ άνθρωποι, οργανώσεις και κινήματα καλούν σε αποφασιστική δράση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με κοινωνικά και γεωγραφικά δίκαιο τρόπο, οι πολυεθνικές κάνουν λόμπινγκ για να μπλοκάρουν κάθε αποτελεσματική δράση και για να βγάλουν κέρδος από το φαινόμενο. Λόμπινγκ σημαίνει την προσπάθεια τους να επηρεάσουν την πορεία των διαπραγμάτευσεων και τις αποφάσεις που θα ληφθούν.

Εκδίκηση, κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση

Ανακοίνωση του Συντονιστικού Μαθητών-τριών Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος:

Τα όνειρά μας είναι αλεξίσφαιρα

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος.

Από τη στιγμή που ένας αστυνομικός αφαίρεσε τη ζωή από ένα 15χρονο παιδί,
Από τότε που βγήκαμε στο δρόμο και είπαμε ότι η κατάσταση έφθασε ως εδώ,
Από τότε που αποφασίσαμε ότι για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να τον πάρουμε στα χέρια μας,
Από τότε που νικήσαμε το φόβο και αμφισβητήσαμε ένα προσχεδιασμένο μέλλον,
Από τότε που μάθαμε να αγωνιζόμαστε όλοι μαζί συλλογικά και με αλληλεγγύη,
Από τότε που δραπετεύσαμε από ένα σχολείο που μας πνίγει και είπαμε ΩΣ ΕΔΩ.
Εμείς δεν ξεχνάμε το Δεκέμβρη,
Γιατί πριν ένα χρόνο, ένα βράδυ Σαββάτου
Εκτός απ΄ τον Αλέξη, δολοφόνησαν την παιδικότητα και την εφηβεία μας
Και εμείς αυτά δεν τα ξεχνάμε.
Πλέον ξέρουμε ότι:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.

Με τις κινητοποιήσεις και τις πορείες μας δείξαμε ότι θέλουμε ένα άλλο κόσμο, μακρυά από βαθμολογικούς ανταγωνισμούς και αυταρχικές ποινές, που να σέβεται την παιδικότητα και τη ζωή μας.

. Καλούμε Συνελεύσεις σε κάθε σχολείο, συζητάμε για τα δικαιώματά μας και τις διεκδικήσεις μας
. Όλοι και όλες την Κυριακή 6/12, 13.00 στα Προπύλαια
. και τη Δευτέρα 7/12, 12.00 στα Προπύλαια

Απάντηση στη τρομοκρατία και τη καταστολή, τη Κυριακή όλοι στους δρόμους!

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη τραγική δολοφονία ενός 16χρονού παιδιού. Θάνατος καθόλου “τυχαίος” ή “ατυχής”, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι διάφοροι ταγοί της εξουσίας, αλλά τραγικό αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής , φυσιολογική συνέχεια.

Σήμερα δε θυμόμαστε  τίποτα, δεν έχουμε καμία επέτειο. Δε χρειάζεται να θυμηθούμε, γιατί ο καπιταλισμός είναι εδώ για να μας τα θυμίζει. Η καταστολή είναι εδώ, η βία της εξουσίας κορυφώνεται, η καταπίεση και η αδικία ήταν, είναι και θα είναι ακόμα περισσότερο παντού γύρω μας.

Τα αστικά ΜΜΕ, οι διάφοροι υπουργοί,, οι διάφοροι επίδοξοι υπουργοί και οι Ευρωπαίοι φίλοι τους, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν. Φοβούνται. Φοβούνται μήπως ο κόσμος σηκώσει το κεφάλι και δει πέρα από το φράχτη.  Τρέμουν γιατί έχουν καταλάβει πως ο λαός και η νεολαία δε στριμώχνεται πια σε αδιέξοδα. Το μόνο αδιέξοδο είναι η κρυφή τους ελπίδα να περάσουν την επίθεση στα δικαιώματα μας, στις ζωές μας, χωρίς συγκρούσεις, πως θα σκύψουμε το κεφάλι.

Μαζέψτε όση αστυνομία θέλετε. Τρομοκρατήστε όσο περισσότερο μπορείτε. Πετάξτε ακόμα περισσότερη λάσπη. Όταν τα κάνετε όλα αυτά θα καταλάβετε. Σας έχω νέα. Δε φτάνουν ούτε στο μισό για να σταθούν απέναντι στην οργή του κόσμου.

Όχι στη κρατική καταστολή

Όχι στη περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, στη καταπάτηση των εργασιακών

Όχι στη εξαθλίωση και τη φτώχια που μας καταδικάζουν οι αποικιοκράτες των Βρυξέλλών και οι ντόπιοι συνεργάτες τους

Υπάρχει κι άλλος δρόμος!! Ο δρόμος του αγώνα, ο δρόμος της αλληλεγγύης, ο δρόμος του σοσιαλισμού!

ΥΓ: η αφίσα είναι περσινή δουλειά του Νάσου Κάππα

ΥΓ2: κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε, στα όργανα μου μια χαρά, χωράει να γραφτείτε…

Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles

Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ συχνά, μπορεί να έχετε πετύχει αποστροφές το λόγου μου, που αυτοχαρακτηρίζομαι οπαδός της St Pauli. Πλέον μπορώ να πω ότι είμαι και οπαδός της πόλης που τη φιλοξενεί, του Αμβούργου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης , δε μπορούσα να αρνηθώ. Κάτι η ιδέα ότι θα δω την St Pauli από κοντά, κάτι η φήμη του Αμβούργου, ως μίας Γερμανικής πολής με μεσογειακή νοοτροπία , κάτι και η σκέψη ότι θα μπορούσα να γράψω ένα πολύ καλό κείμενο για το Γκράνμα με οδήγησαν στη Γερμανία για σχεδόν ολόκληρη την εβδομάδα που μας πέρασε.

Το Αμβούργο  είναι μια πόλη με σημαντική ιστορία που καθορίζεται από το χαρακτήρα των κατοίκων της όπως  και η νοοτροπία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από την ιστορία της πόλης. Οι Αμβουργέζοι είναι πολύ περήφανοι, για την αυτονομία της πόλης ήδη από την απόφαση του Μπαρμπαρόσα, το 1189μχ.  Παρότι η πόλη πλέον έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας, η σύγχρονη ιστορία της σημαδεύεται από διάφορα κινήματα και μικρές εξεγέρσεις. Οι περισσότερες από τις κοινωνικές συγκρούσεις έγιναν με αφορμή τη χρήση της γης και των κατοικιών. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο, έχει την εξήγηση του στις πολύ μεγάλες αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν στη τοπική κοινωνία καθώς η πόλη αναπτυσσόταν, δημιουργώντας μια πολύ πλούσια αστική τάξη που ασχολείται φυσικά κυρίως με τη ναυτιλία, αλλά και  αφήνοντας τους φτωχούς σε άσχημη κατάσταση.

Μια τέτοια περίπτωση, είναι τα σπίτια ενός γνωστού δρόμου του St Pauli, όπου όπως μου διηγήθηκε η Kati, αγοράστηκαν από τους “πλούσιους”, που επένδύσαν έτσι κάποια από τα λεφτά που έφερνε το λιμάνι.  Τα σπίτια αυτά όμως παρέμειναν κλειστά, αφού οι ιδιοκτήτες τους περίμεναν να τα πουλήσουν, όταν θα έχουν αυξήσει σημαντικά την αξία τους. Εντωμεταξύ όμως, ο πληθυσμός της πόλης διαρκώς αυξανόταν και μαζί του και τα νοίκια, ωθώντας τους φτωχούς κατοίκους στην εξαθλίωση.  Όταν πια ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, οι άνθρωποί εισέβαλαν στα σπίτια όπου και εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη της κοινωνίας της πόλης.

Blankenese

Τη πρώτη μέρα που φτάσαμε στη πόλη, κατευθυνθήκαμε στο προάστιο που θα μέναμε, όπου φιλοξενούμασταν, από την πολύ όμορφη οικογένεια του Κώστα και της Kati. Το προάστιο λεγόταν Blankenese και δε μου πήρε και πολύ ώρα να καταλάβω πως πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά μέρη της πόλης. Πρόκειται ίσως, για το πιο ακριβό προάστιο της Γερμανίας, ειδικά το κομμάτι που βλέπει στον ποταμό Έλβα. Μιλώντας με το πατέρα της Kati, που γεννήθηκε εκεί και εργάζεται ως ναυτικός, αλλά και με άλλους, έμαθα πως το Blankenese δεν ήταν από την αρχή πλούσια συνοικία. Ήταν ένα μικρό χωριό ναυτικών, όπου αργότερα με την ανάπτυξη της πόλης έφτασε να είναι προάστιο και μάλιστα πλούσιο. Μάλιστα στο κέντρο του, υπήρχε ένα εστιατόριο το Linde. Το Linde λοιπόν, , θεωρούταν στέκι των κομμουνιστών, αργότερα όμως πουλήθηκε και πλέον όλοι οι παλιοί κάτοικοι του χωριού αρνούνται να πάνε. Εντυπωσιακή είναι η απαξίωση των υπολοίπων κατοίκων του Αμβούργου προς το Blankenese. Όταν ενημέρωνα κάποιον για το που μένω, η καλύτερη αντίδραση ήταν ένας απλός μορφασμός αποδοκιμασίας ενώ όσες φορές και αν προσκάλεσα κάποιον για καφέ στο Blankenese, πάντα έβρισκε κάποια πολύ καλή δικαιολογία για να το αποφύγει.

  

χαμόσπιτο

Κεφάλαιο και Κλιματική Αλλαγή

Θα θυμάστε το ποστ για το μπλοκάρισμα του συνεδρίου της Πανευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Βιομηχάνων (BusinessEurope) για το κλίμα που έλαβε χώρα στον κεντρικό συνεδριακό χώρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ μας Νταβίντ και Ζαν-φι έφτιαξαν μια καταπληκτική ταινία μικρού μήκους από το εσωτερικό του συνεδρίου.

Climate Business
envoyé par CEOtv. – Regardez les dernières vidéos d’actu.

Βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα

Έτσι τιτλοφόρησαν ορισμένα αυστριακά μίντια (ραδιοφωνική εκπομπή και άρθρο) τα ρεπορτάζ τους για τη νέα μελέτη  που δημοσιεύσε η ALTER-EU, η Συμμαχία για τη Διαφάνεια στο Λόμπινγκ και τη Δεοντολογική Ρύθμιση στην ΕΕ, μια πλατφόρμα 160 ΜΚΟ, συνδικάτων, ακαδημαϊκών κλπ. στην οποία συμμετέχει και το Corporate Europe Observatory.

To θέμα της μελέτης ήταν η σύνθεση των συμβουλευτικών ομάδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο χρηματοοικονομικό τομέα. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος σχεδιάζει την πολιτική της ΕΕ στον τομέα αυτό.  Για να την κατεβάσετε κάντε κλικ στην εικόνα:

Τα ευρήματα μας ήταν τα εξής:

Πριν από δέκα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λάνσαρε το Σχέδιο Δράσης για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες (FSAP) στοχεύοντας στη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και γι’αυτές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το σχέδιο αυτό είχε εκπονηθεί υπό τις συμβουλές του High Level Stretegy Review Group και τα 16 μέλη του οποίου προέρχονταν από ιδιωτικές τράπεζες, ασφαλιστικές, επενδυτικά ταμεία κλπ.

Το ίδιο το Σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία έξι ομάδων που θα συμβούλευαν την Επιτροπή στη διαδικασία ενιοποίησης της αγοράς.  72 από τα 75 συνολικά μέλη τους που δόθηκαν στη δημοσιότητα ήταν από τον ιδιωτικό χρηματοοικονομικό τομέα.

ψυχη βαθιά, ουσία καμιά

Έχοντας διαβάσει πρώτα τα σχετικά άρθρα του απολιθώματος και του r5, βρέθηκα στο κινηματογράφος για να παρακολουθήσω τη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, “ψυχή βαθιά”. Οι προαναφερθέντες βέβαια με είχαν πείσει να μη πάω να τη δω, καθώς δε μ αρέσει να καταγράφομαι ως θεατής μιας ταινίας που δεν εκτιμώ. Όμως η πολιτιστική κίνηση Ροδόπης, είχε οργανώσει προβολή της ταινίας την οποία θα προλόγιζε ο ίδιος ο Παντελής Βούλγαρης. Αποφάσισα λοιπόν να πάω περισσότερο για να ακούσω τι έχει να πει αλλά μπας και μας δωθεί η ευκαιρία να κάνουμε καμιά “προβοκατόρικη” ερώτηση ως γνωστοί προβοκάτορες και υπονομευτές της εθνικής συμφιλίωσης που είμαστε.

Δυστυχώς όμως δε μας δόθηκε η ευκαιρία για ερωτήσεις. Αντίθετα ο κος Βούλγαρης έκανε ένα πεντάλεπτο πρόλογο. Μας διηγήθηκε μια ιστορία άπό ένα ταξίδι τους στην Ύδρα με κάποιους αδιάφορους συνειρμούς και μας ενημέρωσε ότι θα μας περιμένει έξω μετά το τέλος της ταινίας για τα συγχαρητήρια… εεεε, τις ερωτήσεις ήθελα να πω.

Μιας και το φερέ η μοίρα λοιπόν είδα κι εγώ τη ταινία, προκατελλείμενος πρέπει να ομολογήσω. Η άποψη μου για το “ψυχη βαθιά” χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα αφορά τη ταινία κινηματογραφικά και το άλλο τη πολιτική της θέση και το πόσο καλά την υποστήριζε. Κινηματογραφικά η ταινία με κούρασε πολύ. Πάρα πολύ φλύαρη, αμερικάνικης κοπής, με σκηνές μάχης που διαρκούσαν ώρες. Υπάρχουν λόγοι που ο ελληνικός και ο ευρωπαικός  κινηματογράφος δε ακολουθεί τον αμερικάνικο σε αυτη τη λογική. Ο πιο σημαντικός είναι ότι δε ταιριάζει στη κουλτούρα μας.  Ένας ακόμα λόγος ελλάσονος σημασίας είναι ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για τα εκπληκτικά εφέ που φτιάχνουν στο USA τα οποία μπορούν να κάνουν και τη πιο παπαριά σενάριο να βλέπεται όχι ευχάριστα αλλά χωρίς να βαριέσαι. Ας πω δυο λόγια για το πολιτικό τώρα. Καταρχήν θεωρώ πολύ προσβλητικό στη ιστορία μας, ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της να προσεγγίζεται με τόσο επιφανειακό τρόπο άσχετα από το τελικό συμπέρασμα. Τώρα για το τελικό συμπέρασμα δεν έχω και πολλά να πω. Τίποτα το καινούριο, τίποτα το ιδιαιτερό.  Και δε θα έγραφα αυτό το κείμενο, μιας και θεωρώ ότι έχουν ειπωθεί πολλά για τη ταινία μέχρι τώρα και αρκετά με καλύπτουν αν δε έκανε μια ερώτηση ένας φίλος που ήταν μαζί. Καλώς ή κακός ο Χρήστος ελάχιστα γνωρίζει για την ιστορία του εμφυλίου. Για την ακρίβεια δε γνώριζε τίποτα. Βγαίνοντας λοιπόν από το κινηματογράφο ρώτησε: “τελικά αυτοί γιατί πολεμούσαν?”. Δε γίνεται να κάνεις  ιστορική ταινία για ένα πόλεμο, έχοντας προαποφασίσει το μήνυμα,  χωρίς να διαπραγματεύεσαι γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος. Πιο απλά θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία απέτυχε στην  εργολαβία που είχε αναλάβει. Να υπερθεματίσει υπέρ της εθνικής συμφιλίωσης. Να πει πως ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μια παρεξήγηση. 

Δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω γιατί όπως είπα έχουν γραφτεί αρκετά και το θέμα έχει καλυφθεί. Αυτό που ήθελα είναι να μοιραστώ το προβληματισμό μου αλλά και να σας αντιπροτείνω να πάτε να δείτε τη ταινία της Αλίντας Δημητρίου για τον εμφύλιο, “η ζωή στους βράχους”, που είναι συνέχεια της προηγούμενής και πολυβραβευμένης της ταινίας “πουλιά στο βάλτο”. Μπορεί η κα Δημητρίου να μην έχει τα μέσα και τη προβολή του κου Βούλγαρη αλλά σίγουρα η προσέγγιση της είναι πιο βαθειά και ουσιαστική και αφήνει στο κοινό, κάτι παραπάνω από ένα εύκολο δάκρυ. Η ταινία προβάλλεται τη Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στο κινηματογράφο Τριανόν.

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μια παρεξήγηση κε Βούλγαρη. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η εποποιία ενός λαού που αγωνιζόταν, χωρίς εφόδια, χωρίς ρούχα και τροφή,  ενάντια σε μια υπερδύναμη και τα ντόπια τσιράκια της  για τη λαοκρατία και το σοσιαλισμό. Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν μία εποποιία κα όχι ένα λάθος!

O Uri Geller και τα stage

Ρε μπας και είναι mentalists οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία;

Δηλαδή τί κολπάκι τρελό είναι αυτό με τα στέιτζ;

Μου θυμίζουν πραγματικά “μαγεία” οι ΠΑΣΟΚοι. Πώς κάνουν σε κάτι show, βάζουν τη γκόμενα σε ένα κουτί, το κλείνουν, και μετά από λίγο αυτή τους χαιρετάει από την εξέδρα. Wow!

Τα εξαφάνισαν λέει τα στέιτζ!

Ε όχι ρε μάγκες, δε τα εξαφάνισαν, πώς να το κάνουμε; Τα εξαφανίζουν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τα χώνουν -και με το παραπάνω- στον ιδιωτικό, αυτό κάνουνε. Δηλαδή μαλάκας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ που βγαίνει και λέει σχετικά:

«Η αποσύνδεση των stage από τον δημόσιο τομέα, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, και η επανασύνδεσή τους με την ιδιωτική οικονομία, αν σχεδιαστεί σωστά, μπορεί να τονώσει ουσιαστικά τόσο την απασχόληση όσο και την παραγωγικότητα»

Και πρσφέρεται μάλιστα ο ΣΕΒ να κάτσει μαζί με την σοσιαλιστική κυβέρνηση και να σχεδιάσει πώς θα αξιοποιηθούν τα στέιτζ στον ιδιωτικό τομέα. Μα δεν είναι συγκινητικό;

Γιατί λοιπόν καταργεί το ΠΑΣΟΚ τα στέιτζ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα;

1. Γιατί θα μπορέσει έτσι να προσφέρει 50.000 θέσεις τζάμπα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα (κεφάλαιο το λέμε στα …ξύλινα).

2. Γιατί στις θέσεις όσων είχε με στέιτζ στο δημόσιο και τους απολύει θα βάλει νέους, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Το ίδιο λέει θα κάνει και με όσους είναι “με μπλοκάκι”. Με άλλα λόγια, θα δημιουργήσει μια νέα φουρνιά συμβασιούχων, που θα είναι “όμηροι” δικοί του.

3. Γιατί με αυτόν τον τρόπο, επικαλούμενο και την “αξιοκρατία”, προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση ανάμεσα στον κόσμο μακριά από τα παραπάνω 2.

Αξιοκρατία λοιπόν! “Η κυβέρνηση καταργεί κάτι το παράνομο και επομένως μπράβο της”, λένε κάποιοι.

1. Όπως είπα και πιο πάνω, δεν το καταργεί. Για την ακρίβεια, εκείνοι που απαιτούνε να καταργηθούνε τα στέιτζ και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι!

2. Από πού κι ως πού είναι παράνομα τα στέιτζ; Δεν τα κάνανε με “νόμους του κράτους”, βάσει οδηγιών της Ε.Ε.;

3. Το μεγάλο επιχείρημα είναι πως “τα στέιτζ κανονικά είναι για απόκτηση εργασιακής εμπειρίας και ως τέτοια πρέπει να χρησιμοποιούνται”. Για σταθείτε ρε. Εγώ π.χ. τώρα τέλειωσα τη σχολή μου και το στρατό & ψάχνω για δουλειά. Από πού κι ως πού πρέπει να έχει μια εταιρεία το δικαίωμα να με προσλαμβάνει με στέιτζ και επί της ουσίας να μην με πληρώνει, ούτε να με ασφαλίζει;;; Δηλαδή εγώ εκεί για ένα χρόνο, για 18 μήνες, δεν θα της βγάλω κέρδη, μόνο θα “αποκτώ εργασιακή εμπειρία”;;;

Τα στέιτζ θεσμοθετήθηκαν εξ’ αρχής από την Ε.Ε. για ένα και μόνο λόγο: Για να προσφέρει η Ε.Ε. μέσω αυτών ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στις εταιρείες στα κράτη-μέλη της, προωθώντας παράλληλα και στους εργαζόμενους στην Ε.Ε. το ιδεολόγημα πως πρέπει για κάμποσα χρόνια όχι να δουλεύουν και να αμείβονται κανονικά, αλλά με μειωμένες απαιτήσεις να αποκτούν “εργασιακές εμπειρίες”.

Αυτή είναι η απλή και ξεκάθαρη αλήθεια.

Για τα στέιτζ στο δημόσιο τώρα:

Δε ξέρω, νομίζω είναι γενικώς αποδεκτό πως όσοι δούλευαν στα στέιτζ μπάλωναν κενά. Τζάμπα και ανασφάλιστα βέβαια, αλλά κενά! Που σημαίνει ότι οι ανάγκες για αυτές τις θέσεις (και για περισσότερες βέβαια) υπάρχουν. Άρα γιατί να απολύσεις σε θέσεις που έχεις ανάγκη κάποιον που ξέρει και κάνει ήδη τη δουλειά;;;

Μπαίνει και ένα άλλο θέμα:

“Δε το ήξεραν ότι είναι προσωρινά εκεί; Το ήξεραν. Αλλά είχαν πάει για να μονιμοποιηθούν κάποια στιγμή!”. Ε, και πού είναι το κακό; Δηλαδή όσοι πάνε στα στέιτζ στον ιδιωτικό τομέα δεν πάνε με την προοπτική μπας και τους κρατήσουν μετά στη δουλειά; Από πού κι ως πού όσοι είναι στο δημόσιο με ελαστικές μορφές και ορισμένο χρόνο δεν πρέπει να ελπίζουν επίσης πως θα τους κρατήσουν, ειδικά όταν ξέρουν ότι καλύπτουν υπαρκτές ανάγκες;;; Το κακό λοιπόν δεν είναι ότι αυτοί που είναι στα στέιτζ θέλουν να μονιμοποιηθούν και παλεύουν γι αυτό. Το κακό είναι πως δε κάνουν το ίδιο και όσοι είναι με το ίδιο καθεστώς στον ιδιωτικό, ζητώντας να υπογράψουν συμβάσεις αορίστου σύμφωνα με τις κλαδικές ΣΣΕ.

Και τέλος:

“Μπήκαν φυλώντας κατουρημένες ποδιές, ρουσφετολογικά κτλ.”. Ναι, φαντάζομαι πολλοί έτσι μπήκαν. Ε και τί σημαίνει αυτό όμως; Λες και τα στέιτζ είναι ας πούμε ο μόνος χώρος στην Ελλάδα που κάποιοι νιώθουν την ανάγκη να “χτυπήσουν πόρτες” για να μπουν. Το θέμα του ρουσφετιού δε λύνεται με την καταδίκη όσων το κυνηγάνε. Λύνεται με το να μπούνε ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι σε μια διαδικασία συλλογικής δράσης και διεκδίκησης, ώστε να καταλάβουνε μια και καλή πως μέχρι τώρα δεν τους κάνανε χάρες οι πράσινοι και οι μπλε αλλά τους χρησιμοποιούσανε, όπως και να καταλάβουνε πως μόνο μέσα από την συλλογική διεκδίκηση και τον αγώνα θα καταφέρουν να διασφαλίσουν μια μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα.

Για να κλείνω, το θέμα με τα στέιτζ βγαίνει στο ΠΑΣΟΚ σε κακό και για άλλον ένα λόγο: Γιατί δείχνει με το καλημέρα και σε μεγάλη έκταση τί ρόλο θα παίξει η ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Με το καλημέρα του σοσιαλισμού έχεις τον Παναγόπουλο να παρατάει σύξυλους τους εργαζόμενους και τα λέει τα ίδια με τον Λοβέρδο και τον ΣΕΒ. Δεν είναι και λίγο πράγμα τέτοια απογύμνωση!

Το θέμα είναι να μην την πατήσουν και από την άλλη μεριά όμως, από τη ΔΑΚΕ και άλλους ( 1 , 2 ) που θέλουν μόνο τις “νομικές διεκδικήσεις”, “σωστή λειτουργία των στέιτζ”,  “μοριοδότηση όσων εργάζονται τώρα σε αυτά” και καλούν τους εργαζόμενους στα στέιτζ “προς θεού να μείνουν μακριά από τύπους σαν το ΠΑΜΕ”…

Αυτή τη στιγμή φαίνεται να το πάνε σχετικά καλά πάντως:

1) Σταθερή και μόνιμη Δουλειά με πλήρη Εργασιακά και Ασφαλιστικά Δικαιώματα για όλους.
2) Να καταργηθούν όλες οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης και στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα.
3) Άμεση μονιμοποίηση των Stage χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
4) Καταβολή όλων των Ασφαλιστικών και Εργασιακών Δικαιωμάτων.
5) Να πληρωθούν όλα τα δεδουλευμένα των Εργαζομένων με Stage και να μην Απολυθεί Κανείς.
6) Καμία Απόλυση στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα.

 

Για να δούμε…

Y.Γ. Πάμε…

Another day, another dollar!

Στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής υπήρχε ένα εξαιρετικό άρθρο του Serge Halimi της Le Μonde Diplomatique (αν το βρω θα το λινκάρω) το οποίο πραγματεύεται την κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα την ίδια τη Le Μonde Diplomatique. Όσοι έχετε ασχοληθεί με το θέμα στην Ελλάδα θα ξέρετε ότι τα πράγματα είναι οικτρά και ελπίζω να μην το έχετε νοιώσει κιόλας.

Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, κανείς δεν αγοράζει φύλλα και από τους λίγους που αγοράζουν ελάχιστοι διαβάζουν. Πτώση κερδών, απολύσεις, καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, εθελοντική εργασία, κλείσιμο εφημερίδων, διάλυση ομίλων… Συζητούνται νέες μέθοδοι, άρθρα επί πληρωμή και στο Διαδίκτυο, πόσο κακό έχει κάνει το Ίντερνετ και τα λοιπά… Δεν συζητείται από τους ίδιους το δεδομένο της μετριότητας που κυριαρχεί όμως.

Τους μπλοκάραμε!

Για περισσότερες φωτό κλικάρετε εδω: ΦΛΙΚΕΡ

Σήμερα μαζί με διάφορους φίλους οικολογο-χαρούμενους, αναρχο-οικολόγους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις μπλοκάραμε για μιάμιση περίπου ώρα τον κεντρικό συνεδριακό χώρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν).

Η Πανευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Βιομηχάνων (BusinessEurope) πραγματοποιούσε εκεί για δεύτερη φορά το ετήσιο μεγάλο συνέδριο της (περύσι το κάναν την ίδια ακριβώς ημερομηνία). Ο χώρος της παραχωρείται δωρεάν για να τον χρησιμοποιήσει ως οικοδεσπότης. Εννοείται ότι το προνόμιο αυτό δεν έχει ποτέ δωθεί σε καμία άλλη οργάνωση, πόσο μάλλον σε συνδικάτα (κίτρινα ή μη δεν είναι αυτό το θέμα μας) .