Βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα

Έτσι τιτλοφόρησαν ορισμένα αυστριακά μίντια (ραδιοφωνική εκπομπή και άρθρο) τα ρεπορτάζ τους για τη νέα μελέτη  που δημοσιεύσε η ALTER-EU, η Συμμαχία για τη Διαφάνεια στο Λόμπινγκ και τη Δεοντολογική Ρύθμιση στην ΕΕ, μια πλατφόρμα 160 ΜΚΟ, συνδικάτων, ακαδημαϊκών κλπ. στην οποία συμμετέχει και το Corporate Europe Observatory.

To θέμα της μελέτης ήταν η σύνθεση των συμβουλευτικών ομάδων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο χρηματοοικονομικό τομέα. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος σχεδιάζει την πολιτική της ΕΕ στον τομέα αυτό.  Για να την κατεβάσετε κάντε κλικ στην εικόνα:

Τα ευρήματα μας ήταν τα εξής:

Πριν από δέκα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λάνσαρε το Σχέδιο Δράσης για τις Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες (FSAP) στοχεύοντας στη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και γι’αυτές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το σχέδιο αυτό είχε εκπονηθεί υπό τις συμβουλές του High Level Stretegy Review Group και τα 16 μέλη του οποίου προέρχονταν από ιδιωτικές τράπεζες, ασφαλιστικές, επενδυτικά ταμεία κλπ.

Το ίδιο το Σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία έξι ομάδων που θα συμβούλευαν την Επιτροπή στη διαδικασία ενιοποίησης της αγοράς.  72 από τα 75 συνολικά μέλη τους που δόθηκαν στη δημοσιότητα ήταν από τον ιδιωτικό χρηματοοικονομικό τομέα.

ψυχη βαθιά, ουσία καμιά

Έχοντας διαβάσει πρώτα τα σχετικά άρθρα του απολιθώματος και του r5, βρέθηκα στο κινηματογράφος για να παρακολουθήσω τη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, “ψυχή βαθιά”. Οι προαναφερθέντες βέβαια με είχαν πείσει να μη πάω να τη δω, καθώς δε μ αρέσει να καταγράφομαι ως θεατής μιας ταινίας που δεν εκτιμώ. Όμως η πολιτιστική κίνηση Ροδόπης, είχε οργανώσει προβολή της ταινίας την οποία θα προλόγιζε ο ίδιος ο Παντελής Βούλγαρης. Αποφάσισα λοιπόν να πάω περισσότερο για να ακούσω τι έχει να πει αλλά μπας και μας δωθεί η ευκαιρία να κάνουμε καμιά “προβοκατόρικη” ερώτηση ως γνωστοί προβοκάτορες και υπονομευτές της εθνικής συμφιλίωσης που είμαστε.

Δυστυχώς όμως δε μας δόθηκε η ευκαιρία για ερωτήσεις. Αντίθετα ο κος Βούλγαρης έκανε ένα πεντάλεπτο πρόλογο. Μας διηγήθηκε μια ιστορία άπό ένα ταξίδι τους στην Ύδρα με κάποιους αδιάφορους συνειρμούς και μας ενημέρωσε ότι θα μας περιμένει έξω μετά το τέλος της ταινίας για τα συγχαρητήρια… εεεε, τις ερωτήσεις ήθελα να πω.

Μιας και το φερέ η μοίρα λοιπόν είδα κι εγώ τη ταινία, προκατελλείμενος πρέπει να ομολογήσω. Η άποψη μου για το “ψυχη βαθιά” χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα αφορά τη ταινία κινηματογραφικά και το άλλο τη πολιτική της θέση και το πόσο καλά την υποστήριζε. Κινηματογραφικά η ταινία με κούρασε πολύ. Πάρα πολύ φλύαρη, αμερικάνικης κοπής, με σκηνές μάχης που διαρκούσαν ώρες. Υπάρχουν λόγοι που ο ελληνικός και ο ευρωπαικός  κινηματογράφος δε ακολουθεί τον αμερικάνικο σε αυτη τη λογική. Ο πιο σημαντικός είναι ότι δε ταιριάζει στη κουλτούρα μας.  Ένας ακόμα λόγος ελλάσονος σημασίας είναι ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για τα εκπληκτικά εφέ που φτιάχνουν στο USA τα οποία μπορούν να κάνουν και τη πιο παπαριά σενάριο να βλέπεται όχι ευχάριστα αλλά χωρίς να βαριέσαι. Ας πω δυο λόγια για το πολιτικό τώρα. Καταρχήν θεωρώ πολύ προσβλητικό στη ιστορία μας, ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της να προσεγγίζεται με τόσο επιφανειακό τρόπο άσχετα από το τελικό συμπέρασμα. Τώρα για το τελικό συμπέρασμα δεν έχω και πολλά να πω. Τίποτα το καινούριο, τίποτα το ιδιαιτερό.  Και δε θα έγραφα αυτό το κείμενο, μιας και θεωρώ ότι έχουν ειπωθεί πολλά για τη ταινία μέχρι τώρα και αρκετά με καλύπτουν αν δε έκανε μια ερώτηση ένας φίλος που ήταν μαζί. Καλώς ή κακός ο Χρήστος ελάχιστα γνωρίζει για την ιστορία του εμφυλίου. Για την ακρίβεια δε γνώριζε τίποτα. Βγαίνοντας λοιπόν από το κινηματογράφο ρώτησε: “τελικά αυτοί γιατί πολεμούσαν?”. Δε γίνεται να κάνεις  ιστορική ταινία για ένα πόλεμο, έχοντας προαποφασίσει το μήνυμα,  χωρίς να διαπραγματεύεσαι γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος. Πιο απλά θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία απέτυχε στην  εργολαβία που είχε αναλάβει. Να υπερθεματίσει υπέρ της εθνικής συμφιλίωσης. Να πει πως ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μια παρεξήγηση. 

Δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω γιατί όπως είπα έχουν γραφτεί αρκετά και το θέμα έχει καλυφθεί. Αυτό που ήθελα είναι να μοιραστώ το προβληματισμό μου αλλά και να σας αντιπροτείνω να πάτε να δείτε τη ταινία της Αλίντας Δημητρίου για τον εμφύλιο, “η ζωή στους βράχους”, που είναι συνέχεια της προηγούμενής και πολυβραβευμένης της ταινίας “πουλιά στο βάλτο”. Μπορεί η κα Δημητρίου να μην έχει τα μέσα και τη προβολή του κου Βούλγαρη αλλά σίγουρα η προσέγγιση της είναι πιο βαθειά και ουσιαστική και αφήνει στο κοινό, κάτι παραπάνω από ένα εύκολο δάκρυ. Η ταινία προβάλλεται τη Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στο κινηματογράφο Τριανόν.

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μια παρεξήγηση κε Βούλγαρη. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η εποποιία ενός λαού που αγωνιζόταν, χωρίς εφόδια, χωρίς ρούχα και τροφή,  ενάντια σε μια υπερδύναμη και τα ντόπια τσιράκια της  για τη λαοκρατία και το σοσιαλισμό. Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν μία εποποιία κα όχι ένα λάθος!

O Uri Geller και τα stage

Ρε μπας και είναι mentalists οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία;

Δηλαδή τί κολπάκι τρελό είναι αυτό με τα στέιτζ;

Μου θυμίζουν πραγματικά “μαγεία” οι ΠΑΣΟΚοι. Πώς κάνουν σε κάτι show, βάζουν τη γκόμενα σε ένα κουτί, το κλείνουν, και μετά από λίγο αυτή τους χαιρετάει από την εξέδρα. Wow!

Τα εξαφάνισαν λέει τα στέιτζ!

Ε όχι ρε μάγκες, δε τα εξαφάνισαν, πώς να το κάνουμε; Τα εξαφανίζουν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τα χώνουν -και με το παραπάνω- στον ιδιωτικό, αυτό κάνουνε. Δηλαδή μαλάκας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ που βγαίνει και λέει σχετικά:

«Η αποσύνδεση των stage από τον δημόσιο τομέα, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, και η επανασύνδεσή τους με την ιδιωτική οικονομία, αν σχεδιαστεί σωστά, μπορεί να τονώσει ουσιαστικά τόσο την απασχόληση όσο και την παραγωγικότητα»

Και πρσφέρεται μάλιστα ο ΣΕΒ να κάτσει μαζί με την σοσιαλιστική κυβέρνηση και να σχεδιάσει πώς θα αξιοποιηθούν τα στέιτζ στον ιδιωτικό τομέα. Μα δεν είναι συγκινητικό;

Γιατί λοιπόν καταργεί το ΠΑΣΟΚ τα στέιτζ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα;

1. Γιατί θα μπορέσει έτσι να προσφέρει 50.000 θέσεις τζάμπα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα (κεφάλαιο το λέμε στα …ξύλινα).

2. Γιατί στις θέσεις όσων είχε με στέιτζ στο δημόσιο και τους απολύει θα βάλει νέους, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Το ίδιο λέει θα κάνει και με όσους είναι “με μπλοκάκι”. Με άλλα λόγια, θα δημιουργήσει μια νέα φουρνιά συμβασιούχων, που θα είναι “όμηροι” δικοί του.

3. Γιατί με αυτόν τον τρόπο, επικαλούμενο και την “αξιοκρατία”, προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση ανάμεσα στον κόσμο μακριά από τα παραπάνω 2.

Αξιοκρατία λοιπόν! “Η κυβέρνηση καταργεί κάτι το παράνομο και επομένως μπράβο της”, λένε κάποιοι.

1. Όπως είπα και πιο πάνω, δεν το καταργεί. Για την ακρίβεια, εκείνοι που απαιτούνε να καταργηθούνε τα στέιτζ και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι!

2. Από πού κι ως πού είναι παράνομα τα στέιτζ; Δεν τα κάνανε με “νόμους του κράτους”, βάσει οδηγιών της Ε.Ε.;

3. Το μεγάλο επιχείρημα είναι πως “τα στέιτζ κανονικά είναι για απόκτηση εργασιακής εμπειρίας και ως τέτοια πρέπει να χρησιμοποιούνται”. Για σταθείτε ρε. Εγώ π.χ. τώρα τέλειωσα τη σχολή μου και το στρατό & ψάχνω για δουλειά. Από πού κι ως πού πρέπει να έχει μια εταιρεία το δικαίωμα να με προσλαμβάνει με στέιτζ και επί της ουσίας να μην με πληρώνει, ούτε να με ασφαλίζει;;; Δηλαδή εγώ εκεί για ένα χρόνο, για 18 μήνες, δεν θα της βγάλω κέρδη, μόνο θα “αποκτώ εργασιακή εμπειρία”;;;

Τα στέιτζ θεσμοθετήθηκαν εξ’ αρχής από την Ε.Ε. για ένα και μόνο λόγο: Για να προσφέρει η Ε.Ε. μέσω αυτών ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στις εταιρείες στα κράτη-μέλη της, προωθώντας παράλληλα και στους εργαζόμενους στην Ε.Ε. το ιδεολόγημα πως πρέπει για κάμποσα χρόνια όχι να δουλεύουν και να αμείβονται κανονικά, αλλά με μειωμένες απαιτήσεις να αποκτούν “εργασιακές εμπειρίες”.

Αυτή είναι η απλή και ξεκάθαρη αλήθεια.

Για τα στέιτζ στο δημόσιο τώρα:

Δε ξέρω, νομίζω είναι γενικώς αποδεκτό πως όσοι δούλευαν στα στέιτζ μπάλωναν κενά. Τζάμπα και ανασφάλιστα βέβαια, αλλά κενά! Που σημαίνει ότι οι ανάγκες για αυτές τις θέσεις (και για περισσότερες βέβαια) υπάρχουν. Άρα γιατί να απολύσεις σε θέσεις που έχεις ανάγκη κάποιον που ξέρει και κάνει ήδη τη δουλειά;;;

Μπαίνει και ένα άλλο θέμα:

“Δε το ήξεραν ότι είναι προσωρινά εκεί; Το ήξεραν. Αλλά είχαν πάει για να μονιμοποιηθούν κάποια στιγμή!”. Ε, και πού είναι το κακό; Δηλαδή όσοι πάνε στα στέιτζ στον ιδιωτικό τομέα δεν πάνε με την προοπτική μπας και τους κρατήσουν μετά στη δουλειά; Από πού κι ως πού όσοι είναι στο δημόσιο με ελαστικές μορφές και ορισμένο χρόνο δεν πρέπει να ελπίζουν επίσης πως θα τους κρατήσουν, ειδικά όταν ξέρουν ότι καλύπτουν υπαρκτές ανάγκες;;; Το κακό λοιπόν δεν είναι ότι αυτοί που είναι στα στέιτζ θέλουν να μονιμοποιηθούν και παλεύουν γι αυτό. Το κακό είναι πως δε κάνουν το ίδιο και όσοι είναι με το ίδιο καθεστώς στον ιδιωτικό, ζητώντας να υπογράψουν συμβάσεις αορίστου σύμφωνα με τις κλαδικές ΣΣΕ.

Και τέλος:

“Μπήκαν φυλώντας κατουρημένες ποδιές, ρουσφετολογικά κτλ.”. Ναι, φαντάζομαι πολλοί έτσι μπήκαν. Ε και τί σημαίνει αυτό όμως; Λες και τα στέιτζ είναι ας πούμε ο μόνος χώρος στην Ελλάδα που κάποιοι νιώθουν την ανάγκη να “χτυπήσουν πόρτες” για να μπουν. Το θέμα του ρουσφετιού δε λύνεται με την καταδίκη όσων το κυνηγάνε. Λύνεται με το να μπούνε ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι σε μια διαδικασία συλλογικής δράσης και διεκδίκησης, ώστε να καταλάβουνε μια και καλή πως μέχρι τώρα δεν τους κάνανε χάρες οι πράσινοι και οι μπλε αλλά τους χρησιμοποιούσανε, όπως και να καταλάβουνε πως μόνο μέσα από την συλλογική διεκδίκηση και τον αγώνα θα καταφέρουν να διασφαλίσουν μια μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα.

Για να κλείνω, το θέμα με τα στέιτζ βγαίνει στο ΠΑΣΟΚ σε κακό και για άλλον ένα λόγο: Γιατί δείχνει με το καλημέρα και σε μεγάλη έκταση τί ρόλο θα παίξει η ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Με το καλημέρα του σοσιαλισμού έχεις τον Παναγόπουλο να παρατάει σύξυλους τους εργαζόμενους και τα λέει τα ίδια με τον Λοβέρδο και τον ΣΕΒ. Δεν είναι και λίγο πράγμα τέτοια απογύμνωση!

Το θέμα είναι να μην την πατήσουν και από την άλλη μεριά όμως, από τη ΔΑΚΕ και άλλους ( 1 , 2 ) που θέλουν μόνο τις “νομικές διεκδικήσεις”, “σωστή λειτουργία των στέιτζ”,  “μοριοδότηση όσων εργάζονται τώρα σε αυτά” και καλούν τους εργαζόμενους στα στέιτζ “προς θεού να μείνουν μακριά από τύπους σαν το ΠΑΜΕ”…

Αυτή τη στιγμή φαίνεται να το πάνε σχετικά καλά πάντως:

1) Σταθερή και μόνιμη Δουλειά με πλήρη Εργασιακά και Ασφαλιστικά Δικαιώματα για όλους.
2) Να καταργηθούν όλες οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης και στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα.
3) Άμεση μονιμοποίηση των Stage χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
4) Καταβολή όλων των Ασφαλιστικών και Εργασιακών Δικαιωμάτων.
5) Να πληρωθούν όλα τα δεδουλευμένα των Εργαζομένων με Stage και να μην Απολυθεί Κανείς.
6) Καμία Απόλυση στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα.

 

Για να δούμε…

Y.Γ. Πάμε…

Another day, another dollar!

Στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής υπήρχε ένα εξαιρετικό άρθρο του Serge Halimi της Le Μonde Diplomatique (αν το βρω θα το λινκάρω) το οποίο πραγματεύεται την κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα την ίδια τη Le Μonde Diplomatique. Όσοι έχετε ασχοληθεί με το θέμα στην Ελλάδα θα ξέρετε ότι τα πράγματα είναι οικτρά και ελπίζω να μην το έχετε νοιώσει κιόλας.

Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, κανείς δεν αγοράζει φύλλα και από τους λίγους που αγοράζουν ελάχιστοι διαβάζουν. Πτώση κερδών, απολύσεις, καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, εθελοντική εργασία, κλείσιμο εφημερίδων, διάλυση ομίλων… Συζητούνται νέες μέθοδοι, άρθρα επί πληρωμή και στο Διαδίκτυο, πόσο κακό έχει κάνει το Ίντερνετ και τα λοιπά… Δεν συζητείται από τους ίδιους το δεδομένο της μετριότητας που κυριαρχεί όμως.

Τους μπλοκάραμε!

Για περισσότερες φωτό κλικάρετε εδω: ΦΛΙΚΕΡ

Σήμερα μαζί με διάφορους φίλους οικολογο-χαρούμενους, αναρχο-οικολόγους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις μπλοκάραμε για μιάμιση περίπου ώρα τον κεντρικό συνεδριακό χώρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν).

Η Πανευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Βιομηχάνων (BusinessEurope) πραγματοποιούσε εκεί για δεύτερη φορά το ετήσιο μεγάλο συνέδριο της (περύσι το κάναν την ίδια ακριβώς ημερομηνία). Ο χώρος της παραχωρείται δωρεάν για να τον χρησιμοποιήσει ως οικοδεσπότης. Εννοείται ότι το προνόμιο αυτό δεν έχει ποτέ δωθεί σε καμία άλλη οργάνωση, πόσο μάλλον σε συνδικάτα (κίτρινα ή μη δεν είναι αυτό το θέμα μας) .

“Τόσους μπάτσους και τόσο ποδόσφαιρο έχουμε να δούμε από τη χούντα”*

(μόνο που τότε βλέπαμε τουλάχιστον  καλό ποδόσφαιρο…)

Βρέθηκα εχτές στα επίσημα του ΟΑΚΑ, να παρακολουθήσω το παιχνίδι ΑΕΚ – Πανθρακικός. Γιατί όμως αναφέρω ότι ήμουν στα επίσημα θα εξηγήσω αμέσως. Πρώτον για να αποδείξω ότι είμαι πολύ σπουδαίος . Τους είπα, στην είσοδο, παιδιά compasso  εδώ και αμέσως όλες οι πόρτες άνοιξαν .  Δεύτερον γιατί κανά δυο τρεις σειρές μπροστά μου, καθόντουσαν καμιά δεκαριά Κινέζοι, οι οποίοι βρέθηκαν παρέα με τις φωτογραφικές τους μηχανές στο γήπεδο και μου προκάλεσαν την απορία. Τι μπορεί να θέλει ο Κινέζος  στο πιο άκυρο παιχνίδι της superleague, που ούτε οι ΑΕΚτζήδες δεν είχαν πάει (και καλά κάναν δηλαδή)? Το πολυμήχανο μυαλό μου άρχισε να κατακλύζεται από σκέψεις ως που  κατέληξε στη προφανή εξήγηση. Οι Κινέζοι με τις φωτογραφικές δεν είχαν έρθει για το ματς! Είχαν έρθει για το γήπεδο.

-Ωραίο αυτό το ΟΑΚΑ, μήπως να το πάρουμε? Γιατί αυτή φωλιά του πουλιού ρε παιδί μου, δε φτάνει.

Όταν η κυβέρνηση είναι δεξιά και η αντιπολίτευση είναι δήθεν αριστερή, σκέφτεσαι συνέχεια ότι σε κοροιδεύουν. Ακούς όμως και κανά αλαλαγμό για τα… αυτιά του κόσμου. Κόσμου που αποδείχτηκε αφελείς μιας και τη πίστεψε τη φασαρία, ως πολιτική πρόταση και μόνη ελπίδα. Ήρθε ο καιρός όμως και οι Γαλάτες γίναν κυβέρνηση. Να δούμε τώρα λοιπόν, τι αποτελέσματα θα έχει ο μαγικός τους ζωμός. Τι θα κάνει ο πρόεδρος Αστερίξ με τον αντιπρόεδρο Οβελίξ  (καλέ μου Goscinny,   με συγχωρείς για τη βλάσθημη σύγκριση,  αλλά ούτως ή αλλιώς ο ξεμωραμένος ο uderzo   σε έχει ξεπουλήσει τελείως).

Τώρα, λοιπόν, ήρθε το τέλος της λογικής και  όχι της ιστορίας. Οι “αριστερές” εφημερίδες ποιούν την νοίσσαν όταν οι μεταλεργάτες τρώνε τα σοσιαλιστικά γκλοπ στα κεφάλια και οι δεξιές τραβάν μπροστά για να μπουν στη Βαστίλλη σηκώνοντας το λάβαρο της επανάστασης όπως περιγράφει πολύ γλαφυρά ο άθλιος στο μπλόγκ του. Η παράδοση του λιμανιού στους Κινέζους ( με αναδιαπραγματευμένους όρους και με τη συμφωνία των μεγαλοσυνδικαλιστών) βαφτίζεται από την αντιπολίτευση και τη κυβέρνηση επένδυση για το μέλλον και η κατάργηση του εθνικού αερομεταφορέα και το ξεπούλημα της Ολυμπιακής παρουσιάζεται από το “συμπαθέστατο” Στυλιανίδη ως σωτηρία από τη κατάρα και μεγάλο κέρδος της χώρας, μιας και συνεχώς μας θύμιζαν το πόσο στοιχίζει η Ολυμπιακή ξεχνούσαν βέβαια να μας πού γατί στοιχίζει τόσο αλλά και πόσο στοιχίζουν τα ήδη ιδιωτικοποιημένα κοράκια που αποκαλούν τους εαυτούς τους υπουργούς. Γιατί αν κάτι είναι σίγουρα ξεπουλημένο στο μεγάλο κεφάλαιο στην Ελλάδα, είναι σίγουρα τα δυο μεγάλα κόμματα, που ρημάζουν το κουφάρι ενός λαού ακόμα ζωντανού.

Ενός λαού που ντροπιάζει την ιστορία του και ξεπουλάει το μέλλον του έναντι ενός πινακίου φακής ή κάποιου καλά κρυμμένου σοσιαλιστικού Παπανδρεικού γενετικού κώδικα. Ενός λαού που αρκείται να αναπωλεί επιλεκτικά τη προηγούμενη κατάσταση της δεκαετίας του 80, περιμένοντας από τους άρχοντες να πράξουν τα ίδια που πράτταν τότε, μην έχοντας καμιά διάθεση όμως ο ίδιος να πράξει αυτά που έπραττε τότε. Ένας λαός που ποντάρει τα ελάχιστα εναπομείναντα λεφτά του στο όνομά Παπανδρέου και κάθεται και χαζεύει τη ρουλέτα να  γυρνάει, βέβαιως πως θα χάσει αλλά πάντα ελπίζοντας, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Ναι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, γιατί πρώτα έχουν πεθάνει η μνήμη και η συνείδηση.

Αυτό το λαό καλείται να αναστήσει η κομμουνιστική αριστερά. Η κομμουνιστική αριστερά που πρέπει να συνηδητοποιήσει τις συνθήκες. Να συνηδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει πράγματι καθόλου χώρος για σεχταρισμό, γιατί κανένας άνθρωπος δε μπορεί να πάει χαμένος στη παρούσα συγκυρία, αλλά και μια κομμουνιστική αριστερά με ξεκάθαρους στόχους και όραμα που θα δώσει ελπίδα στο κόσμο και θα διεκδικέι, ναι ακριβώς, θα διεκδικεί την εξουσία. Μια αριστερά που δε φοβάται να πει τη λέξη σοσιαλισμός, μια αριστερά που θα χτίσει το συνδικαλισμό από την αρχή, αναγεννώντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη και χτυπώντας τον ατομισμό.

*σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο στη Μπενάκη, επί της προηγούμενης σοσιαλιστικής θητείας

Φαρμακονήσι Καλοκαιρι 2009

Κρυσταλλινα νερά του Αιγαίου, χρυσαφένιες παραλίες και καρπούζια στην παραλία …όχι για όλους , στο Φαρμακονήσι και στους άλλους “φιλόξενους χώρους υποδοχής” του Ελληνικού κράτους, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξαρτάται απο φασίστες, κομπλέξικούς αμόρφωτους ένστολους, που αντί για ψυχίατρους συναντάνε λαθρομετανάστες τους οποίους βασανίζουν αντί θεραπείας σε ψυχίατρο, και βέβαια δεν θα πρέπει να σταθεί κανείς ούτε σε αυτούς αλλά στους ιμπεριαλιστές που φτιάχνουν αυτές τις στρατιες προσφύγων και θα παίξουν ή τον ρόλο της φτηνής εργατικής δύναμης ή κάτι άλλο χρήσιμο για τους οπαδούς της ελεύθερης αγοράς, πράγματι ποιο ελεύθερη δεν γίνεται τσάμπα κρέας κυριολεκτικά…….

 

Για την προσπάθεια λειτουργίας της ΕΦΕΕ

Καλώς ή κακώς, ο a8lios τον φοιτητικό συνδικαλισμό τον έχει φάει με το κουτάλι (και με κάθε άλλο τρόπο) επί πολλά χρόνια. Επιπλέον, ήταν και παρών στην τελευταία μεγαλειώση προσπάθεια συγκρότησης της ΕΦΕΕ, το μακρινό 2001.

Τότε που τα συνθήματα “Στην Κρήτη στα Χανιά έγινε η αρχή, έρχεται εξέγερση Πανεκπαιδευτική” και “διώξαμε τα ΠΣΕ του Πολυτεχνείου, ήρθε και η ώρα του Πέτρου Ευθυμίου” κατάφεραν να λήξει χωρίς αποτέλεσμα (αλλά με μία άγρια ομορφιά, χαχα) η όλη φάση…

Θαρρώ λοιπόν ότι μπορώ να εκφέρω άποψη επί του θέματος.

Το κύριο ερώτημα που μπαίνει είναι:

“Θα βοηθήσει σε κάτι η λειτουργία της ΕΦΕΕ;”

Ναι, θα βοηθήσει. Και προφανώς δεν εννοώ ότι το “φοιτητικό κίνημα” θα αποκτήσει μια “ενιαία εκπροσώπηση” απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό από μόνο του δεν είναι κάτι το θετικό.

Τα ΕΑΑΚ για παράδειγμα λένε ότι η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ θέλουν να συγκροτηθεί η ΕΦΕΕ για να περάσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που έρχονται με τη δήθεν συναίνεση των φοιτητών, μετά από “κοινωνικό διάλογο”.

Φυσικά και είναι έτσι. Και όποιος δεν το κατανοεί αυτό, αλλά πιστεύει ότι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ ξαφνικά νοιάστηκαν για το κινηματικό μέλλον του Φοιτητικού Κινήματος, εθελοτυφλεί.

Πρέπει όμως να καταλάβουμε το εξής: Ότι η ΕΦΕΕ σήμερα δε σημαίνει τίποτα απολύτως στη συνείδηση των φοιτητών. Δεν γνωρίζει σχεδόν κανένας καν ότι κάποτε υπήρξε. Τη ΓΣΕΕ για παράδειγμα αρκετοί εργαζόμενοι τη θεωρούνε τον “εκπρόσωπό” τους, επειδή στο παρελθόν έχουν δει να δίνει μάχες. Γι αυτό και σε ένα βαθμό μπορεί να εγκλωβιστεί κάποιος από τους στημένους διαλόγους στους οποίους συμμετέχει.

Στον φοιτητικό χώρο δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Κανένας φοιτητής, κανένας μεταπτυχιακός, κανένας υπ. διδάκτορας δεν έχει δει ποτέ κάτι που να λέγεται ΕΦΕΕ. Επομένως ο μόνος τρόπος να την “εμπιστευτεί”, ο μόνος τρόπος να την νιώσει σαν κάτι που τον εκπροσωπεί, είναι να την δει να είναι μπροστά στους αγώνες και στις διεκδικήσεις του. Αν αυτή δεν το κάνει -που με τους σημερινούς συσχετισμούς προφανώς δε θα το κάνει- απλά δεν θα νιώσει πως τον εκπροσωπεί.

Επομένως θέμα “εγκλωβισμού” δεν νομίζω να τίθεται επί του παρόντος.

“Ναι ρε μάγκα, αλλά αν όπως λες δε περιμένεις να βοηθήσει στους αγώνες, γιατί να την ξαναστήσεις;”

Ερχόμαστε λοιπόν στο κύριο για εμένα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα εντοπίσει εγώ στο φοιτητικό κίνημα, τουλάχιστον μέσα από την εμπειρία στους Σ.Φ. του Ηρακλείου, ήταν πως οι φοιτητές, ακόμα και τα μέλη των άλλων παρατάξεων και κάποιοι από τη δικιά μας, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των Σ.Φ.. Επίσης δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των παρατάξεων. Γενικώς υπάρχει μια τελείως νεφελώδης εως διαλυτική κατάσταση.

Πας και του λες ας πούμε του ΠΑΣΠίτη “ρε μλκ, η ΠΑΣΠ στην Αθήνα πήγε και χαιρέτησε την απόφαση της Διαμαντοπούλου για τα ΚΕΣ” και σου λέει “ναι, είναι μαλάκες αυτοί, αλλά εμείς εδώ είμαστε αριστεροί”.

Κάνουν τα ΕΑΑΚ ή η ΑΡΕΝ πανελλαδικά διήμερα-τριήμερα-δεκαήμερα ξέρω εγώ τί, πλακώνονται οι τάσεις τους μεταξύ τους, βγάζουν και ένα κειμενάκι που λέει μόνο όσα συμφωνούνε όλοι (δηλαδή τπτ) και ξαναγυρνάει ο καθένας στη σχολή του και λέει τα δικά του.

Πάντα έχουν όλοι δίκιο στο Φοιτητικό Κίνημα σήμερα!

Και όταν αγαπητοί μου πάντα έχουν όλοι δίκιο, νομίζεται πως γίνεται πιο εύκολο ή πιο δύσκολο το έργο εκείνων που θέλουν οι αγώνες και οι διεκδικήσεις του Φοιτητικού Κινήματος να παίρνουν και πολιτικά χαρακτηριστικά;

Από μια τέτοια άποψη θα βοηθήσει η ΕΦΕΕ με την υπαρξή της. Θα βοηθήσει στο να συνειδητοποιούν οι φοιτητές -όσοι προβληματίζονται σχετικά δηλαδή- την ανάγκη ενός συγκροτημένου Φοιτητικού Κινήματος. Στο συνέδριο της ΕΦΕΕ κάθε ΔΑΠιτάκος, κάθε ΠΑΣΠιτογαργαλιάρης, όπως και κάθε Πανσπουδαστικάριος που θα είναι εκεί ως αντιπρόσωπος του Σ.Φ. του, αφού ακούσει τις διάφορες θέσεις, θα ψηφίσει για εκπροσώπους στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ.

Αυτό σημαίνει όμως πως θα πρέπει να απολογείται μετά κιόλας στο σύλλογό του, στους συμφοιτητές και στους φίλους του, για την στάση που κρατάει η παράταξη που ΑΥΤΟΣ ΕΣΤΕΙΛΕ στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ.

Και αυτό με τη σειρά του, αργά ή γρήγορα, θα τον οδηγήσει και στην ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας στην ίδια του την παράταξη, να συμφωνήσει και να προπαγανδίσει τις ΕΝΙΑΙΕΣ θέσεις της ή να διαφοροποιηθεί από αυτή και να την εγκαταλήψει.

Γενικώς, η ύπαρξη ενός κεντρικού τριτοβάθμιου οργάνου θα αναγκάσει όσους ασχολούνται με τον φοιτητικό συνδικαλισμό να σκεφτούν πιο πολιτικά.

Και αυτό μόνο προς όφελος εκείνων των δυνάμεων που θέλουν ένα ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα, πλάι στο εργατικό, μπορεί να αποβεί.

Παρένθεση: Επειδή και από την πλευρά των ΕΑΑΚ και από μερίδες του ΣΥΡΙΖΑ ακούγονται επιχειρήματα του στυλ “οι νικηφόροι αγώνες του Μαούνη και του Φλεβάρτη (έτσι λέγαμε οι κομπλεξικοί ΚΝίτες στο Ηράκλειο τις κινητοποιήσεις του Μάη-Ιούνη 2006 και του Φλεβάρη-Μάρτη του 2007) έδειξαν ότι μόνο ο απευθείας συντονισμός των Γενικών Συνελεύσεων μπορεί να οδηγήσει σε μαζικούς και νικηφόρους αγώνες” κτλκτλ. να πω και σε σχέση με αυτό:

Ναι, έδειξε τέτοια πράγματα, αλλά φάνηκε επίσης πως συντονισμός των Γενικών Συνελεύσεων των Συλλόγων με “αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ανοιχτές σε όλους” οδηγεί είτε σε απλά παζάρια και κόψε-ράψε αιτημάτων μεταξύ παρατάξεων, είτε σε μπάχαλο.

Και αυτό επίσης όλα τα κομμάτια της “φοιτητικής αριστεράς” το παραδέχτηκαν. Κάποια βέβαια αφού σχόλασε ο γάμος. Τέσπα, ήθελα να πω λοιπόν το εξής:

Έστω ένας νέος Μαούνης. Έστω πως υπάρχει και συγκροτημένη ΕΦΕΕ. Ποιός θα εμποδίσει λ.χ. τα ΕΑΑΚ (λέμε τώρα) να κατεβάσουν στην αρχή των κινητοποιήσεων στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ μια πρόταση που να λέει:

“Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων οι αποφάσεις για το πώς και αν θα συνεχίζουμε τις κινητοποιήσεις θα παίρνονται από συντονιστικά των Γενικών Συνελεύσεων των Σ.Φ., τόσο τοπικά ανα πόλη όσο και πανελλαδικά, και όχι από το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ. Εμείς προτείνουμε (λέω ένα παράδειγμα) κάθε Σ.Φ. να συγκαλεί συνέλευση την τάδε ημέρα κάθε βδομάδα και από αυτή να βγαίνουν τόσοι αντιπρόσωποι όσοι (είπα λέω ένα παράδειγμα) και αυτοί που στέλνει ο Σύλλογος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ. Αυτοί θα παίρνουν μέρος στο συντονισμό των Γενικών Συνελεύσεων και θα απολογούνται στην επόμενη Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. τους για τη στάση που κράτησαν στα συντονιστικά. Σε κάθε συνέλευση θα βγαίνουν εκ νέου αντιπρόσωποι.”

Αν ψηφιστεί μια τέτοια ή ανάλογη πρόταση, δε θα είναι ένα τεράστιο κέρδος για την πορεία των κινητοποιήσεων και για το πού μπορούν να οδηγήσουν αυτές; Αν πάλι δεν ψηφιστεί, δε θα είναι ένα τεράστιο όπλο το να έχεις την ξεκάθαρη τοποθέτηση των παρατάξεων εκείνων που καταψήφισαν;

Κλείνει η παρένθεση.

Φτάνουμε και στο τελευταίο ερώτημα:

“Φτάνει αυτό δηλαδή; Ξαναφτιάχνουμε την ΕΦΕΕ και απλώς κοιτάμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, όποτε αυτό προκύψει;”

Κάθε άλλο. Όπως είπα και πιο πάνω, πρέπει να είναι ξεκάθαρο και ποιοί είναι οι συσχετισμοί σήμερα και τί στόχους έχουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ όταν δείχνουν να συμφωνούν στη λειτουργία της ΕΦΕΕ.

Γι αυτό λοιπόν λέει κιόλας η ΚΝΕ πολύ σωστά στην σχετική ανακοίνωσή της (παρ’ ότι -να το τονίσω αυτό- είναι αυτή που τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια λειτουργίας της ΕΦΕΕ):

“Καλούμε όλους τους φοιτητές να μην περιοριστούν ούτε να περιμένουν την ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος από τις δυνάμεις εκείνες που το διέλυσαν και το κρατούν διαλυμένο εδώ και 20 χρόνια.

Η πραγματική ανασύνταξη του φοιτητικού σπουδαστικού κινήματος χωρίς την αλλαγή των συσχετισμών δεν μπορεί να γίνει. Ενισχύεται η αναγκαιότητα για την ύπαρξη ενός διακριτού αγωνιστικού μετώπου φοιτητικών συλλόγων, επιτροπών αγώνα, φοιτητών-συνδικαλιστών σε διοικητικά συμβούλια και επιτροπές ετών και εξαμήνων, αγωνιστές φοιτητές.”

Δηλαδή η ΚΝΕ, παράλληλα με τις προσπάθειες για τη λειτουργία της ΕΦΕΕ, καλεί κάθε ενδιαφερόμενο αγωνιστή να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία ενός “διακριτού αγωνιστικού μετώπου”, ανεξάρτητου από την ΕΦΕΕ, στο χώρο των πανεπιστημίων.

Όσοι πιστοί…

Internet Eyes: Κάνει το χαφιεδισμό… παιχνιδάκι!

Και μετά τα τελευταία θεωρητικά ποστ, στα οποία μακάρι να συνεχιστεί η κουβέντα βεβαίως, να και κάτι πιο “πρακτικό”:

Η είδηση ήρθε στην Ελλάδα από την Ελευθεροτυπία. Εγώ βέβαια την διάβασα την επομένη στη στήλη του Λεκάτη (την αγαπημένη μου μεταξύ μας) στον Ριζοσπάστη.

Σήμερα το ξαναθυμήθηκα και μπήκα στη σελίδα του “on-line χαφιεδισμού”. Δέστε την! Δεν είναι φοβερή;

Δε ξέρω, αυτός ο καριόλης ο καπιταλισμός πάντα βρίσκει τρόπους να με εκπλήξει!

Αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το FAQ, στο οποίο βλέπει κανείς:

Do I stay anonymous?

YES. Your personal details will not be disclosed at any time.

How am I rewarded money?

Internet Eyes rewards the highest league table viewer £1,000 GBP every month (this is split if the league table is tied). Each user is awarded  points based on the feedback report from the owner of the camera.

How does the feedback system work?

Owners of the camera you notified will rate your alert:
Negative = you alerted incorrectly= 0 points
Neutral = you acted in good faith but it wasn’t a crime =1 points
Positive = a crime was committed and helped the owner of the camera by notifying them = 3 point

YEAH!

Long live the UK and the f*&^% Queen!

Πού ξέρεις, μπορεί στο μέλλον να βάλουν και περισσότερο διαφοροποιημένη βαθμολογία:

- Άτομο να κλέβει τσάντα: 4 points

- Άτομο να σκοτώνει: 5 points

- Άτομο που πετάει κάτω το τσιγάρο του: 6 points (ουστ απολίτιστοι, ζώα!)

- Άτομο να μιλάει πολιτικά ενάντια στις κάμερες: 7 points

- Συγκεντρώσεις άνω των 3: 8 points

- Απεργίες: 10 points

κτλ.

Λοιπόν, τρεχάτε ε, γιατί από Νοέμβρη ξεκινά και είναι για όοολη την Ε.Ε. (λατρεύω την Ε.Ε. ως δημοκρατικό αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ και δε θέλω να φύγουμε ποτέεεεε από αυτήν!).

Και ξέρετε ε, οι πρώτοι 10.000 (μπράβο πλάνο, είναι και φιλόδοξοι!) θα πάρουν δώρο και 1 (έναν!) ολόκληρο πόντο στο ξεκίνημα του… παιχνιδιού.

YEAH!

.

Υ.Γ. Ψήνεται κανείς να κάνουμε ιντερνετικώς κάτι γι αυτό;

Το Μπατσόκ εξάρχεια το ΚΚΕ τι κάνει?

Φίλε δεν στα παν καλά...

Κάποιοι έσπασαν κάποια μαγαζιά/τράπεζες(δεν ξέρω τι ακριβώς) πριν κάμποσες ώρες… Βγήκε ο Βούγιας και μίλησε για ανομίες στην αθήνα… είπε και διάφορα άλλες ωραίες βλακείες για δημοκρατική αστυνομία…  το τραγικό είναι ότι υπάρχει κλασικά κόσμος που το πιστεύει…(Στο μυαλό μου ήρθε μαθητής σε πορείες του ΚΚΕ το δεκέμβρη που μας την “έλεγε” γιατί φωνάζαμε μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι.) Όλα αυτά την στιγμή που η αστυνομία έκανε επιδρομές στα εξάρχεια κάνοντας προσαγωγές παράνομα. Εισητήριο για προσαγωγή δεν είναι άλλο από μερικές προκυρήξεις πολιτικού περιεχομένου…. και όχι η έλλειψη ταυτότητας. Αυτά τα ωραία συμβαίνουν. Βλακεία από την μια… αστυνομία-συμμορία από την άλλη.

Τέσπα

Προχωράμε παρακάτω.