
Καλώς ή κακώς, ο a8lios τον φοιτητικό συνδικαλισμό τον έχει φάει με το κουτάλι (και με κάθε άλλο τρόπο) επί πολλά χρόνια. Επιπλέον, ήταν και παρών στην τελευταία μεγαλειώση
προσπάθεια συγκρότησης της ΕΦΕΕ, το μακρινό 2001.
Τότε που τα συνθήματα “Στην Κρήτη στα Χανιά έγινε η αρχή, έρχεται εξέγερση Πανεκπαιδευτική” και “διώξαμε τα ΠΣΕ του Πολυτεχνείου, ήρθε και η ώρα του Πέτρου Ευθυμίου” κατάφεραν να λήξει χωρίς αποτέλεσμα (αλλά με μία άγρια ομορφιά, χαχα) η όλη φάση…
Θαρρώ λοιπόν ότι μπορώ να εκφέρω άποψη επί του θέματος.
Το κύριο ερώτημα που μπαίνει είναι:
“Θα βοηθήσει σε κάτι η λειτουργία της ΕΦΕΕ;”
Ναι, θα βοηθήσει. Και προφανώς δεν εννοώ ότι το “φοιτητικό κίνημα” θα αποκτήσει μια “ενιαία εκπροσώπηση” απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό από μόνο του δεν είναι κάτι το θετικό.
Τα ΕΑΑΚ για παράδειγμα λένε ότι η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ θέλουν να συγκροτηθεί η ΕΦΕΕ για να περάσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που έρχονται με τη δήθεν συναίνεση των φοιτητών, μετά από “κοινωνικό διάλογο”.
Φυσικά και είναι έτσι. Και όποιος δεν το κατανοεί αυτό, αλλά πιστεύει ότι ΔΑΠ-ΠΑΣΠ ξαφνικά νοιάστηκαν για το κινηματικό μέλλον του Φοιτητικού Κινήματος, εθελοτυφλεί.
Πρέπει όμως να καταλάβουμε το εξής: Ότι η ΕΦΕΕ σήμερα δε σημαίνει τίποτα απολύτως στη συνείδηση των φοιτητών. Δεν γνωρίζει σχεδόν κανένας καν ότι κάποτε υπήρξε. Τη ΓΣΕΕ για παράδειγμα αρκετοί εργαζόμενοι τη θεωρούνε τον “εκπρόσωπό” τους, επειδή στο παρελθόν έχουν δει να δίνει μάχες. Γι αυτό και σε ένα βαθμό μπορεί να εγκλωβιστεί κάποιος από τους στημένους διαλόγους στους οποίους συμμετέχει.
Στον φοιτητικό χώρο δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Κανένας φοιτητής, κανένας μεταπτυχιακός, κανένας υπ. διδάκτορας δεν έχει δει ποτέ κάτι που να λέγεται ΕΦΕΕ. Επομένως ο μόνος τρόπος να την “εμπιστευτεί”, ο μόνος τρόπος να την νιώσει σαν κάτι που τον εκπροσωπεί, είναι να την δει να είναι μπροστά στους αγώνες και στις διεκδικήσεις του. Αν αυτή δεν το κάνει -που με τους σημερινούς συσχετισμούς προφανώς δε θα το κάνει- απλά δεν θα νιώσει πως τον εκπροσωπεί.
Επομένως θέμα “εγκλωβισμού” δεν νομίζω να τίθεται επί του παρόντος.
“Ναι ρε μάγκα, αλλά αν όπως λες δε περιμένεις να βοηθήσει στους αγώνες, γιατί να την ξαναστήσεις;”
Ερχόμαστε λοιπόν στο κύριο για εμένα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα εντοπίσει εγώ στο φοιτητικό κίνημα, τουλάχιστον μέσα από την εμπειρία στους Σ.Φ. του Ηρακλείου, ήταν πως οι φοιτητές, ακόμα και τα μέλη των άλλων παρατάξεων και κάποιοι από τη δικιά μας, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των Σ.Φ.. Επίσης δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των παρατάξεων. Γενικώς υπάρχει μια τελείως νεφελώδης εως διαλυτική κατάσταση.
Πας και του λες ας πούμε του ΠΑΣΠίτη “ρε μλκ, η ΠΑΣΠ στην Αθήνα πήγε και χαιρέτησε την απόφαση της Διαμαντοπούλου για τα ΚΕΣ” και σου λέει “ναι, είναι μαλάκες αυτοί, αλλά εμείς εδώ είμαστε αριστεροί”.
Κάνουν τα ΕΑΑΚ ή η ΑΡΕΝ πανελλαδικά διήμερα-τριήμερα-δεκαήμερα ξέρω εγώ τί, πλακώνονται οι τάσεις τους μεταξύ τους, βγάζουν και ένα κειμενάκι που λέει μόνο όσα συμφωνούνε όλοι (δηλαδή τπτ) και ξαναγυρνάει ο καθένας στη σχολή του και λέει τα δικά του.
Πάντα έχουν όλοι δίκιο στο Φοιτητικό Κίνημα σήμερα!
Και όταν αγαπητοί μου πάντα έχουν όλοι δίκιο, νομίζεται πως γίνεται πιο εύκολο ή πιο δύσκολο το έργο εκείνων που θέλουν οι αγώνες και οι διεκδικήσεις του Φοιτητικού Κινήματος να παίρνουν και πολιτικά χαρακτηριστικά;
Από μια τέτοια άποψη θα βοηθήσει η ΕΦΕΕ με την υπαρξή της. Θα βοηθήσει στο να συνειδητοποιούν οι φοιτητές -όσοι προβληματίζονται σχετικά δηλαδή- την ανάγκη ενός συγκροτημένου Φοιτητικού Κινήματος. Στο συνέδριο της ΕΦΕΕ κάθε ΔΑΠιτάκος, κάθε ΠΑΣΠιτογαργαλιάρης, όπως και κάθε Πανσπουδαστικάριος που θα είναι εκεί ως αντιπρόσωπος του Σ.Φ. του, αφού ακούσει τις διάφορες θέσεις, θα ψηφίσει για εκπροσώπους στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ.
Αυτό σημαίνει όμως πως θα πρέπει να απολογείται μετά κιόλας στο σύλλογό του, στους συμφοιτητές και στους φίλους του, για την στάση που κρατάει η παράταξη που ΑΥΤΟΣ ΕΣΤΕΙΛΕ στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ.
Και αυτό με τη σειρά του, αργά ή γρήγορα, θα τον οδηγήσει και στην ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας στην ίδια του την παράταξη, να συμφωνήσει και να προπαγανδίσει τις ΕΝΙΑΙΕΣ θέσεις της ή να διαφοροποιηθεί από αυτή και να την εγκαταλήψει.
Γενικώς, η ύπαρξη ενός κεντρικού τριτοβάθμιου οργάνου θα αναγκάσει όσους ασχολούνται με τον φοιτητικό συνδικαλισμό να σκεφτούν πιο πολιτικά.
Και αυτό μόνο προς όφελος εκείνων των δυνάμεων που θέλουν ένα ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα, πλάι στο εργατικό, μπορεί να αποβεί.
Παρένθεση: Επειδή και από την πλευρά των ΕΑΑΚ και από μερίδες του ΣΥΡΙΖΑ ακούγονται επιχειρήματα του στυλ “οι νικηφόροι αγώνες του Μαούνη και του Φλεβάρτη (έτσι λέγαμε οι κομπλεξικοί ΚΝίτες στο Ηράκλειο τις κινητοποιήσεις του Μάη-Ιούνη 2006 και του Φλεβάρη-Μάρτη του 2007) έδειξαν ότι μόνο ο απευθείας συντονισμός των Γενικών Συνελεύσεων μπορεί να οδηγήσει σε μαζικούς και νικηφόρους αγώνες” κτλκτλ. να πω και σε σχέση με αυτό:
Ναι, έδειξε τέτοια πράγματα, αλλά φάνηκε επίσης πως συντονισμός των Γενικών Συνελεύσεων των Συλλόγων με “αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ανοιχτές σε όλους” οδηγεί είτε σε απλά παζάρια και κόψε-ράψε αιτημάτων μεταξύ παρατάξεων, είτε σε μπάχαλο.
Και αυτό επίσης όλα τα κομμάτια της “φοιτητικής αριστεράς”
το παραδέχτηκαν. Κάποια βέβαια αφού σχόλασε ο γάμος. Τέσπα, ήθελα να πω λοιπόν το εξής:
Έστω ένας νέος Μαούνης. Έστω πως υπάρχει και συγκροτημένη ΕΦΕΕ. Ποιός θα εμποδίσει λ.χ. τα ΕΑΑΚ (λέμε τώρα) να κατεβάσουν στην αρχή των κινητοποιήσεων στο Κ.Σ. της ΕΦΕΕ μια πρόταση που να λέει:
“Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων οι αποφάσεις για το πώς και αν θα συνεχίζουμε τις κινητοποιήσεις θα παίρνονται από συντονιστικά των Γενικών Συνελεύσεων των Σ.Φ., τόσο τοπικά ανα πόλη όσο και πανελλαδικά, και όχι από το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ. Εμείς προτείνουμε (λέω ένα παράδειγμα) κάθε Σ.Φ. να συγκαλεί συνέλευση την τάδε ημέρα κάθε βδομάδα και από αυτή να βγαίνουν τόσοι αντιπρόσωποι όσοι (είπα λέω ένα παράδειγμα) και αυτοί που στέλνει ο Σύλλογος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ. Αυτοί θα παίρνουν μέρος στο συντονισμό των Γενικών Συνελεύσεων και θα απολογούνται στην επόμενη Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. τους για τη στάση που κράτησαν στα συντονιστικά. Σε κάθε συνέλευση θα βγαίνουν εκ νέου αντιπρόσωποι.”
Αν ψηφιστεί μια τέτοια ή ανάλογη πρόταση, δε θα είναι ένα τεράστιο κέρδος για την πορεία των κινητοποιήσεων και για το πού μπορούν να οδηγήσουν αυτές; Αν πάλι δεν ψηφιστεί, δε θα είναι ένα τεράστιο όπλο το να έχεις την ξεκάθαρη τοποθέτηση των παρατάξεων εκείνων που καταψήφισαν;
Κλείνει η παρένθεση.
Φτάνουμε και στο τελευταίο ερώτημα:
“Φτάνει αυτό δηλαδή; Ξαναφτιάχνουμε την ΕΦΕΕ και απλώς κοιτάμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, όποτε αυτό προκύψει;”
Κάθε άλλο. Όπως είπα και πιο πάνω, πρέπει να είναι ξεκάθαρο και ποιοί είναι οι συσχετισμοί σήμερα και τί στόχους έχουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ όταν δείχνουν να συμφωνούν στη λειτουργία της ΕΦΕΕ.
Γι αυτό λοιπόν λέει κιόλας η ΚΝΕ πολύ σωστά στην σχετική ανακοίνωσή της (παρ’ ότι -να το τονίσω αυτό- είναι αυτή που τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια λειτουργίας της ΕΦΕΕ):
“Καλούμε όλους τους φοιτητές να μην περιοριστούν ούτε να περιμένουν την ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος από τις δυνάμεις εκείνες που το διέλυσαν και το κρατούν διαλυμένο εδώ και 20 χρόνια.
Η πραγματική ανασύνταξη του φοιτητικού σπουδαστικού κινήματος χωρίς την αλλαγή των συσχετισμών δεν μπορεί να γίνει. Ενισχύεται η αναγκαιότητα για την ύπαρξη ενός διακριτού αγωνιστικού μετώπου φοιτητικών συλλόγων, επιτροπών αγώνα, φοιτητών-συνδικαλιστών σε διοικητικά συμβούλια και επιτροπές ετών και εξαμήνων, αγωνιστές φοιτητές.”
Δηλαδή η ΚΝΕ, παράλληλα με τις προσπάθειες για τη λειτουργία της ΕΦΕΕ, καλεί κάθε ενδιαφερόμενο αγωνιστή να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία ενός “διακριτού αγωνιστικού μετώπου”, ανεξάρτητου από την ΕΦΕΕ, στο χώρο των πανεπιστημίων.
Όσοι πιστοί…